Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Η πολιτική μοιάζει με την ιατρική. Στις εκλογές διαλέγουμε γιατρό και θεραπευτική μέθοδο. Κάποιος ισχυρίζεται ότι βρισκόμαστε σε κώμα κι υπόσχεται να μας ξυπνήσει με αμφίβολα μέσα. Άλλος θεωρεί ότι οι άλλοι γιατροί μάς έχουν εξαπατήσει κι ότι μόνο εκείνος μπορεί να φέρει υγεία στη ζωή μας. Ένας τρίτος επιδεικνύει τα κοφτερά του εργαλεία σημειώνοντας με κάθε αφορμή ότι είναι αδίαστακτος κι ότι δεν φοβάται να τιμωρήσει τους νοσογόνους παράγοντες. Η πολιτική είναι μια θεραπευτική διαδικασία που δεν έχει τέλος. Σήμερα μπορείς να ποντάρεις σε μια ήπια μέθοδο, κι αφού δεις ότι δε γίνεται τίποτα, να δοκιμάσεις κάτι πιο δραστικό. Μπορείς να πεις ότι δε θα κάνω ποτέ χειρουργείο. Ή μπορεί και να πεις ότι δε χρειάζεσαι καν γιατρό και να ακολουθήσεις έναν τρόπο ζωής που δε θα έχει ανάγκη χάπια και συνεδρίες. Μπορείς να γίνεις γιατρός του εαυτού σου. Ωστόσο, έρχεται πάντα η στιγμή του απολογισμού. Αυτό που επιλέγεις, ο γιατρός κι η θεραπευτική του προσέγγιση, θα αξιολογηθούν ως προς το αποτέλεσμά τους επάνω στο σώμα το δικό σου και στο σώμα της κοινωνίας. Στις εκλογές δε θα έπρεπε να λέμε «καλό βόλι», αλλά καλό ξόδι!

Τις τελευταίες ημέρες στην επικαιρότητα κυριάρχησε ο θάνατος ενός νέου παιδιού σ’ ένα λούνα παρκ. Πολύ σωστά τα Μέσα ασχολήθηκαν εκτενώς με το τραγικό συμβάν, εκθέτοντας, κάπως αργά είναι αλήθεια, τις ανεπάρκειες των ελεγκτικών μηχανισμών και τις παθογένειες των αδειοδοτικών διαδικασιών. Αυτό που δε συνειδητοποιούμε είναι ότι αντίστοιχες τραγωδίες, με πολύ συγκεκριμένες ευθύνες, συμβαίνουν καθημερινά, στους ελληνικούς δρόμους, χωρίς να απολαμβάνουν την παραμικρή δημοσιότητα. Η αντιστοιχία είναι σοκαριστική: αμέτρητα τροχαία συμβαίνουν γιατί ένας δήμαρχος δεν έκανε καλά τη δουλειά του, γιατί ένας κρατικός λειτουργός ολιγώρησε, γιατί η κοινωνία των πολιτών αδιαφόρησε, γιατί ένας συμπολίτης μας έκανε του κεφαλιού του, γιατί όλοι μας συναινέσαμε ή κάναμε τα στραβά μάτια για κάτι που αργά ή γρήγορα θα κόστιζε ζωές.

ant154

Στη χώρα μας, αν ένα τροχαίο δεν είναι πολύνεκρο, αν δεν εμπλέκεται κάποιος διάσημος, αν δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερα εντυπωσιακό στην ιστορία, δεν τυγχάνει ευρείας κάλυψης απ’ τα Μέσα. (περισσότερα…)

Πριν ξεκινήσει να εργάζεται στο πλευρό ανθρώπων με προβλήματα όρασης, η Χριστίνα ταξίδευε στον κόσμο για να δει από κοντά την ποικιλία της ανθρώπινης δράσης. Ήταν ένα ντροπαλό κορίτσι που ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο. Η δίψα της για νέες εμπειρίες ήταν τεράστια. Όσοι τη γνώρισαν έλεγαν το ίδιο: η Χριστίνα ήταν πάντα ένα γελαστό κορίτσι που δίψαγε να ζήσει. Απ’ το σχολείο κιόλας, ξεχώρισε. Ήταν η καλύτερη μαθήτρια μακράν. Πέρασε στη Νομική Σχολή απ’ όπου αποφοίτησε με άριστα. Ασχολήθηκε με εναλλακτικά οικολογικά κινήματα, έγινε ακτιβίστρια, πήρε διδακτορικό στην πολιτική επιστήμη. Όσοι τη γνώρισαν ήταν βέβαιοι ότι μια μέρα η Χριστίνα θα έκανε κάτι σπουδαίο στη ζωή της. Πριν από 2 χρόνια γνώρισε τον Σπύρο. Έγιναν ζευγάρι αμέσως. Μετά, η Χριστίνα βρήκε δουλειά στο Παρίσι. Ο Σπύρος στις Βρυξέλλες. Η Χριστίνα το Πάσχα ήρθε στην Ελλάδα να δει την οικογένειά της. Πηγαίνοντας προς το χωριό της, είπε να βγάλει μια selfie με το κινητό της για να τη στείλει στον αγαπημένο της και στους φίλους της στο facebook. Δεν πρόσεξε το απότομο φρενάρισμα του προπορευόμενου οχήματος, βγήκε στο αντίθετο ρεύμα και καρφώθηκε με ταχύτητα επάνω σ’ έναν τοίχο. Η Χριστίνα ξεψύχησε στην άσφαλτο. Ακαριαία. Ήταν μόλις 33 ετών.

Η παραπάνω ιστορία δεν είναι αληθινή. Θα μπορούσε όμως. Βασίζεται σ’ ένα αληθινό γεγονός. Προχθές μια νεαρή γυναίκα σκοτώθηκε στις ΗΠΑ, την ώρα που αναρτούσε μια selfie φωτογραφία της στο Facebook.