Έγραφα χθες ότι θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για τους ανθρώπους που δε σιωπούν όταν τους συμβεί ένα τροχαίο. Θέλοντας να κάνω τους ανθρώπους να διαβάσουν αυτό το κείμενο, έγραψα στο twitter ότι ένα μείζον αίτημα της εποχής μας, κατ’ εμέ πάντα, κάτι δηλαδή που χρειάζεται επειγόντως σήμερα είναι να διδαχτούμε απ’ τους ανθρωποφάρους, κι όχι απ’ τους ανθρωποφάγους. Αυτό το λογοπαίγνιο μ’ έκανε να σκεφτώ ότι πολύ συχνά τα πρότυπά μας, είναι άνθρωποι που πατούν επί πτωμάτων, που «σκοτώνουν τους γύρω τους για να μην προλάβει να τους σκοτώσει κανείς». Η ανθρωποφαγία είναι συχνό φαινόμενο στις μέρες μας. Οι ανθρωποφάγοι αποθεώνονται, απολαμβάνοντας διασημότητα, χρήμα, εξουσία. Όμως υπάρχουν κι άλλοι συνάνθρωποί μας, που ίσως δεν είναι διάσημοι, πλούσιοι, επίκτητα λαμπεροί, κι έχουν εντελώς διαφορετική οπτική για τη ζωή. Ασχολούνται με τα δημόσια πράγματα, χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς σκοπιμότητες, χωρίς ανταγωνιστικά κίνητρα. Είναι οι ανθρωποφάροι. Άνθρωποι που δημιουργούν παράδειγμα. Που φωτίζουν κι ανοίγουν δρόμους. Που προωθούν τη δικαιοσύνη και τη συνεργασία. Που εργάζονται για το κοινό καλό. Είναι οι άνθρωποι φάροι, που μας προστατεύουν απ’ τη σκληρή στεριά, είναι οι άνθρωποι που μας δείχνουν πώς να μπούμε στο λιμάνι. Οι ανθρωποφάροι. Που δέχονται συχνά την οργή των κυμάτων. Που μέχρι να τους πλησιάσει κάποια βάρκα ή κάποιο καράβι, είναι ολομόναχοι σ’ ένα σύμπαν πολύβουο και μανιασμένο. Που στέκουν αγέρωχοι και συγκεντρώνουν τη ζήλεια και το φθόνο, γιατί τους εκτιμούν πολύ οι ναυτικοί. Που βοηθούν ναυαγούς και ομορφαίνουν άγρια τοπία. Οι ανθρωποφάροι. Απλά κοιτάξτε τους -θα τους αναγνωρίσετε απ’ την ειλικρίνεια και το φως τους- ακούστε το λόγο τους και διδαχτείτε απ’ τα έργα και τη στάση τους. Δεν είναι απλό, ούτε εύκολο, αλλά είναι ίσως το πρώτο άξιο που πρέπει να γίνει.

Αναδημοσιεύω το παρακάτω άρθρο του φίλου μου Χρίστου Καλλίτση, γιατί θα μπορούσε να είχε γραφτεί απ’ τον καθένα μας κι επιπλέον γιατί πρέπει να διαδίδουμε όσα ζητούν οι ενεργοί πολίτες. Το άρθρο βέβαια μπορείτε να το διαβάσετε και να το κατεβάσετε απ’ την πολύ ωραία σελίδα του Χρίστου.

Στο Πανόραμα της Θεσσαλονίκης δεν υπάρχει μέριμνα για την Προσβασιμότητα των πεζών στους αναγκαίους προορισμούς τους, πόσο μάλλον των ατόμων με αναπηρία. Επιπλέον απαξιώνεται η Σχολική Στέγη.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΕΡΟΥΝΤΑΙ ΤΟ ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΧΩΡΙΣ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΑ. ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΥΠΕΡΧΡΕΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗ ΟΡΘΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ …

Στο κέντρο του Πανοράματος για να πάει ο γονιός το παιδί του στο σχολείο και να περπατήσει μία απόσταση 600 μέτρων χρειάζεται σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής του να βρίσκεται στην άσφαλτο και να κινείται ανάμεσα σε σταθμευμένα (παράνομα) και κινούμενα αυτοκίνητα. Είναι σα να διασχίζει μία διάβαση μήκους 600 μέτρων. Τα δύο δημοτικά σχολεία και τα τρία νηπιαγωγεία του δήμου βρίσκονται σε μεγαλύτερη απόσταση από τη νόμιμη (οριζόμενη στην απόφαση 10788/2004 του ΥΠΕΧΩΔΕ) από τα σπίτια πολλών μαθητών, με συνέπεια την προώθηση της κατάχρησης του αυτοκινήτου, η οποία είναι επιβαρυντική για την τσέπη μας, την ασφάλειά μας και το περιβάλλον. (περισσότερα…)

Υπάρχουν άνθρωποι που μετά την απώλεια ενός δικού τους ανθρώπου σιωπούν. Που κλείνονται, που γίνονται χώμα. Ίσως στη χώρα μας αυτό να είναι και το πιο σύνηθες απ’ όλα. Τα τροχαία είναι τόσα πολλά, και τόσο άδικα, που όσοι τα βιώνουν δεν έχουν τί να πουν και βρίσκουν καταφύγιο στη μοναξιά τους. Κάποιοι ωστόσο διαλέγουν να μιλήσουν, να φωνάξουν, να αρθρώσουν δίκαια επιχειρήματα και να πουν για λογαριασμό όλων «ως εδώ!». Αυτοί οι άνθρωποι λένε ότι τα τροχαία δεν είναι δυστυχήματα, αλλά εγκλήματα, ότι «δεν έτυχε, αλλά πέτυχε»… Δεν τους νοιάζουν ούτε κόμματα, ούτε κρυφές ατζέντες, ούτε πολιτικές ή άλλες σκοπιμότητες. Λένε «ως εδώ με τα τροχαία εγκλήματα». Είναι άνθρωποι κάθε ηλικίας, συνήθως ώριμοι άνθρωποι, γονείς που έχασαν τα παιδιά τους, άδικα στο δρόμο. Είναι άνθρωποι που είδαν τη ζωή τους να αλλάζει εξαιτίας ενός ασυνείδητου, πιωμένου οδηγού, μιας παράνομης διαφημιστικής πινακίδας, είναι άνθρωποι που αισθάνονται ένοχοι για την οδική μας αν-ασφάλεια, που αισθάνονται ότι την απελπισία τους πρέπει να την κάνουν ορμή, στο όνομα των παιδιών τους, στο όνομα της αξιοπρέπειάς τους, στο όνομα όλων μας. Είναι άνθρωποι γίγαντες, που βρίσκουν τη δύναμη, μέσα στο βουβό θρήνο τους να ζητήσουν απ’ όλους μας να επικρατήσει η λογική, να αποδώσουμε ευθύνες και να προωθήσουμε λύσεις. Είναι άνθρωποι που αξιώνουν, που διεκδικούν, που δε χαρίζονται σε κανέναν. Γιατί; Γιατί γνωρίζουν από πρώτο χέρι πώς είναι να χάνεις το παιδί σου, τον αδελφό του, τον φίλο σου και δε θέλουν να βάλουν τίποτα πάνω απ’ την ανθρώπινη ζωή. Είναι άνθρωποι που θέλουν σα γονείς όλων μας, να μας προστατεύσουν απ’ αυτό το έγκλημα, απ’ αυτό τον πόνο, απ’ αυτή την αδικία. Να μας προστατεύουν από ένα κράτος ανεύθυνο, δίγλωσσο, διεφθραμένο, από πολίτες ασυνείδητους, να μας προστατεύσουν απ’ τον αδιάφορο, απ’ τον ίδιο μας εγκληματικό εαυτό. Γνωρίζουν ότι έχουν να τα βάλουν μ’ ένα πολυκέφαλο τέρας καθώς και με την απάθεια όλων μας. Δεν είναι διάσημοι, δεν είναι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι, και σε καμία περίπτωση δεν είναι τρέντι, αλλά είναι δυνατοί. Σας προσκαλώ την Κυριακή 21 Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Θυμάτων Τροχαίων, να βρεθείτε στο πλάι τους. Είναι η πρωτοβουλία «να σταματήσουμε τα τροχαία». Σύντομα περισσότερες πληροφορίες.