Συντάκτης: Manolis Andriotakis

Έγραφα τις προάλλες ότι αρνούμαι να υιοθετήσω τον όρο “χαμένη γενιά” για όλους εμάς που γεννηθήκαμε στη δεκαετία του ’70. Το παιχνίδι είναι ακόμα ανοιχτό κι έχουμε την ευκαιρία να ξαναγράψουμε τους όρους του. Όμως πρέπει πρώτα να στρέψουμε το βλέμμα εντός μας. Να δούμε ότι ρισκάραμε ελάχιστα, ότι βολευτήκαμε ενδεχομένως σ’ ένα περιβάλλον που μας επέτρεπε να υπάρχουμε χωρίς να ονειρευόμαστε και να διακινδυνεύουμε, ότι αναμασήσαμε θεωρίες και ιδεολογίες που μας φορέθηκαν ως παγκόσμιες αλήθειες. Σήμερα η γενιά μας απουσιάζει ηχηρά απ’ το προσκήνιο του δημόσιου διαλόγου. Με ελάχιστες εξαιρέσεις στο δημόσιο χώρο κυριαρχούν τα αιτήματα κι οι διεκδικήσεις παλαιότερων γενιών.

Αργήσαμε να ενηλικιωθούμε, κρυφτήκαμε πίσω από χρόνια σπουδών κι αναζητήσεων και τώρα βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι στα όνειρα που είχε η γενιά των γονιών μας συνειδητοποιώντας ότι μεγαλώσαμε σ’ ένα επίχρυσο κλουβί. Τώρα μια δυνατή κι επίμονη καταιγίδα πέφτει πάνω στο κλουβί και το αποχρωματίζει, αφαιρώντας το στρώμα του χρυσού κι αφήνοντας να φανεί ότι από κάτω υπάρχει απλώς το ξύλο ή το μέταλλο της κατασκευής. Αυτό το υλικό που μας θυμίζει ότι όλα τα κλουβιά είναι ίδια, ότι όλα τα κλουβιά έχουν την ίδια λειτουργία: σου στερούν την ελευθερία να κινηθείς όπως θέλεις, ενώ εσύ εκτίθεσαι ως σπάνιο πτηνό. (περισσότερα…)

Η ερευνητική δημοσιογραφία είναι πραγματικά μια πάρα πολύ δύσκολη, πάρα πολύ επικίνδυνη και πάρα πολύ απαιτητική υπόθεση. Αν μου ζητούσε ένας επίδοξος ερευνητής δημοσιογράφος να του μεταφέρω κάποιες γνώσεις που έχω αποκομίσει ερευνώντας μερικά θέματα, θα του έλεγα ότι:

Ο ερευνητής δημοσιογράφος φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν και κάνει αυτά που αρνούνται να κάνουν οι άλλοι λόγω των εξαρτήσεων και των αδυναμιών τους.

Όσο ανεξάρτητος κι αν είναι ο ερευνητής δημοσιογράφος, έχει πάντα τις προκαταλήψεις και τις αδυναμίες του και γι’ αυτό πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός. Κατ’ αρχήν, προκειμένου να αποσπάσει πληροφορίες είναι αναγκασμένος να δέχεται πολλά πράγματα, να κάνει συμβιβασμούς, να υποχρεώνεται. Όσο λιγότερες εξαρτήσεις έχει, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές τόσο πιο ελεύθερα θα κάνει τη δουλειά του.

Ο σεβασμός της δεοντολογίας είναι κάτι πολύ σημαντικό. Ωστόσο, πολλές απ’ τις αποφάσεις και τις ενέργειες που αναλαμβάνει ο δημοσιογράφος τις κάνει στο σκοτάδι, χωρίς να τον βλέπει κανείς. Σε πολλές λοιπόν περιπτώσεις εξαρτάται πολύ απ’ την ατομική του ηθική στάση απέναντι στη ζωή, αλλά κι απέναντι στη δεοντολογία. Βέβαια, όλες οι αποφάσεις του θα αποτυπωθούν στο προϊόν της εργασίας του.

Είναι αδύνατο, εφόσον είναι άνθρωπος ο δημοσιογράφος, να τηρήσει ίσες αποστάσεις απέναντι στους χαρακτήρες των ιστοριών του. Το καλύτερο που μπορεί να κάνει είναι να έχει γνώση της μονομέρειάς του και να δίνει πάντα βήμα στην αντίθετη άποψη. (περισσότερα…)

Για τον ψυχικό καρκίνο της χώρας, την αυτοκαταστροφή και τη θεραπεία μας.

Μια φίλη γιατρός μου διηγήθηκε ένα περιστατικό από μια πρόσφατη εφημερία της. Ένας νέος άνδρας που νοσηλευόταν σε μεγάλο ψυχιατρείο έκοψε το πέος του και ζητούσε απ’ τους γιατρούς να του κάνουν “λίγη” ευθανασία. Το συμβάν μ’ έκανε να σκεφτώ ότι υπάρχει ένας παραλληλισμός με την σημερινή κατάσταση που βιώνουμε στη χώρα. Έχω την αίσθηση ότι τα φαινόμενα μαρτυρούν την ύπαρξη μιας συλλογικής άρρωστης ψυχής που συνεχώς αποπειράται αυτοακρωτηριασμούς και ταυτόχρονα ζητά επίμονα “λίγη” ευθανασία. Ο αυτοακρωτηριασμός βρίσκεται στο συλλογικό γεννητικό σύστημα αφού απ’ το προσκήνιο βγαίνει κάθε αισιόδοξη κι ελπιδοφόρα προοπτική για το μέλλον. Η δημιουργικότητα έχει μπλοκάρει, και μόνο το γκρέμισμα παρουσιάζεται ελκυστικά. Η επίσπευση της χορήγησης μιας θανατηφόρας λύσης, μιας τελικής λύσης, ενός οριστικού χτυπήματος εμφανίζεται σαν μια ύστατη θεραπεία του δράματος που θα ανακουφίσει το συλλογικό εγώ απ’ το άχθος της ασθένειας και θα το λυτρώσει.

Όσοι προκρίνουν δημόσια μια θεραπεία το κάνουν είτε με βίαιους, διχαστικούς κι ανθρωποκτόνους όρους είτε απλά προβάλλουν υποσχέσεις κάθαρσης. Είναι κρίμα που μπορούμε να αντιληφθούμε την κατάστασή μας μόνο με όρους δράματος, θυσίας κι απώλειας. Η απόγνωση του ανθρώπου που αυτοακρωτηριάζεται και ζητά ευθανασία είναι δεδομένη και σοκαριστική. Αυτός ο άνθρωπος δε μπορεί να δει πουθενά άλλη επιλογή. Πιστεύει ότι είναι καταδικασμένος και μερικές φορές αυτό είναι αρκετό για να τον σκοτώσει. Πιθανώς δεν αγαπήθηκε ποτέ πραγματικά, κι είναι γεμάτος θυμό και μίσος για τους γονείς του, για την κοινωνία, για όλους. Μ’ άλλα λόγια είναι το κατάλληλο θύμα για να προσυλητιστεί στις σκοτεινές καμπάνιες των τυράννων. (περισσότερα…)