Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Τα ιστολόγια θα μπορούσαν να είναι ένα εργαλείο χτισίματος, ένα εργαλείο συνδημιουργίας ποικίλων έργων και ιδεών. Θα μπορούσαν να είναι ένα εργαλείο συνάντησης, συνεργασίας. Όμως δυστυχώς οι περισσότεροι στην Ελλάδα το αντιλαμβάνονται όπως και καθετί άλλο: ως ένα ακόμα όπλο που θα τους επιτρέψει να πετύχουν τους σκοπούς τους. Σπάνια θα δεις σ’ ένα ιστολόγιο τη διανοητική ή πρακτική πορεία κι εξέλιξη ενός σκεπτόμενου ανθρώπου ή μιας συλλογικότητας. Αυτό που βλέπουμε με εκπληκτική συνέπεια να υπηρετείται είναι ένα μαχόμενο πλήθος υποκειμένων που προσπαθεί να επιβάλει τα δίκαιά του κατηγορώντας συνήθως τους πάντες. Το τοπίο μοιάζει ολοένα και περισσότερο με πεδίο μαχών, παρά με οτιδήποτε άλλο. Έρευνα, πρωτότυπη δημιουργία, στοχασμός, αναζήτηση της αλήθειας, διάλογος, αυτές είναι έννοιες που τείνουν να αποσπαστούν απ’ τα άμεσα ενδιαφέροντα της πλειοψηφίας των ιστολόγων. Αυτό που έχει επικρατήσει κατά κράτος είναι η μαχητική όψη των ιστολογίων, κάτι που κατά τη γνώμη μου θα καταδικάσει το Μέσο σε μια ολοένα και πιο ρηχή, ολοένα και πιο αναξιόπιστη, ανεύθυνη και τελικά ανάξια εξουσιαστική χρήση που λίγο θα διαφοροποιείται απ’ τα παραδοσιακά Μέσα και τη διαφήμιση. (περισσότερα…)

Πληθαίνουν τα κρούσματα συκοφαντικών, υβριστικών, εκβιαστικών, χυδαίων ιστολογίων που επιτίθενται σε πρόσωπα που φέρουν όνομα και επώνυμο. Πλέον τα περιστατικά βρίσκονται στην ημερίσια διάταξη. Όλο και πιο συχνά διαβάζουμε τη λέξη μπλογκ με αρνητικό πρόσημο. Τί συμβαίνει; Φύγαμε απ’ τη φάση εξιδανίκευσης του Μέσου και περάσαμε αίφνης στη δαιμονοποίησή του; Η αλήθεια είναι ότι το Μέσο αντιμετωπίστηκε απ’ την αρχή με όρους γηπέδου, δηλαδή απόλυτης, πιστής αποδοχής της ομάδας και απόλυτης φοβικής απόρριψης του αντιπάλου. Ελάχιστοι έσκυψαν πάνω απ’ τα φαινόμενα, τις διάφορες δυνατότητες αλλά και τους κινδύνους, με ειλικρινές ενδιαφέρον για το κοινό, αλλά και το ατομικό καλό, για την κοινωνία, την ποιότητα των Μέσων Ενημέρωσης και Έκφρασης. Η υποδοχή των Νέων Μέσων έγινε άγαρμπα, άτσαλα, χωρίς περίσκεψη. Όλοι στο ψητό και γρήγορα γιατί έχουμε αργήσει. (περισσότερα…)

Στην Ελλάδα, όταν κάποιος μιλά εγκωμιαστικά για κάτι, όλοι τον κοιτούν με μισό μάτι. Άλλωστε, τα ειλικρινή και «απλήρωτα» εγκώμια έχουν γίνει τόσο λίγα. Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει να «θάβουμε», να «μαυρίζουμε», να «εξοντώνουμε», να «μη σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας», να «βγάζουμε χολή». Εδώ, όταν κάτι αξίζει, κοιτάζουμε αμέσως να το μειώσουμε, να το φέρουμε στα μέτρα μας και να το εκμηδενίσουμε. Όποιος έχει διαβάσει τον εξαιρετικό αυστριακό συγγραφέα Τόμας Μπέρνχαρντ, και του είναι οικείος ο τρόπος της γραφής του, θα θυμάται πώς αναφερόταν στους συμπατριώτες του αυστριακούς. Ε, οι νεοέλληνες προσεγγίζουμε σταθερά και με συνέπεια τους αυστριακούς του Μπέρνχαρντ. Έχουμε γίνει ένας μνησίκακος και ζηλόφθονος λαός, που δεν αφήνει τίποτα ελπιδοφόρο να ανθίσει. (περισσότερα…)