Είχα βγει για μια μικρή βόλτα, όταν παρατηρώντας τις καμινάδες να βγάζουν καπνούς ανάμεσα στις αθηναϊκές κεραίες, συνειδητοποιήσα ότι είχα αφήσει ανενεργό για καιρό το ιστολόγιό μου. Ήταν παραμονή Χριστουγέννων, στο δρόμο ο κόσμος έσερνε σακούλες πολυκαταστημάτων, και μετανάστες πωλούσαν γκι σε νέες συσκευασίες.
Μπήκα σ’ ένα κατάστημα για να αγοράσω ένα μικρό δώρο για τη γυναίκα μου, και πριν προλάβω να κάνω κάποια ερώτηση, άκουσα δέκα εκνευριστικές διαφημίσεις απ’ το ραδιόφωνο του μαγαζιού. Έκανα το καθήκον μου ψωνίζοντας ένα μάλλον χρήσιμο δώρο και βγήκα στον έξω κόσμο, όπου οι διαφημίσεις ήταν ακόμα πιο παρούσες κι ακόμα πιο εκνευριστικές. Καταλαβαίνω ότι τα Χριστούγεννα είναι μια καταναλωτική εποχή, κι ότι όλοι βάζουν τα δυνατά τους για να πουλήσουν το καθετί, αλλά τα πάντα έχουν και τα όριά τους. Σ’ αυτή, την χωρίς όρια πόλη, σ’ αυτή την χωρίς όρια χώρα, σ’ αυτή τη χωρίς όρια κοινή ζωή, τα Χριστούγεννα είναι μια χωρίς όρια καταναλωτική εποχή. (περισσότερα…)

Τί συμβαίνει κατά τη γνώμη μου με το κρίσιμο το ζήτημα των πνευματικών δικαιωμάτων στο Διαδίκτυο (με αφορμή αυτή την ανάρτηση):

Α. Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις της ψυχαγωγίας, της διαφήμισης, της ενημέρωσης και της διαμεσολάβησης βλέπουν τα έσοδά τους να συρρικνώνονται και αναζητούν λυσσαλέα νέους τρόπους συγκέντρωσης δύναμης μέσω της διαφήμισης.

Β. Τα κράτη βλέπουν να χάνουν τον έλεγχο κι είναι δεδομένο ότι επηρεάζονται απ’  τα λόμπι των βιομηχανιών της ψυχαγωγίας και της διαφήμισης που είναι συγκοινωνούντα δοχεία.

Γ. Οι διαδικτυακές κοινότητες που υπερασπίζονται την πειρατεία λειτουργούν συχνά ως εγωϊστικές ομάδες καταναλωτών. Αξιώνουν δωρεάν υπηρεσίες και προϊόντα από βιομηχανίες που συντηρούν εκτός από σταρ, χιλιάδες δημιουργούς καλλιτεχνικών έργων, αδιαφορώντας εντελώς για αυτούς ή ακόμα και για το αντιφατικό γεγονός ότι πληρώνουν τα πάντα εκτός απ’ την ψυχαγωγία και την ενημέρωση… Ακόμα αδιαφορούν για την ποιότητα των έργων, αφού μπουκωμένες απ’ τον πακτωλό έργων, αδυνατούν να κρίνουν. (για να μην αναφερθώ στην αλλαγή παραδείγματος που επιφέρει η οριζόντια αξιολόγηση, που είναι άλλο μεγάλο θέμα).

Δ. Οι δημιουργοί βλέπουν να πλησιάζει απειλητικά ένα μέλλον όπου κανείς δε θα αγοράζει το προϊόν τους.

Η «μακριά ουρά» και τα wikinomics ευνοούν τις μεγάλες δομές, τη google, το amazon, και τους διαφημιστές. Οι δημιουργοί βγαίνουν χαμένοι, καθώς είναι ο αδύναμος κρίκος ανάμεσα στις συμπληγάδες των βιομηχανιών διαμεσολάβησης και των καταναλωτών. Ισχύει λοιπόν κι εδώ το δίκαιο το ισχυρού… (περισσότερα…)

Απ’ τον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο.