Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Με αφορμή τη χθεσινή γενική απεργία, που ήταν και απεργία των δημοσιογράφων, αναδείχθηκε ξανά το θέμα της ειδησεογραφικής κάλυψης απ’ το Διαδίκτυο. Δε θέλω να αναφερθώ στην ΕΣΗΕΑ, καθώς ούτε είμαι κι ούτε επιθυμώ να γίνω μέλος της, αφού με βάση τη λειτουργία, το καταστατικό και τη φιλοσοφία της, με αποκλείει αυτόματα. Επιπλέον τη θεωρώ, όπως εχω πει πολλές φορές, μέρος του προβλήματος. Γι’ αυτό θα επικεντρωθώ στα social media, σ’ έναν χώρο που κινούμαι και θεωρώ ελπιδοφόρο, και ειδικότερα σε κάτι που παρατηρώ ολοένα και πιο συχνά. Όπως έγραφα και προχθές, υπάρχει αυτό το φαινόμενο της χιονοστοιβάδας, το οποίο μεταδίδει σε ταχύτατο ρυθμό αδιασταύρωτες πληροφορίες που δημιουργούν κλίμα. Χθες π.χ. στο Twitter κάποιος έγραψε ότι ακούστηκαν πυροβολισμοί… και κάποιοι έσπευσαν να το αναπαράγουνΤην ίδια στιγμή βέβαια, άλλοι προσπάθησαν να εξακριβώσουν τί γινόταν, αλλά το κλίμα είχε δημιουργηθεί. Αυτό είναι κάτι το οποίο αξίζει να συζητηθεί ως προς το επίπεδο της διαδικτυακής μας παιδείας, ή και γενικότερα της φύσης των νέων Μέσων. Αλλά παράλληλα αυτό που περισσότερο συναντώ να μεταδίδεται και να με προβληματίζει είναι ο ναρκισσισμός των χρηστών, όταν διακονούν τις απόψεις τους. (περισσότερα…)

«Θέλετε περισσότερα σχόλια στο blog σας; Θέλετε περισσότερους followers στο Twitter; Τότε προετοιμαστείτε να καταφύγετε σε φλογερές τοποθετήσεις που εξοργίζουν και αναστατώνουν τους ανθρώπους. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει μια πρόσφατη έρευνα που μελέτησε το ρόλο των συναισθημάτων στην online επικοινωνία». Σύμφωνα με το άρθρο του Jamie Condliffe στο New Scientist, όσο πιο επιθετική, οργισμένη, αρνητική είναι μια ανάρτηση στο Διαδίκτυο, τόσο πιο μεγάλη είναι η προσοχή που αποκτά. «Αν θέλετε να ξεκινήσετε μια μεγάλη κουβέντα» λέει χαριτολογώντας ένας εκ των ερευνητών, «μην αρχίσετε γράφοντας «πόσο μου αρέσει αυτό!», όχι τουλάχιστον στο Διαδίκτυο». (περισσότερα…)

Φανταστείτε έναν ασθενή με προχωρημένο καρκίνο που βρίσκεται διασωληνωμένος στην εντατική. Ο καρκίνος έχει κάνει μεν μεταστάσεις, αλλά η γερή κράση του ασθενούς αντιστέκεται. Η θεραπεία που δέχεται το σώμα –και η ψυχή του- είναι πραγματικά καταιγιστική (όπως λέγεται «η αντιμετώπιση του καρκίνου είναι χειρότερη κι απ’ τον ίδιο τον καρκίνο»). Συγγενείς και φίλοι, αλλά και επιφανή μέλη της ιατρικής κοινότητας δίνουν πλέον επίσημα ελάχιστες ελπίδες επιβίωσης στον ασθενή. Μέρα με τη μέρα τα πράγματα γίνονται όλο και πιο σοβαρά. Επίσημες πανεπιστημιακές έρευνες που τον αφορούν και δημοσιεύονται νόμιμα, μιλούν για επικείμενο θάνατο σε λίγα χρόνια. Ο καρκίνος έχει πολύ γρήγορη εξέλιξη και η πρόγνωσή του είναι πολύ κακή. Υπάρχουν γιατροί, Κασσάνδρες κατά πολλούς, που δίνουν στον ασθενή ελάχιστο χρόνο, λέγοντας ότι το 2012 θα είναι η τελευταία χρονιά του. Άλλοι το υπαινίσσονται κι άλλοι το λένε ανοιχτά. Οι πιο μετριοπαθείς υποστηρίζουν ότι η κατάσταση είναι αναστρέψιμη αρκεί να ληφθούν επειγόντως μέτρα. (περισσότερα…)