Ακούω στο ραδιόφωνο ένα δημοσιογράφο να διακόπτει ξαφνικά το σχόλιό του και να εκφωνεί απροειδοποίητα μια διαφήμιση για μια επενδυτική εταιρεία. Αναρωτιέμαι αν αυτός ο δημοσιογράφος έχει ερευνήσει τη λειτουργία της εταιρείας που διαφημίζει στο σταθμό τους, κατά παράβαση του άρθρου 5 του Κώδικα Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ (γ. Να μην επιδιώκει και να μη δέχεται τη διαφημιστική χρήση του ονόματος, της φωνής και της εικόνας του, παρά μόνο για κοινωφελείς σκοπούς), κι έχει καταλήξει ότι η εταιρεία δεν παρανομεί σε κανένα τομέα. Βέβαια, αφού ο ίδιος παραβαίνει με τέτοια ευκολία τη δεοντολογία του κλάδου του, δε θα είναι καθόλου απίθανο η εταιρεία που διαφημίζει να έχει κι αυτή κάποια δεοντολογικά ή άλλα προβλήματα. Ψιλά γράμματα, θα πει κάποιος. Όμως δεν είναι. Όταν η απώλεια του καταστατικού ρόλου της δημοσιογραφίας που είναι να ελέγχει την εξουσία γίνεται οριστική, τότε τα προβλήματα της κοινωνίας αποκτούν έναν οριστικό χαρακτήρα. Η πληροφόρηση καταλήγει να φιλτράρεται όχι μέσα απ’ την εξέταση της αλήθειας, αλλά απ’ το τίμημα που πληρώνει κάποιος για να δει ή να μη δει μια είδηση δημοσιευμένη. (περισσότερα…)
Αν οι δημοσιογράφοι έκαναν τη δουλειά τους σωστά θα φτάναμε ποτέ σ’ αυτό το σημείο;
Τα λόγια σταδιακά λιγοστεύουν. Είμαστε στο σημείο που ψάχνουμε τον πάτο του βαρελιού. Υπάρχουν φόβοι για εκρηκτικές εκτονώσεις των συσσωρευμένων αδιεξόδων κι ελάχιστη έκφραση αισιοδοξίας. Όμως η λύση δε βρίσκεται ούτε στα όπλα, ούτε στις απλές διορθωτικές κινήσεις. Χρειάζονται γενναίες αποφάσεις και βούληση τεράστιας αλλαγής. Υπάρχει κανείς διατεθειμένος να τις υιοθετήσει; Αυτό είναι το ζητούμενο. Και μαζί: υπάρχουν έντιμοι άνθρωποι να στελεχώσουν τις αναγκαίες θέσεις ευθύνης;
Manolis Andriotakis 