Νομίζω ότι ένα απ’ τα πιο καίρια ερωτήματα που θα μπορούσαν να διατυπωθούν σχετικά με την προσφυγή της Ελληνικής Κυβέρνησης στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. είναι εκείνο που διατυπώνει ο Τζόζεφ Στίγκλιτς στο βιβλίο του Globalization and its disconents (στα ελληνικά κυκλοφορεί υπό τον τίτλο Η Μεγάλη Αυταπάτη, απ’ τον εκδοτικό οίκο Α.Α.Λιβάνη, σε μετάφραση Γιώργου Θεοφωρόπουλου κι επιμέλεια του Κώστα Μελα): «Άραγε το Δ.Ν.Τ. έχει μάθει απ’ τα λάθη του; Πόσο έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια;» Ομολογώ ότι μέχρι πριν από μερικές ημέρες δεν είχα διαβάσει το βιβλίο αυτό. Γνώριζα μερικά πράγματα για τον συγγραφέα του, και κυρίως το γεγονός ότι έχει εμφανιστεί αρκετές φορές να συμβουλεύει τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, αλλά δεν είχε τύχει ποτέ να πέσει στα χέρια μου κάποιο απ’ τα βιβλία του. Με την προσφυγή στο ΔΝΤ ένας φίλος, ο Rowan Thorpe, σύστησε δια του ιστολογίου του, να διαβαστεί το βιβλίο, γιατί «λέει πολλά» αναφορικά με την κατάσταση της χώρας μας. Πράγματι ο Στίγκλιτς είναι λάβρος εναντίον του ΔΝΤ. Αν θέλει κάποιος να απογοητευτεί ή να οικοδομήσει την κριτική του ενάντια στο διεθνή αυτό οργανισμό, το βιβλίο αυτό θα του είναι χρησιμότατο. Πρόκειται για τη «μαύρη βίβλο του Δ.Ν.Τ.». Βεβαίως το βιβλίο δημοσιεύθηκε το 2002, έχουν περάσει δηλαδή ήδη 8 χρόνια, αλλά μέχρι τότε ο Στίγκλιτς δεν είχε δει παρά μηδαμινές αλλαγές. Κατηγορεί το ΔΝΤ για εγκληματική διαχείριση των προβλημάτων. Σε όποια χώρα ενεπλάκη, κόμισε περισσότερα προβλήματα, δημιούργησε χάος, αστάθεια, αύξησε την ανεργεία, και τελικά δεν έλυσε το πρόβλημα που κλήθηκε να αντιμετωπίσει. Ιδού ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

Μισό αιώνα μετά την ίδρυσή του, είναι φανερό πως το ΔΝΤ απέτυχε στην αποστολή του. Δεν έκανε αυτό που υποτίθεται πως πρέπει να κάνει – να παρέχει κεφάλαια σε χώρες που αντιμετώπιζαν οικονομική ύφεση, ώστε να καταστήσει την κάθε χώρα ικανή να επανέλθει σε ένα καθεστώς σχεδόν πλήρους απασχόλησης. Παρά το γεγονός ότι ο τρόπος που κατανοούμε τις οικονομικές διαδικασίες βελτιώθηκε σημαντικά τα τελευταία πεντήντα χρόνια, και παρά τις προσπάθειες του ΔΝΤ τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια, οι κρίσεις ανά τον κόσμο έγιναν συχνότερες και (εξαιρούμενης της Μεγάλης Ύφεσης) βαθύτερες. Σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς, σχεδόν εκατό χώρες αντιμετώπισαν κρίσεις. Το χειρότερο είναι ότι πολλές από τις πολιτικές που προώθησε το ΔΝΤ, και ιδιαίτερα η πρώορη απελευθέρωση των κεφαλαιαγορών, συνέβαλαν στην παγκόσμια αστάθεια. Και από τη στιγμή που μια χώρα δειρχόταν κρίση, τα κεφάλαια και τα προγράμματα του ΔΝΤ όχι μόνο δεν κατάφερναν να σταθεροποιήσουν την κατάσταση, αλλά σε πολλές περιπτώσεις επιδείνωναν τα πράγματα, ιδιαίτερα για τους φτωχούς, Το ΔΝΤ απέτυχε στην αρχική αποστολή του να προάγει την παγκόσμια σταθερότητα – και δεν είχε μεγαλύτερη επιτυχία στις καινούργιες αποστολές που ανέλαβε, όπως το να καθοδηγήσει τη μετάβαση των χωρών από τον κομμουνισμό στην οικονομία της αγοράς. (περισσότερα…)