Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Φέτος, για τρίτη φορά, επί 20 ημέρες απείχα συνειδητά από κάθε ψηφιακή συνήθεια. Εδώ μπορείτε να δείτε τις εντυπώσεις μου απ’ το 2012 και το 2013.

Νιώθω ότι κάθε χρόνο η ιδέα της ψηφιακής αποτοξίνωσης ωριμάζει και βαθαίνει το νόημά της. Η εκτός δικτύου ζωή είναι εφικτή κι ευεργετική. Με χαρά μαθαίνω ότι κι άλλοι φίλοι μου την υιοθετούν. Αλλά εδώ δε θέλω να επαναλάβω όσα έγραψα τις προηγούμενες φορές. Μόνο 2 παρατηρήσεις που εμπλουτίζουν την οπτική μου:

Πιστεύω ότι υπάρχει μεγάλη ανάγκη για περίσκεψη σε σχέση με τα όσα μοιραζόμαστε στο Διαδίκτυο. Αναφέρομαι στην ποιότητα των αναρτήσεών μας και στην αξία που αυτές παράγουν. Νομίζω ότι τώρα χρειάζεται να αναρωτιόμαστε διπλά και τριπλά για το αν αξίζει να μοιραστούμε μια πληροφορία πριν τη δημοσιεύσουμε. Η ευκολία δημοσίευσης παράγει μαζικά ψηφιακό θόρυβο και κατ’ επέκταση μειώνει τις πιθανότητες δημιουργίας γόνιμων πεδίων διαλόγου. Αν καταφέρουμε να γίνουμε επιλεκτικότεροι στις αναρτήσεις μας ίσως να δώσουμε περισσότερο χώρο σε ό,τι αξίζει πραγματικά.

Άμεση συνάφεια μ’ αυτό έχει και μια ακόμα συνειδητοποίηση που έκανα κατά την αποτοξίνωσή μου. Ο ναρκισσισμός των social media είναι ένα μεγάλο εμπόδιο, ένας μεγάλος εχθρός για όσους επιθυμούν να οικοδομήσουν νέα παραδείγματα ή να βοηθήσουν σε κάποια δημόσια υπόθεση. Ο ναρκισσισμός ενισχύει ένα ρηχό, και πολύ πρώτο επίπεδο διαλόγου. Αν θέλεις να φέρεις ουσιαστικά αποτελέσματα, εκθέτοντας παράλληλα και τον εαυτό σου, θα πρέπει να προσέχεις πολύ καθώς η απόσταση μεταξύ ακκισμού και προώθησης της δουλειάς σου μπορεί να είναι μικρή.

Καλό φθινόπωρο!

IMG_20140816_183149

 

Προβληματίζομαι πολύ όταν βλέπω ανθρώπους μαζικά να κοροϊδεύουν ανθρώπους για ένα κουσούρι τους. Άλλον τον κοροϊδεύουν γιατί του λείπει κάτι, άλλον γιατί του περισσεύει. Κουφοί, κουτσοί, χοντροί, στραβοί, κοντοί, ανορθόγραφοι, αμόρφωτοι, ακαλαίσθητοι, ντεμοντέ, βλάκες, αργόστροφοι, άμουσοι, άμπαλοι, ανέραστοι, όλοι ανεξαιρέτως θα μπουν κάποια στιγμή στο στόχαστρο του ειρωνικού όχλου σχολιαστή. Γιατί δε μπορούμε να αντέξουμε τη διαφορά και καταφεύγουμε στην κοροϊδία τόσο εύκολα; Τόσο πολύ μας φοβίζει το κουσούρι; Γιατί δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε το μειονέκτημα του άλλου; Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε ότι το κουσούρι, στην πραγματικότητα, δεν είναι μειονέκτημα αλλά πλεονέκτημα του άλλου;

Εκτός από χοντροκομμένη, η επίμονη κοροϊδία βάζει και τα θεμέλια για να αναπτυχθούν μνησίκακες κι εκδικητικές συμπεριφορές σ’ αυτόν που τη δέχεται. Είναι δείγμα πολιτισμού να σταματά η κοροϊδία έγκαιρα, πριν γίνει βάρος στον άλλον. Επειδή όλοι έχουμε τα κουσούρια μας, είναι άδικο να την πληρώνουν μόνο λίγοι. Όταν βρεθείς στη θέση του μειονεκτούντος καταλαβαίνεις ότι το πρόβλημα δεν είναι δικό σου, αλλά εκείνων που σε κορϊδεύουν, καθώς δε βλέπουν το αυτονόητο: το κουσούρι είναι δοκιμασία. Όσοι δεν το αντιλαμβάνονται συνεχίζουν το πείραγμα, μέχρι να αποκτηνωθούν εντελώς και να αποκτήσουν το πλέον αποκρουστικό κουσούρι: να μην μπορούν να συναισθανθούν τον άλλον. Δεν πρόκειται περί πολιτικής ορθότητας, αλλά για στοιχειώδη κανόνα της ανθρώπινης ύπαρξης. Τα κουσούρια διδάσκουν πολλά περισσότερα απ’ ότι οι τεράστιες δυνατότητες ή η κανονικότητα. Άσε που πολλές φορές, το μεγαλειώδες απ’ τα κουσούρια παράγεται.

Το 2010 έκανα τα γυρίσματα για το ντοκιμαντέρ μου #Ακολούθησέ με, Εξερευνώντας το Twitter. Ακολουθώντας το νήμα της έρευνας, στις 11 Ιουνίου 2010 έφτασα στο Radio Bubble, όπου μίλησα με τον Πάνο Μιχαήλ ή αλλιώς GreekGayLolita, και τον ιδιοκτήτη του διαδικτυακού ραδιοφώνου, τον Αποστόλη Καπαρουδάκη ή αλλιώς @Ο_Kanalarhis. Αμέσως μετά, ενθουσιασμένος απ’ τη γνωριμία με τον χώρο, έγραψα μια σχετική ανάρτηση.

Εκείνη την ημέρα είχα την τύχη να γνωρίσω έναν απ’ τους Contrabbando, τον Πάνο Οικονόμου ή αλλιώς @contrabbando. Του ζήτησα να μου μιλήσει στην κάμερα, και τον κατέγραψα να λέει δύο λόγια, με την πλάτη στον φακό. Θυμάμαι τα χαμόγελα όλων όταν μιλούσε. Το χιούμορ του ήταν αδύνατο να μη σε «πιάσει». Όπως κι η ευρυμάθεια, το κοφτερό του μυαλό.

Μετά, άρχισα να τον ακολουθώ στο Twitter. Θυμάμαι αναρτήσεις του που διαμοίρασα, θυμάμαι την ευγένεια, τη ζωντάνια, την τόλμη του. Μιλούσαμε ενίοτε, σε πολύ φιλικό τόνο. Πάντα πρόσεχα της αναρτήσεις του @contrabbando. Όταν τον είχα δει δε γνώριζα τον αγώνα που έδινε με τον καρκίνο. Τον έμαθα μέσα απ’ το Twitter. Και τον θαύμαζα για την εξαιρετική ποιότητά του.

Πριν από λίγες ημέρες, στις 12 Ιουλίου έμαθα ότι ο Πάνος, ο Καίσαρ Εμμανουήλ, πέθανε. Ήταν μόλις 47 ετών.

Βλέπω στα social media τον πόνο και τον θαυμασμό των δικών του ανθρώπων, των φίλων του, κι επιβεβαιώνω διαρκώς την αίσθηση που είχα για το πρόσωπό του: ο Πάνος Οικονόμου υπήρξε ένας εξαιρετικός άνθρωπος.

Πρόσφατα είδα ότι κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με ποιήματά του, το Εξώφυλλο δέρμα του χρόνου. Θέλω πολύ να τα διαβάσω. Αφού το λένε οι φίλοι του, έτσι είναι: ο Πάνος Οικονόμου ήταν ένας εξαιρετικός ποιητής.