Συντάκτης: Manolis Andriotakis

gd95049172681978-2696Η αγωνία όλου του πλανήτη αναφορικά με την εκλογή του 44ου προέδρου των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, είναι πλέον έκδηλη κι επικεντρώνεται σ’ ένα μεγάλο ερώτημα: «τί και πόσο θα αλλάξει στις ΗΠΑ, κι άρα, σε όλο τον πλανήτη;» Η αλήθεια είναι ότι αν σταθούμε στην εικόνα και στα συμβολικά φορτία της, θα πρέπει να αισιοδοξούμε. Ο νέος πρόεδρος της πλουσιότερης χώρας της υφηλίου είναι νέος, μόλις 47 ετών, μαύρος, με μεικτή θρησκευτική και φυλετική καταγωγή, δημοκρατικός. Αν όμως σκάψουμε πιο βαθειά στο προφίλ και τις εξαγγελίες του θα βρούμε πολλούς λόγους, να είμαστε, το λιγότερο, πιο σκεπτικοί. Κατά καιρούς ο νέος πρόεδρος έχει κάνει αμφίσημες, ή ακόμα και συντηρητικές δηλώσεις, αλλά τώρα δε θα σταθώ στις προεκλογικές του ομιλίες, οι οποίες είναι συνήθως ένα κράμμα κομματικών διακυρήξεων, προσωπικών ενατενίσεων και εκλογικών χαϊδολογημάτων. Τόσο για τη διεκδίκηση του χρίσματος των Δημοκρατικών όσο και στη λεγόμενη προεδρική κούρσα, οι υποψήφιοι αναγκάζονται, απ’ τα Μέσα και τους ψηφοφόρους, να μιλήσουν με κάθε τρόπο, ώστε να αποδείξουν όλα τα χαρακτηριστικά, που θα καθρεφτίσουν το αναγκαίο για τη νίκη εκλογικό σώμα. Θα σταθώ όμως στο δεύτερο, πολύ ενδιαφέρον υφολογικά, και κατατοπιστικό ιδεολογικά, βιβλίο του Μπαράκ Ομπάμα, το οποίο κυκλοφορεί και στα ελληνικά (εκδ. Πόλις). Επειδή διάβασα μια χαρτόδετη αμερικάνικη έκδοση (εκδ. Vintage) θα αναφερθώ σε εκείνη κι όχι στην ελληνική μετάφραση. (περισσότερα…)

Σήμερα συμμετείχα στο πάνελ της πρώτης παρουσίασης του Tvxs.gr που είναι ουσιαστικά το διαδικτυακό πείραμα του Στέλιου Κούλογλου με την web TV. Η παρουσίαση είχε ενδιαφέρον καθότι το πάνελ απαρτιζόταν από δύο πασίγνωστους βουλευτές, τον Μίμη Ανδρουλάκη του ΠΑΣΟΚ και τον Πέτρο Τατούλη, της Νέας Δημοκρατίας, ένα δημοσιογράφο που πριν μερικούς μήνες βρέθηκε στο κέντρο των συζητήσεων, τον Ανδρέα Καψαμπέλη, κι ένα νέο κυβερνοναύτη, κάτοχο δημοφιλών ιστοσελίδων τον Νικόλα Μπαρδάκη. Εγώ, παρότι δεν γνώριζα κανέναν προσωπικά, προσκλήθηκα για να συνομιλήσω με τους προαναφερθέντες, καθώς και με τον κ. Κούλογλου, κάτω απ’ τη γενικότερο τίτλο «Η κρίση των συμβατικών Μέσων ενημέρωσης και η δημοσιογραφία των πολιτών». (περισσότερα…)

Διαβάζω τα όσα γράφονται σε διάφορα blog για το συνέδριο που έγινε χθες και προχθές στην Αθήνα (21.10.08, στο βιβλιοπωλείο Ιανός) και Θεσσαλονίκη (20.10.08, στο Τελλόγλειο) και πραγματικά απορώ. Καμία, μα καμία, απ’ τις δεκάδες ενστάσεις που εκφράζονται στα blog δεν εκφράστηκε δημοσίως στο συνέδριο. Κανένα θραύσμα όλης αυτής της οργής που ξεχειλίζει στο Διαδίκτυο σήμερα, δεν έγινε ούτε για λίγο από όλους ορατή στους χώρους του συνεδρίου. Τόσο μεγάλη είναι η απόσταση του απτού δημόσιου χώρου απ’ τον εικονικό; Τί φρενάρει τους blogger και δεν εκφράζουν τις αντιρρήσεις και τα συναισθήματά τους όταν βρίσκονται πρόσωπο με πρόσωπο στο δημόσιο χώρο; Στο συνέδριο όποιος επιθυμούσε μπορούσε να λάβει το λόγο. Σύμφωνοι, ο χρόνος ήταν περιορισμένος, αλλά υπήρξαν τρία πάνελ στη Θεσσαλονίκη κι ένα στην Αθήνα, με χώρο για ερωτήσεις των ακροατών. Οι μόνες αντιρρήσεις που ακούστηκαν στους χώρους που διεξήχθη το συνέδριο ήταν του Craig Wherlock στη Θεσσαλονίκη (που ρώτησε γιατί δε συμμετείχαν αμιγώς μπλόγκερ στο πρώτο πάνελ) και του Παναγιώτη Βρυώνη στην Αθήνα (που αμφισβήτησε την έρευνα του Καποδιστριακού). Κατά τ’ άλλα άκουσα γνωστούς μου blogger, να διαμαρτύρονται σε κατ’ ιδίαν κουβέντες για το ένα και το άλλο, αλλά τίποτα απ’ αυτά δεν τέθηκε απ’ τους ίδιους στη δημόσια συζήτηση. Αντίθετα, την επόμενη ημέρα έβαλαν φωτιά στα πληκτρολόγια βάλλοντας κατά δικαίων και αδίκων. (περισσότερα…)