Θες να σκληραγωγηθείς; Μίλα με το λογιστήριο.

Θες να ξεφτιλιστείς; Μίλα με το λογιστήριο.

Θες να χάσεις κάθε ίχνος αξιοπρέπειας;

Θες να ικετέψεις;

Να γίνεις σκουπίδι,

να απαρνηθείς κάθε αξία που μπορεί να έχεις ως ον;

Θες να σιχαθείς τη δουλειά σου;

Να νιώσεις ότι σου κάνουν χάρη που επιβιώνεις;

Μίλα με το λογιστήριο.

Το 1917, και πιο συγκεκριμένα στις 13 Ιουλίου, κάποιος άγνωστος μού χαμογέλασε στα δημόσια ουρητήρια της Νέας Υόρκης. Είχε βέβαια γυρισμένη την πλάτη του σε ‘μενα και καθώς τον συνέλαβα απλά να ουρεί, προσπέρασα το γεγονός ως μη εγγράψιμο στις σημειώσεις μου. Δύο μέρες μετά όμως, κι ενώ βρισκόμουν στην έξοδο του εργαστηρίου μου, είδα τον ίδιο άνθρωπο να βαδίζει στο δρόμο κρατώντας μια πορσελάνινη κρήνη -ένα ουροδοχείο σαν αυτά που υπάρχουν στα δημόσια ουρητήρια- και να την αποθέτει στα σκουπίδια. Αφού απομακρύνθηκε, κάτι με έπρωξε να πάω κοντά στην κρήνη, να την πάρω μαζί μου στο εργαστήριο, να την αναποδογυρίσω, να την υπογράψω ως R.Mutt, και να την εκθέσω ως ένα πολύτιμο έργο τέχνης. Τα υπόλοιπα νομίζω είναι γνωστά.

Τα τεχνολογικά διακυβεύματά μας: οι υστερήσεις και οι προοπτικές

Στη χώρα μας η τεχνολογία αντιμετωπίζεται με δύο εν πολλοίς απόλυτα συναισθήματα, που προκαλούν είτε ακατανίκητες έλξεις, είτε σφοδρές απωθήσεις. Γνωρίζω ανθρώπους που αρνούνται πεισματικά να αναγνωρίσουν τα οφέλη του Διαδικτύου, αλλά γνωρίζω και ανθρώπους που θεωρούν το Διαδίκτυο, τη λύση όλων των προβλημάτων. Ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο ακραίες κι άκριτες στάσεις υφίσταται ένα πεδίο, αδιάφορο στους πολλούς, και ανεξερεύνητο για τη δημόσια ατζέντα, το οποίο είναι γόνιμο για συζητήσεις, κρίσεις και πειράματα. Είναι το πεδίο όπου μπορεί κάποιος να θέσει ερωτήματα, να υποβάλλει σε βάσανο τις απόψεις και τα δεδομένα, να πειραματιστεί με έννοιες, θεωρίες και πρακτικές, να ασκήσει κριτική, και να προτείνει θέσεις που θα υιοθετηθούν και θα απορριφθούν κατά περίπτωση απ’ την κοινωνία. Αυτό το πεδίο βρίσκεται στο μεταίχμιο, στη λεπτή γραμμή ανάμεσα σε κάθε πόλωση. Είναι το πεδίο της τεχνο-κριτικής. (περισσότερα…)