Έχω γράψει ένα αρκετά εκτενές μυθιστόρημα, προϊόν δουλειάς πολλών χρόνων. Είναι ένα μάλλον δύσκολο ανάγνωσμα, που απαιτεί σίγουρα απ’ τον αναγνώστη κάποιο απόθεμα υπομονής κι επιμονής. Έχει ήδη απορριφθεί από 2μιση εκδότες αλλά δε θα το βάλω κάτω. Θέλω πολύ να εκδοθεί και να διαβαστεί, όχι μόνο γιατί έχω κοπιάσει για αυτό, αλλά και γιατί λέει αρκετά πράγματα για την χώρα μας, τους ανθρώπους της, και φυσικά για εμένα. Θέλω να το μοιραστώ με τους αναγνώστες, γι’ αυτό πρέπει να του επιφυλάξω και τις καλύτερες δυνατές συνθήκες ανάγνωσης. Έχει μεγάλη αξία και σημασία για εμένα.

Η κεντρική ιστορία του μυθιστορήματος περιστρέφεται γύρω απ’ την ανακάλυψη ενός γραπτού έργου. Στα χέρια του αφηγητή έρχεται ένα μπαούλο γεμάτο έγγραφα που ανήκουν σ’ έναν παλιό του φίλο. Μελετώντας το, ο αφηγητής έρχεται αντιμέτωπος με τη ζωή ενός ανθρώπου που εισέβαλλε στη ζωή του κι εξαφανίστηκε ξαφνικά, χωρίς καμμία προειδοποίηση.

Σ’ ένα απ’ αυτά τα κείμενα, παίζει κεντρικό ρόλο ένας δρόμος. (περισσότερα…)

Στο 60ο γυμνάσιο Κυψέλης, όπως φαντάζομαι και σε όλα τα δημόσια γυμνάσια της χώρας η καθημερινή ζωή ήταν απρόβλεπτη και γι’ αυτό εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Μπορεί για κάποιο ανεξήγητο λόγο, να έφτανες στο σχολείο και να σου έλεγαν “σήμερα θα πάμε εκδρομή στο Πεδίο του Άρεως”, ή “έχουμε απεργία”, ή “ετοιμάζουμε κατάληψη”. Σε όλα αυτά εμείς οι μαθητές πάντα βάζαμε το χεράκι μας: είχαμε ακέραιο συμφέρον. Οι περισσότεροι θέλαμε πάντα να χάσουμε μάθημα, αλλά μερικοί ήταν πραγματικά άπληστοι, κι επιβίωναν στον χώρο αποκλετισκά και μόνο εξαιτίας των ανατίρρητων κι εκπληκτικών τους ικανοτήτων για να αποφεύγου τα μαθήματα. Ήταν οι ίδιοι που προωτοστατούσαν σε κάθε φασαρία, σε κάθε υπόνοια αποσταθεροποίησης, σε κάθε πιθανό κι απίθανο συμβάν που θα μπορούσε να οδηγήσει σε απώλεια διδακτικών ωρών. Ωραίοι τύποι.

Ήταν οι ίδιοι που αφού έκαναν ό,τι μπορούσαν για να χαθεί το μάθημα, δεν παραιτούνταν ούτε στην ώρα του μαθήματος. (περισσότερα…)