Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Αλλεπάλληλες ορδές μαθητών δε θα μάθουν ποτέ την ουσία της γοητείας της ανακάλυψης, δε θα πειραματιστούν με τις εν υπνώσει δεξιότητές τους, δε θα συμπράξουν στην επίτευξη ενός ομαδικού έργου.

Γράφει ο Διονύσης Κάρδαρης

Καθ’ όλη τη σχολική πραγματικότητα η οποία συμφύεται της εποχής της μεταπολίτευσης1 –και δη στην πιο βολονταριστική της φάση– έννοιες όπως ευγενής άμιλλα ή σχολική πρόοδος αποτιμούνταν αναφορικά με το αναπόδραστο τρίπτυχο βαθμοθηρία-εύνοια καθηγητών-έπαινος. Ωσάν να ήταν εκείνη η φόρμουλα η μοναδική στενωπός προς τη γνώση και την περιπόθητη κοινωνική καταξίωση… (περισσότερα…)

Είδα χθες στον ύπνο μου τον Ονορέ ΝτεΜπαλζάκ. Καθόμασταν παρέα σε μια μπρασερί κοντά στο Πάνθεον. Μου παραπονέθηκε γιατί δεν παρουσίασα το νέο μυθιστόρημά του στο GarageBOOKS. Δεν ήξερα τί να του πω. “Μου στέλνουν πολλά βιβλία”, είπα αμήχανα, “και το δικό σου θάφτηκε κάτω από μια στοίβα δοκιμίων”. “Τουλάχιστον το διάβασες;” ρώτησε. (περισσότερα…)

Είδα μια διαφήμιση με νοσταλγικό περιεχόμενο και θυμήθηκα τί κάναμε εμείς τα καλοκαίρια του ’80.

Τα μεσημέρια διαβάζαμε Μπλέηκ κι Αγόρι τα αγόρια, Κατερίνα και Μανίνα τα κορίτσια.

Πιάναμε κοκοβιούς με την απόχη.

Κάναμε βουτιές απ’ το Ποράκι.

Οι φίλοι μας είχαν ποδήλατο Βέλαμος.

Τρώγαμε παγωτό Λάκυ Καπ.

Βλέπαμε Σογκούν.

Κόβαμε μπουμπούκια γιασεμί και τα κάναμε κολιέ για τη μαμά. (περισσότερα…)