Συντάκτης: Manolis Andriotakis

15/12/2005 Το αυτοκίνητο του Γιάννη Σταυρουλάκη προσκρούει στην παράνομη διαφημιστική πινακίδα, με αποτέλεσμα ο άτυχος νέος να σκοτωθεί.

Ο Γιάννης Σταυρουλάκης σκοτώθηκε εξαιτίας μιας παράνομης διαφημιστικής πινακίδας, στις 19 Δεκεμβρίου 2005. Ήταν μόλις 25 ετών. Για το θάνατό του έχει ήδη καταδικαστεί η εταιρεία που είχε παρανόμως τοποθετήσει την πινακίδα σ’ εκείνο το σημείο ενώ εκκρεμούν αγωγές των γονιών του εναντίον του Δήμου Αμαρουσίου που επίτρεψε την παρανομία αυτή. Πρόκειται για μια νησίδα ασφαλείας στην Λεοφώρο Κηφισίας. Για το συγκεκριμένο σημείο (όπως και για όλη τη Λεοφώρο) υπάρχει Προεδρικό Διάταγμα που απαγορεύει την υπαίθρια διαφήμιση, ενώ ο Νόμος απαγορεύει οποιοδήποτε εμπόδιο «φυτεύεται» επάνω σε νησίδα ασφαλείας.

15/12/2005. Στην παράνομη αυτή πινακίδα, λίγες ώρες πριν, σκοτώθηκε ο 25χρονος Γιάννης Σταυρουλάκης.

Η νησίδα ασφαλείας, ονομάζεται έτσι, για ευνόητους λόγους… Σύμφωνα με τις πραγματογνωμοσύνες ο Σταυρουλάκης οδηγούσε με λιγότερο από 50 χλμ/ώρα και δεν ήταν μεθυσμένος. Ακόμα κι αν ήταν όμως, η παράνομη διαφημιστική πινακίδα δεν είχε καμία δουλειά σ’ εκείνο το σημείο για να τον σκοτώσει. Παρ’ όλο που την απαγορεύει ο Νόμος όμως, εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί. Μια ημέρα μετά το θάνατο του Σταυρουλάκη, η πινακίδα επανατοποθετήθηκε στο ίδιο σημείο, και ξηλώθηκε μόνο όταν ο πατέρας του άτυχου νέου άρχισε να εξεγείρεται και να ψάχνει τους υπευθύνους…

16/12/2005, Η πινακίδα που σκότωσε το Γιάννη Σταυρουλάκη είναι ξανά στη θέση της.

Ακόμα χειρότερα, 20 μέτρα πιο μακριά, άλλες πινακίδες περιμένουν να προκαλέσουν  νέες ανθρωποκτονίες. Σήμερα μάλιστα, οι επιχειρήσεις της υπαίθριας διαφήμισης απειλούν σε νέα καμπάνια τους την κοινωνία με 20.000 ανέργους, αν καταπολεμηθεί η υπαίθρια διαφήμιση.

(περισσότερα…)

Τις τελευταίες ημέρες, οι επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην υπαίθρια διαφήμιση προσπαθούν με μια μαζικού τύπου διαφημιστική καμπάνια στους δρόμους και τις εφημερίδες, να υπερασπιστούν τις δουλειές τους και να επιχειρηματολογήσουν ενάντια στο Νόμο. Όμως στο μήνυμά τους οι εταιρείες αυτές δεν είναι αρκετά προσεκτικές: κατ’ αρχήν η υπαίθρια διαφήμιση όντως επιτρέπεται στην Ευρώπη, αλλά ΜΕ ΚΑΝΟΝΕΣ. Η υπαίθρια διαφήμιση δεν επιτρέπεται μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στη χώρα μας. Επιτρέπεται υπό πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις, σε σημεία που δεν αποσπούν την προσοχή των οδηγών, ή δε συνιστούν κίνδυνο για τη ζωή τους. Στην Ελλάδα κανείς δεν προσπαθεί να καταργήσει την υπαίθρια διαφήμιση. Αυτό που επιχειρούν οι ακτιβιστές, οι γονείς που έχασαν παιδιά εξαιτίας παράνομων πινακίδων, οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι και οι ενεργοί πολίτες είναι η εφαρμογή του Νόμου που απαγορεύει την επικίνδυνη υπαίθρια διαφήμιση. Αν αυτό σημαίνει ότι το 90% των χιλιάδων παράνομων πινακίδων είναι επικίνδυνο για τη ζωή των πολιτών, τότε οι διαφημιστικές πινακίδες πρέπει να αποξηλωθούν, όπως συμβαίνει και σε όλη την Ευρώπη. Έχοντας κάνει επισταμένη έρευνα, δεν έχω ακούσει από κανέναν πολίτη ή πολιτικό, να έχει τη διάθεση να «καταργήσει» την υπαίθρια διαφήμιση. (περισσότερα…)

Ας ξεκινήσει η ηλεκτρονική διακυβέρνηση, η εποχή της διαφάνειας και της αξιοκρατίας, απ’ το κατεξοχήν «ηλεκτρονικό» πεδίο, που είναι η δημόσια τηλεόραση.

Είμαι βέβαιος ότι ένα ταπεινό κάλεσμα απ’ οποιοδήποτε Μέσο σε πολίτες και δημιουργούς θα μας εξέπληττε με τον πλούτο που θα κόμιζε. Αν ζητούσαμε δηλαδή απ’ την κοινωνία να προτείνει ιδέες και εκπομπές για την ΕΡΤ, και ζητούσαμε παράλληλα από δημιουργούς ανοιχτά να μας προτείνουν τους προϋπολογισμούς τους, είναι βέβαιο ότι σε ένα ορίζοντα τριετίας η δημόσια τηλεόραση θα είχε αλλάξει όχι μόνο η ίδια, αλλά και όσους την παρακολουθούν. Σε πρώτη φάση βέβαια η ΕΡΤ θα πρέπει να αλλάξει προσανατολισμό, να απαλλαγεί απ’ τον εμπορευματικό της χαρακτήρα, να αποδεσμευτεί απ’ τη διαφήμιση και τον εναγκαλισμό με τα κόμματα και τις φατρίες και να στραφεί στον διαπαιδαγωγικό, πολιτισμικό της ρόλο. Σε δεύτερη φάση πρέπει να εξορθολογιστεί η λειτουργία της, οι εξοπλισμοί, το ανθρώπινο δυναμικό της. Κι έπειτα να ανοίξει με διαφάνεια στην κοινωνία. Να δημοσιεύονται οι προϋπολογισμοί των εκπομπών στο Διαδίκτυο, να τίθενται σε διάλογο τα προγράμματα, οι ώρες προβολής, να γίνονται ανοιχτοί διαγωνισμοί με ανεξάρτητες επιτροπές κ.λπ. Να υπάρχει αξιοκρατική αξιολόγηση των προτάσεων, διασφάλιση της ανεξαρτησίας των δημιουργών, επαρκής κάλυψη αναγκών, πλουραλισμός κ.λπ. Είναι προφανές, ότι αυτό που θεμελιωδώς απαιτείται απ’ όσους διοικούν την ΕΡΤ είναι το ΟΡΑΜΑ για μια δημόσια τηλεόραση που απευθύνεται σε πολίτες κι όχι σε ψηφοφόρους ή καταναλωτές. (περισσότερα…)