Ένας ερευνητής έχει πει ότι το ένα τρίτο των κριτικών στο Διαδίκτυο είναι πλαστό. Αρκετοί άλλοι θεωρούν ότι το νούμερο αυτό είναι ακόμα μεγαλύτερο. Στην Κίνα, το Κόμμα πληρώνει 50 σεντς για κάθε καλή αναφορά στο Διαδίκτυο, δημιουργώντας στρατιές καλοθελητών. Η πρακτική ονομάζεται Astroturfing. Πήρε το όνομά της από μια μάρκα πλαστικού γρασιδιού. Και στο Διαδίκτυο γνωρίζει μέρες δόξας.

Όταν έγραφα το βιβλίο για τα μπλογκ, είμασταν ακόμα στην αρχή του φαινομένου. Σήμερα, η έκρηξη των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης έχει κάνει ακόμα πιο ελκυστική την πλαστοπροσωπία και την παραπλάνηση. Εταιρείες, πολιτικά κόμματα, οργανισμοί και ιδιώτες, μπορούν εύκολα να εξαγοράσουν θετικές αναφορές, και να παραπλανήσουν το κοινό που δεν έχει τα εργαλεία και τον χρόνο να υποβάλλει στη βάσανο της εξακρίβωσης τις πληροφορίες. Δεν είναι απλό να φιλτραριστεί τόσο μεγάλος όγκος πληροφορίας.

Το δύσκολο είναι να εκθέσεις την καθεμιά περίπτωση χωριστά. Χρειάζονται τεράστιοι πόροι για να ερευνηθεί όλος αυτός ο όγκος της διαδικτυακής πληροφορίας. Σε πρώτο επίπεδο χρειάζεται να καταστήσουμε την πρακτική του astroturfing ηθικά απαράδεκτη. Όταν πέφτει στην αντίληψή μας μια προσπάθεια πλαστοπροσωπίας, πλαστής κριτικής, θα πρέπει να την αποκαλύπτουμε και να την εκθέτουμε. (περισσότερα…)

Τα Μέσα και κυρίως η διαφήμιση, έχουν δημιουργήσει μια τερατώδη εικόνα γυναίκας. Είναι ανορεξική, υποτακτική, ηλίθια, πονηρή, έχει μεγάλο νεανικό στήθος, καλογυμνασμένα οπίσθια, έχει βλέμμα που υπόσχεται σεξ με ταπεινώσεις, και το μόνο που την απασχολεί είναι πώς θα ικανοποιήσει τους κυνικούς άντρες. (περισσότερα…)

Είναι δυνατόν σήμερα, μετά απ’ τις αλεπάλληλες εκλογικές ταπεινώσεις των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στην Ευρώπη να υπερασπίζεται κάποιος την ιδεολογία της σοσιαλδημοκρατίας; Ποιός μπορεί να πιστέψει ότι έχει μέλλον το μοντέλο που διέπρεψε ουσιαστικά μόνο στη Σουηδία; Τί γνωρίζουμε για την ουσία της σοσιαλδημοκρατίας;

Διαβάζοντας πρόσφατα το εξαιρετικό βιβλίο Το πρωτείο της πολιτικής της αμερικανίδας Σέρυ Μπέρμαν απ’ τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, σε μετάφραση Ελένης Αστερίου, ένιωσα πραγματικά ανακουφισμένος που έστω στις ΗΠΑ, υπάρχουν ερευνητές με διάθεση να δουν ολόκληρη την εικόνα της διαδρομής των σοσιαλδημοκρατικών ιδεών τον 20ο αιώνα. Η Μπέρμαν έχοντας το προνόμιο να μελετά την ιστορία της σοσιαλδημοκρατίας από μακριά, καταφέρνει να παρουσιάσει μια συνεκτική κι άκρως ενδιαφέρουσα αφήγηση, που είναι επίκαιρη όσο ποτέ. Η σοσιαλδημοκρατία, σύμφωνα με την καθηγήτρια, μπορεί να επαναλάβει την επιτυχία που είχε τον προηγούμενο αιώνα και στις μέρες μας. Ίσως το βιβλίο της να είναι ένα ακόμα βοήθημα προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς αποσαφηνίζει όχι μόνο το ιστορικό νήμα της ιδεολογίας, αλλά τις ιδρυτικές της αξίες που την καθιστούν ακαταμάχητη.

Η σοσιαλδημοκρατία υπόσχεται έναν κόσμο όπου η αγορά και το κράτος ισορροπούν ώστε να μη θίγεται η δημοκρατία κι οι θεσμοί της. Πρόκειται σίγουρα για μια πολύ ευαίσθητη ισορροπία, που γεννά μια σειρά τοπικής φύσης ερωτημάτων, αλλά φαίνεται ότι δεν υπάρχει κάτι γονιμότερο ή πιο ρεαλιστικό αυτή τη στιγμή. Άλλες ανταγωνιστικές ιδεολογίες, όπως ο φιλελευθερισμός, ο κομμουνισμός, ο εθνικισμός κι ο σοσιαλισμός, είτε φαντασιώνονται την κυριαρχία της αγοράς, είτε την κυριαρχία του κράτους, θυσιάζουν εύκολα τη δημοκρατία για να επιβάλλουν ένα άκαμπτο κι ανάλγητο μοντέλο. Σίγουρα, η λεπτή ισορροπία της εμπλοκής του κράτους στην αγορά, είναι ένα έργο που απαιτεί αντανακλαστικά, διαβούλευση και συναινέσεις. Ο σοσιαλδημοκράτης οφείλει να είναι ισορροπιστής. (περισσότερα…)