Είμαστε ένας χαιρέκακος λαός; Παρατηρώ γύρω μου, στο φυσικό περιβάλλον όπου κινούμαι αλλά και στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, ανθρώπους να χαίρονται με τις αποτυχίες των διπλανών τους, ή ακόμα χειρότερα να κάνουν ό,τι μπορούν για να αποτύχουν οι διπλανοί τους. Είναι σαν να μην αντέχουμε ως άτομα κι ως ομάδες, τις νίκες και τις επιτυχίες των άλλων, ίσως γιατί φοβόμαστε ότι αυτές θα αποκαλύψουν την ανεπάρκειά μας.
Τα επιτεύγματα μοιάζουν να μας προκαλούν αμηχανία γι’ αυτό τα αντιμετωπίζουμε πάντα με καχυποψία. Κάποιο μέσο θα είχε για να επιτύχει, σκεφτόμαστε. Ήταν τυχερός, είχε την τάδε εύνοια. Ο ανταγωνισμός μεταξύ μας είναι ακραίος, αλλά αυτό θα μπορούσε να είναι βιώσιμο αν αναγνωρίζαμε στην ύπαρξη κάποιων κανόνων μια ελάχιστη έστω αξιοκρατία. Τα πάμπολλα κρούσματα αναξιοκρατίας, η αδιαφάνεια, ο χαμηλός πήχης, η έλλειψη κουλτούρας δίκαιου παιχνιδιού, καθιστούν ακόμα πιο δύσκολο το να δεχτούμε ότι κάποιος διαπρέπει. Κι έτσι πρέπει όλοι να αποτύχουν. (περισσότερα…)
Χθες τελείωσα το αριστουργηματικό βιβλίο του Alain de Botton, The News, a user’s manual (Penguin) και συνειδητοποίησα πόσο πίσω είναι η συζήτηση για τα media στη χώρα μας. Ομολογώ ότι όσες φορές επιλέγω ν’ ανοίξω τη συζήτηση νιώθω μεγάλη μοναξιά. Σε δύο βιβλία μου, την «πέμπτη εξουσία» και το «ειδήσεις απ’ το δικό σου δωμάτιο», τα Μέσα κι η δημοσιογραφία καταλαμβάνουν κεντρική θέση στην ανάλυση. Δυστυχώς, κανένα απ’ τα δύο δεν προκάλεσε τη συζήτηση που ήλπιζα. Ο σκοπός της ανάρτησης όμως δεν είναι να παραπονεθώ. Σ’ αυτό το καθεστώς θορύβου και σκληρού ανταγωνισμού, χρειάζεσαι μεγάλη επιμονή για να θέσεις ζητήματα στην ατζέντα. Οι ιεραρχήσεις είναι αμείλικτες με θέματα δεύτερης προτεραιότητας. Σε κάθε περίπτωση, κι επειδή παρακολουθώ από πολύ στενά τις συζητήσεις που γίνονται στη Δύση για τα Μέσα και τη δημοσιογραφία, εξακολουθώ να καταλήγω στο συμπέρασμα ότι στην Ελλάδα προτιμάμε να μη συζητάμε και κατ’ επέκταση να μη σκεφτόμαστε εναλλακτικούς δρόμους.
