Όταν πρωτοδιάβασα για αυτή τη μέθοδο, ήμουν λίγο καχύποπτος. Διδάσκεται η μη βίαιη επικοινωνία; σκέφτηκα. Στη συνέχεια, καθώς άρχισα να ψάχνω πείστηκα ότι ναι μεν αυτή η μέθοδος δεν είναι πανάκεια, αλλά έχει μερικά πολύ σοβαρά πλεονεκτήματα καθώς εστιάζει κατευθείαν στον άνθρωπο κι όχι σε ιδεολογίες. Δεν το κρύβω ότι μετά από αρκετό διάβασμα ενθουσιάστηκα. Παρόλο που δεν είχα την ευκαιρία να τη διδαχθώ, κι η γνώση μου περιορίζεται σε πληροφορίες που άντλησα απ’ την ιστοσελίδα του σχετικού κέντρου και από άλλες πηγές, νιώθω ότι υπάρχει μια διάχυτη ανάγκη να επανακαθορίσουμε ως άτομα αλλά κι ως κοινωνία τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούμε. Σαν αποτέλεσμα, νομίζω ότι η  Μη Βίαιη Επικοινωνία θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία μας, στους δήμους, παντού.

Για να σας κάνω μια γενική εισαγωγή της ΜΒΕ διάλεξα το κείμενο ενός τρίτου ανθρώπου και γι’ αυτό μετέφρασα ένα μικρό απόσπασμα απ’ το βιβλίο Monoculture, How one story can change everything  του F.S.Michaels. Σαν επόμενο βήμα προτείνω το αρκετά μεγάλο βίντεο που ακολουθεί, από μια ομιλία του ιδρυτή της μεθόδου.

Η Μη βίαιη Επικοινωνία αφορά σε μια πιο αποτελεσματική επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Αντιπροσωπεύει έναν τρόπο ομιλίας και ακοής που μας βοηθά να ανταλλάσσουμε πληροφορίες και να λύνουμε ειρηνικά τις διαφορές μας, αντί να αμυνόμαστε, να επιτιθόμαστε, ή να υποχωρούμε όταν μας κρίνουν ή μας επικρίνουν. Πρόκειται για ένα σύνολο συμπεριφορών που βασίζεται σε αξίες και αντιλήψεις που διαφέρουν απ’ τις συνήθεις μεθόδους επικοινωνίας. (περισσότερα…)

Κάθε γενιά δημιουργεί τις ευκαιρίες της. Αλλού επιτυγχάνει κι αλλού αποτυγχάνει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εκείνη αποφασίζει σε ποιό πεδίο θα δράσει.

Ακούω ότι η γενιά μου είναι ουσιαστικά μια χαμένη γενιά, αλλά δε συμφωνώ καθόλου. Η γενιά αυτή έχει παραλάβει ένα αξιακό σύστημα και μαζί μια κοινωνία που έχει χρεωκοπήσει κι αυτό είναι σαφές. Νομίζω ότι οι προηγούμενες γενιές μιλούν περί χαμένης γενιάς γιατί ίσως νιώθουν ενοχές, όπως συμβαίνει με κάθε γενιά που αποσύρεται, για την κληρονομιά που αφήνουν στη γενιά που αναλαμβάνει τώρα τη χώρα. Κι επίσης μιλούν για μια χαμένη γενιά παραλείποντας να πουν ότι αυτή η γενιά δεν έχει παίξει καν, για να πει κάποιος ότι έχει χάσει. Είναι κατ’ ουσίαν μια γενιά παροπλισμένη, άνεργη, υποαμοιβόμενη, πειθήνια, σιωπηλή.

Θεωρώ ότι είναι στο χέρι των μελών αυτής της, παρούσας γενιάς που οι άλλοι θεωρούν χαμένη, να δημιουργήσουν ένα νέο αξιακό σύστημα και να δράσουν όπως εκείνοι επιθυμούν. Μέχρι τώρα φαίνονται διστακτικοί, μένουν στα like και στα retweet. Το ότι δεν δημιουργούν ένα νέο αξιακό σύστημα σημαίνει ότι βρίσκονται ακόμα εγκλωβισμένοι στο παλιό. Όταν δεν υιοθετούν νέες στάσεις, όταν δεν προχωρούν σε αμφισβήτηση των υφιστάμενων μοντέλων, απλά συντηρούν το άρρωστο καθεστώς που παρέλαβαν. Γι’ αυτό κι εύκολα θεωρούν τους εαυτούς τους παράπλευρη απώλεια ενός τρόπου ζωής που δεν έφτιαξαν οι ίδιοι, ούτε και το επέλεξαν συνειδητά. Η γενιά αυτή δεν έμαθε να λέει “όχι, θα το κάνω με τον τρόπο μου”.

Δεν αποδέχομαι λοιπόν το χαρακτηρισμό της χαμένης γενιάς. Ο όρος lost generation αποδόθηκε από μια προηγούμενη γενιά σε μια νέα γενιά που πολέμησε σε πόλεμο με όπλα, στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Η ιστορία πίσω απ’ τη φράση αυτή έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Ο Έρνεστ Χέμινγουει αναφέρει για πρώτη φορά τη “χαμένη γενιά” στο βιβλίο του Κι ο ήλιος ανατέλλει, κι εκείνος με τη σειρά του αποδίδει τη φράση σ’ ένα περιστατικό που συνέβη στη Γερτρούδη Στάιν. Η μεγάλη συγγραφέας είχε πάει το αυτοκίνητό της σ’ ένα μηχανικό για επισκευή. Όταν το παρέλαβε είδε ότι ήταν ακόμα χαλασμένο κι έτσι παραπονέθηκε στον ιδιοκτήτη του γκαράζ. Εκείνος τότε γύρισε στο νεαρό μηχανικό που απέτυχε να φτιάξει το αμάξι της Στάιν και του είπε: “Να τί είσαι. Να τί είστε όλοι εσείς, όλοι εσείς οι νέοι που υπηρετήσατε στον πόλεμο. Είστε μια χαμένη γενιά”… (περισσότερα…)