Θες να συμμετάσχεις σ’ ένα πρωτότυπο και μοναδικό δημοσιογραφικό εργαστήριο;

Θες να συνεργαστείς πάνω σ’ ένα συλλογικό δημοσιογραφικό project που θα καταλήξει σ’ ένα μοναδικό ψηφιακό προϊόν δημοσιογραφίας;

Θες να μάθεις που πηγαίνει η δημοσιογραφία σήμερα, και πόσο μακριά μπορεί να φτάσει;

Θες να γίνεις δημοσιογράφος του 21ου αιώνα;

Θες να δεις πώς μπορείς να πορευτείς ως δημοσιογράφος σήμερα αξιοποιώντας όλα τα διαδικτυακά εργαλεία και τις δυνατότητες που δίνει η ψηφιακή τεχνολογία;

Tο GarageTV διοργανώνει και καθοδηγεί ένα πρωτοποριακό εργαστήριο ψηφιακής δημοσιογραφίας.

Σ’ αυτό το πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα εργαστήριο έχεις την ευκαιρία να ανακαλύψεις ότι το μέλλον είναι εδώ και τρέχει online. Η ψηφιακή δημοσιογραφία είναι ένα συναρπαστικό πεδίο που φέρει εντός του το σπόρο μιας μεγάλης επανάστασης. Είτε είσαι φοιτητής δημοσιογραφίας, είτε δημοσιογράφος, είτε απλά ένας πολίτης που θέλει να συμμετάσχει σε δημοσιογραφικές ενέργειες, εδώ θα ζήσεις μια εκπληκτική εμπειρία. Θα δουλέψεις σε πραγματικές συνθήκες πάνω σ’ ένα δημοσιογραφικό θέμα που θα μεταδοθεί σε πολλές μορφές στο GarageTV.

Δήλωσε συμμετοχή τώρα, στέλνοντάς σ’ αυτό τη διεύθυνση (manolis@andriotakis.gr) ένα πολύ σύντομο βιογραφικό σου, καθώς κι ένα σύντομο κείμενο προθέσεων, λέγοντάς μου με απλά λόγια τί περιμένεις και τί θέλεις να κάνεις ως δημοσιογράφος στο Διαδίκτυο και τί περιμένεις απ’ αυτό το εργαστήριο.

Στο εργαστήριο ψηφιακής δημοσιογραφίας θα λάβεις γνώση και καθοδήγηση και θα συνεργαστείς με δραστήριους επαγγελματίες κι ερασιτέχνες για να παραχθεί ένα δημοσιογραφικό προϊόν υψηλών απαιτήσεων. Θα κάνεις έρευνα, θα παραγάγεις πρωτότυπο περιεχόμενο, και θα κάνεις πράξη οτιδήποτε μπορεί να γίνει σ’ ένα newsroom ή σε μια multimedia ομάδα παραγωγής.

Αν έχεις όρεξη για κάτι μεγάλο και ουσιαστικό, αυτό το εργαστήριο θα σε αποζημιώσει πλήρως!

Δομή του εργαστηρίου

Ομάδες των 4 ατόμων.

3 φάσεις

Α Φάση Εμβάθυνση στα εργαλεία, στις τάσεις και τις προοπτικές της online δημοσιογραφίας.

Β Φάση Καθορισμός κοινού πρότζεκτ, συνεργασία, κατευθυντήριες γραμμές, πιλότοι.

Γ Φάση Εργασία πάνω στο συγκεκριμένο project το οποίο θα βγει στο διαδικτυακό αέρα του GarageTV, τόσο κατά τη διάρκεια όσο και στο τέλος της φάσης.

Ώρες και ημέρες καθορίζονται ανάλογα με τις ανάγκες των ομάδων.

12 ώρες σε 4 συναντήσεις των 3 ωρών.

Στον νέο χώρο του GarageTV, Κηφισίας 129, Αθήνα (5 λεπτά απ’ το σταθμό Μετρό Πανόρμου).

Συμμετοχή για την κάθε Φάση 120 ευρώ.

Εισηγήσεις και καθοδήγηση απ’ τον εισηγητή. Video, guest δημοσιογράφοι, case studies.

Για να κλείσεις θέση θα πρέπει να στείλεις email στο manolis[at]andriotakis.gr και να κάνεις κατάθεση 100 Ευρώ στο PayPal ως προκαταβολή.

Buy Now Button with Credit Cards

Αν δεν έχεις paypal στείλε μου email για να σου πω τί πρέπει να κάνεις.

1186268_10101026493146301_791186452_n

Ενδεικτικοί Άξονες

Θέμα. Εστίαση. Ορισμοί. Θεωρία. Σκοποί. Μέσα. Προοπτικές. Εμπόδια. /Στρατηγική. Τακτικές / Κίνητρα / Έρευνα / Περιεχόμενο / Ανάπτυξη εφαρμογών / Αφήγηση /Πλατφόρμες / Monetisation /Εικόνα – Ήχος – Κείμενο / Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης / Social Media/ Δεδομένα / Κοινότητα / Ταυτότητα /Blogging. Microblogging. / Data journalism/ Δεοντολογία/ Mobile reporting /Live streaming. / Design/ Web Documentary.

Μικρό βιογραφικό

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1974. Έχω σπουδάσει σκηνοθεσία κινηματογράφου αλλά κυρίως ό,τι είμαι το οφείλω κυρίως στην αυτομόρφωσή μου. Έχω παρακολουθήσει σεμινάρια, μαθήματα, έχω διαβάσει εκατοντάδες βιβλία, έχω μάθει από πολλούς δασκάλους. Ακόμα κι οι δουλειές που έχω κάνει, σε διάφορες θέσεις κι αντικείμενα, ήταν για ‘μένα πάντοτε διδακτικές εμπειρίες. Το μεγαλύτερο όμως μάθημα που πήρα μέχρι σήμερα, είναι η γνώση του εαυτού μου μέσα από ατομικές κι ομαδικές αναζητήσεις. Αυτό βέβαια είναι ένα μάθημα που ποτέ δεν ολοκληρώνεται.

Αγάπησα τη δημοσιογραφία πρώτα ως δέκτης νέων κι απόψεων, ως φανατικός αναγνώστης περιοδικών κι εφημερίδων, ως συνεπής θεατής ντοκιμαντέρ κι εμπνευσμένων εκπομπών. Στη συνέχεια δούλεψα στα παραδοσιακά Μέσα κι έμαθα πραγματικά πολλά. Όμως η χρονιά ορόσημο για εμένα ήταν το 2004 όταν έφτιαξα το μπλογκ μου. Από τότε η δουλειά μου άρχισε να γίνεται όλο και πιο ψηφιακή, ώστε σήμερα, δραστηριοποιούμαι αποκλειστικά στο Διαδίκτυο.

Γυρίζω βίντεο, κάνω ντοκιμαντέρ, γράφω βιβλία, δίνω διαλέξεις, εργαστήρια και σεμινάρια, γράφω στο μπλογκ μου, ταξιδεύω. Ο άξονας είναι πάντα το Διαδίκτυο. Για εμένα ο δημοσιογράφος του 21ου αιώνα είναι ένας ευαίσθητος κι ευσυνείδητος πομποδέκτης υψηλής ευκρίνειας με αξίες και όρεξη να κατανοήσει καλύτερα τον κόσμο, να σχετιστεί με τους ανθρώπους και να αλλάξει τα κακώς κείμενά τους.

Καλωσήρθατε λοιπόν στο νέο οικοσύστημα της δημοσιογραφίας!

Σημείωμα

Πριν από 5 χρόνια μπήκα σε μια ιστορία που έμελλε να με αλλάξει για τα καλά. Το ενδιαφέρον μου για την παράνομη υπαίθρια διαφήμιση ξεκίνησε παράδοξα κι εξελίχθηκε σ’ ένα δημοσιογραφικό θέμα που έφερε ορατά αποτελέσματα, πράγμα πολύ σπάνιο στη χώρα μας. Μέσα από ένα ντοκιμαντέρ που δημιούργησα με crowdfunding και διευρύνοντας τα όρια της δουλειάς μου στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, κατόρθωσα να βοηθήσω τη λύση ενός σοβαρού κοινωνικού προβλήματος. Έτσι συνειδητοποίησα πόσο αποτελεσματικός μπορεί να γίνει σήμερα ένας δημοσιογράφος, έχοντας στα χέρια του ελάχιστα αλλά πανίσχυρα εργαλεία.

Σε όλη την επαγγελματική μου διαδρομή το Διαδίκτυο παίζει εξέχοντα ρόλο. Τα τελευταία χρόνια το Διαδίκτυο αλλάζει θεμελιωδώς τη δημοσιογραφία και της δίνει πραγματικά εφόδια για να ανακλυφθεί εκ νέου.

Οι δημοσιογράφοι έχουν σήμερα μια μοναδική ευκαιρία να επανεφευρούν τον εαυτό τους και να συμβάλλουν στην ανάκτηση της χαμένης αξιοπιστίας των Μέσων.

Μέσα από ντοκιμαντέρ, βιβλία και προπαντός το μέσα απ’ το μπλογκ μου στοχάζομαι καθημερινά, και θέτω σε πράξη τις ιδέες μου και τις αξίες μου αναφορικά με τη δημοσιογραφία. Είναι ένα απίθανο ταξίδι αυτό. Όταν το μοιράζομαι νιώθω ότι αξίζει ακόμα περισσότερο.

← Πίσω

Ευχαριστώ για την απάντησή σας. ✨

Ήμουν στη γειτονιά που πήγαινα σχολείο και καθώς πάρκαρα το αυτοκίνητό μου, είδα απ’ τον καθρέφτη μια γυναίκα να με χαιρετά. Στην αρχή δυσκολεύτηκα κάπως να την αναγνωρίσω, αλλά όταν μου είπε ότι ήταν μητέρα του Πάνου, τη θυμήθηκα αμέσως. Ήταν η κυρία Αχούλτεψη. Της είχα κουβαλήσει μια φορά πριν από 20 χρόνια τα ψώνια απ’ τη λαϊκή, όταν είχε φύγει η ρόδα απ’ το καρότσι της.

Τώρα έσερνε το ίδιο εκείνο καρότσι, με κάπως μεγαλύτερες ρόδες νομίζω, αλλά η όψη της είχε αλλάξει αισθητά. Ο φίλος μου και γιος της είχε σκοτωθεί με τη μηχανή του, όταν έκλεισε τα 20 του. Ο άνδρας της πέθανε 6 χρόνια μετά από καρδιά, κι η κόρη της έφυγε μ’ έναν άνδρα στην Ιταλία. Μια ζωή σκατά δηλαδή.

Η κυρία Αχούλτεψη έμενε πάντα στην οδό Πιπίνου, στον αριθμό 54. Με το γιο της τον Πάνο είμασταν συμπαίκτες σε μια μπάντα στο γυμνάσιο. Ουσιαστικά, τόσο ο γιος της όσο κι εγώ είχαμε σχέση με τη μουσική όσο ένας ποδοσφαιριστής με τον Έντουαρντ Σαίντ. Προσπαθούσαμε όμως. Σε μια απ’ τις απόπειρές μας να ηχογραφήσουμε κάτι, είχα φέρει ένα βιβλίο με αντιπολεμικά ποιήματα του Μπρεχτ, κι επιχείρησα να κάνω κάτι σαν μια απαγγελία ενώ οι άλλοι γρατζουνούσαν τα ξεκούρδιστα όργανά τους. Η αλήθεια είναι ότι εκείνη την εποχή, στα 16 μας, όλοι μας αυτό κάναμε διαρκώς: γρατζουνούσαμε τα ξεκούρδιστα όργανά μας.

Η κυρία Αχούλτεψη ήταν αυτό που λέμε, σπιρτόζα. Έκανε παρέα με μια παλιά ηθοποιό που έμενε στη γειτονιά, τη Σπεράντζα Βρανά. Όποτε την έβλεπα στο δρόμο, δε μπορούσα να ξεκολλήσω το βλέμμα μου απ’ το τεράστιο στήθος της. Η κυρία Αχούλτεψη δεν είχε τόσο μεγάλο στήθος αλλά είχε γνώμη για όλα, τη θυμάμαι να έρχεται στο σχολείο, “να πάρει τους βαθμούς” του Πάνου, κι όλοι να ασχολούνται μαζί της. Γέλαγε φωναχτά, κι έλεγε αστεία που μάθαινε απ’ το βρωμόστομα της Σπεράντζας Βρανά.

Με θυμήθηκε αμέσως και μου μίλησε. Ένιωθα τρομερή αμηχανία γιατί είχα να τη δω από τότε που έφυγε ο Πάνος. Ήταν γελαστή και πρόσχαρη. Την είχαν βρει πολλά βάσανα, ήταν εμφανώς γερασμένη, αλλά κάτι επάνω της δεν ήθελε με τίποτα να παραιτηθεί απ’ τη ζωή. Είπαμε 2-3 λόγια τυπικά, και μέσα στον ελάχιστο χρόνο που σταθήκαμε εκεί, κατόρθωσε να φλυαρίσει. Πρόλαβε να μου πει ότι πήγαινε εκδρομές στην Αιδηψό, ότι είχε οικολογική δράση, κι ότι είχε υπό την προστασία της ένα παιδί απ’ τη Ρουμανία. Τη χαιρέτησα έχοντας ένα αίσθημα χαράς που η γυναίκα αυτή δεν είχε χάσει τα λογικά της. Μαζί όμως ήμουν και κάπως απορημένος. Η μπλούζα που φορούσε, είχε μια στάμπα που έλεγε:

love diamonds

Τις τελευταίες ημέρες με αφορμή τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα γίνεται στην κοινωνία ένας ευρύς διάλογος σχετικά με τις ρίζες του νεοναζιστικού φαινομένου. Ακούγονται πολλά κι ενδιαφέροντα γύρω μας, στα οποία αξίζει όντως να σταθούμε. Ωστόσο, υπάρχει μια πτυχή που συνδέεται με την ειλικρινή αποδοχή ενός πασίδηλου γεγονότος που μάς πονάει όλους. Στη χώρα μας ο αυταρχισμός, η έλλειψη ορίων, ο τσαμπουκάς, η διγλωσσία, η αδιαφορία και το μίσος για τον άλλον ήταν κι εξακολουθεί σε πολλές περιπτώσεις να είναι ένας κοινός τόπος. Η αδυναμία μας να συνάψουμε ένα ειρηνικό και δίκαιο συμβόλαιο συμβίωσης, η πεισματική μας άρνηση να αποδεχτούμε κοινούς εφαρμόσιμους κανόνες, η έλλειψη κριτηρίων, η ευνοιοκρατία, η αναξιοκρατία, η αδιαφάνεια, μας υποχρεώνει σήμερα να στεκόμαστε μπροστά στην πλέον αποτρόπαιη εκδοχή αυτής της στάσης: στο ναζισμό. Ο ναζισμός είναι μια αποτρόπαιη ιστορική περίοδος στην οποία κυριάρχισε το ψέμα, το μίσος, η ανελευθερία, ο αυταρχισμός κι η βία. Στο Άουσβιτς η τρέλα του ναζιστικού καθεστώτος έφτασε να υιοθετήσει τη φρικιαστική τελική λύση, που οδήγησε στο Ολοκαύτωμα, δηλαδή στην εξόντωση 6 εκατομμυρίων Εβραίων και πολλών εκατομμυρίων άλλων. (περισσότερα…)