Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Αφίσα του Δημήτρη Αρβανίτη
Αφίσα του Δημήτρη Αρβανίτη

Η μαγελύτερη σπατάλη στη χώρα μας, γίνεται σε ανθρώπινες ζωές, κι όχι σε χρήματα ή άλλους πόρους. Κάθε χρόνο χάνουμε 1.600 και πλέον ανθρώπους, ενώ πολλοί περισσότεροι μένουν ανάπηροι για το υπόλοιπο της ζωής τους. Ένα ολόκληρο χωριό αφανίζεται ετησίως κι άλλο ένα αχρηστεύεται. Συνήθως είναι άνθρωποι νέοι, πάνω στην πιο παραγωγική και δημιουργική τους ηλικία.

Τα τροχαία είναι πρώτη αιτία θανάτου στις ηλικίες 15-24.

Το πιο προνομιακό κοινό των διαφημίσεων στην τηλεόραση, οι νέοι άνθρωποι, οι πιο πολλά υποσχόμενοι καταναλωτές, δεν πεθαίνουν από ασθένειες, αλλά απ’ τα αυτοκίνητα και τις μηχανές που τους διαφημίζονται στα περιοδικά και τις τηλεοράσεις.

Τα γράφω όλα αυτά, γιατί έρχομαι καθημερινά σ’ επαφή με τη θεσμική αδιαφορία, αλλά και τη μαζική απάθεια της κοινωνίας απέναντι σ’ αυτή την εκατόμβη. Συζητάμε για την οικονομική κρίση, για το μεταναστευτικό, για τα πάντα εκτός απ’ την οδική ασφάλεια. Κι όμως, τα τροχαία εκτός της τραγικότητας που φέρνουν στα σπίτια, έχουν μεγάλο οικονομικό κόστος. Σκεφτείτε τις ώρες και τα χρήματα που ξοδεύονται σε νοσήλια, σε εγχειρήσεις, σε γιατρούς. Σκεφτείτε τις χαμένες παραγωγικές ώρες όλων αυτών των ανθρώπων που χάνονται ή που μένουν ανάπηροι.

Κι όμως, για πολλούς τα τροχαία εξακολουθούν να είναι «θέλημα Θεού» ή «κακιά ώρα».

Προτιμάμε να συζητάμε για τα χρήματα και την οικονομία, τη στιγμή που τις πρώτες 15 μόνο μέρες αυτού του μήνα, έχουν σκοτωθεί 31 άνθρωποι. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει μεγαλύτερη σπατάλη, μεγαλύτερη απώλεια για την κοινωνία απ’ την απώλεια ανθρώπινων ζωών. Βεβαίως πρέπει να φροντίζουμε το περιβάλλον, την υγεία, τους δημόσιους πόρους, αλλά τίποτα κατά τη γνώμη μου δε συγκρίνεται με τον πόνο της απώλειας ενός ζωντανού όντος.

Έχουμε γίνει θηρία. Κυνικά θηρία που νομίζουν ότι είναι ατρόμητα. Που αδιαφορούν για την ίδια τη ζωή τους. Κι όμως ισχυριζόμαστε ότι ζούμε πολιτισμένα. Πολιτισμένα, σημαίνει με μέριμνα για τη φροντίδα και για την ασφάλεια όλων. Εκτός κι αν έχουμε αποφασίσει ότι ο πολιτισμός μας είναι αιμοβόρος, ανθρωποκτόνος. Αν έχουμε αποδεχτεί τη βίαιη φύση μας κι έχουμε πει ότι μπορούμε κάθε χρόνο να θυσιάζουμε έναν αριθμό ανθρώπων στο θεό της ασφάλτου, τότε μάλλον δεν έχουμε κάνει και πολλά βήματα στον εκπολιτισμό μας. Πηγαίνετε στην ιστοσελίδα του SOS Τροχαία Εγκλήματα, και περιηγηθείτε στα κείμενα που έχουν γραφτεί για τους γιους, τους αδελφούς, τις κόρες και τα παιδιά που χάθηκαν. Συγκινηθείτε, αλλά όχι μόνο για μια στιγμή. Σκεφτείτε ότι σε λίγο μπορεί να μπείτε εσείς στη θέση αυτών των ανθρώπων. Και βοηθήστε για να μειωθούν τα τροχαία εγκλήματα.

Αν είσαι κυνικός/ή ή μνησίκακος/η, σε παρακαλώ μη με διαβάσεις, θα χάσεις το χρόνο σου, απλά επιβεβαιώνοντας τη θεωρία σου.

«Βλέπω φως στο τούνελ. Μη χαίρεσαι, είναι το τρένο που πλησιάζει!» Αυτό ήταν το αντανακλαστικό χιούμορ μετά την εφαρμογή του Μνημονίου, ένα χρόνο πριν, το οποίο δείχνει το φόβο και την ανασφάλειά μας απέναντι στην κρίση και τις προσπάθειες να ξεπεραστεί. Ομολογώ ότι το εν λόγω αστείο δε μου φάνηκε καθόλου αστείο. Ένα χρόνο μετά, κυριαρχούν τα ίδια συναισθήματα τρόμου κι απελπισίας. Όπου κι αν πας, αντιμετωπίζεις την ίδια βαθιά απόγνωση. Κι έτσι συνειδητοποιείς πόσο ρηχή ήταν η προηγούμενη ευφορία. Πόσο ρευστές, ανούσιες και φθηνές ήταν οι αξίες που υπηρετούνταν μέχρι χθες.
Αυτό που θέλω να πω εδώ είναι ότι το φως στο τούνελ υπάρχει. Πρέπει πρώτα να δείξουμε εμπιστοσύνη στους εαυτούς μας, αλλά και στους άλλους. Να αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε. Να αναρωτηθούμε όχι μόνο για το ατομικό μας συμφέρον και καλό, αλλά και για τους άλλους, για το συλλογικό συμφέρον και καλό. Na αδράξουμε την ευκαιρία και να νοηματοδοτήσουμε εκ νέου τη ζωή μας. Το τρένο δε θα μας πλακώσει, δε θα περάσει από πάνω μας, γιατί πολύ απλά δεν θέλουμε να αφανιστούμε. Όποιος θέλει να μας το πει. Το φως στο τούνελ υπάρχει κι αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να πείσουμε όσο το δυνατό περισσότερους ανθρώπους ότι δεν έρχεται το τρένο επάνω μας. Αν κάποιοι θέλουν να μας κάνουν να το πιστέψουμε, έχουν πονηρούς σκοπούς ή απλά έχουν νοσήσει τόσο απ’ το φθόνο που νομίζουν ότι αυτοί, μόνοι τους θα σώσουν τον κόσμο. Πρέπει να τους αποτρέψουμε. Ζώντας με το φόβο θα γίνουμε ακόμα πιο πειθήνιοι, ακόμα πιο απελπισμένοι. Αυτή είναι η επίδραση του σοκ, οποιουδήποτε σοκ. Για την Ελληνική κοινωνία, δεν είναι το Μνημόνιο το σοκ, είναι η δική της απαξία προς τον Άνθρωπο, προς την ίδια τη Ζωή. Έχουμε απαξιώσει την ίδια τη ζωή, έχουμε γίνει εχθροί ο ένας του άλλου και συνεργαζόμαστε μόνο όταν είναι να εξοντώσουμε κάποιον ή κάτι. Έχουμε απαξιώσει τη δημιουργία, το μοίρασμα, τη χαρά, την αγάπη. Βλέπουμε παντού εχθρούς. Το φως στο τούνελ υπάρχει. Είναι το φως που έχει καθένας μέσα του, η λύση που έχει καθένας για την προσωπική του κατάσταση. Πρόκειται για μια ατομική αλλά και για μια συλλογική αλλαγή. Για καινούργια παραδείγματα. Για νέες ιεραρχήσεις αξιών. Για μια καινούργια κοινότητα. Θα πονέσουμε, θα νιώσουμε τη ματαίωση και τα παράπονα (γιατί σ’ εμάς), αλλά στο τέλος θα δικαιωθούμε. Το φως στο τούνελ υπάρχει, αν ψάξουμε μέσα σας και θα το δούμε. Ψάξτε γύρω σας, στους ανθρώπους που αγαπάτε και θα το δείτε. Μην πηγαίνετε μακριά. Το φως στο τούνελ υπάρχει.