Κατηγορία: Δημοσιογραφία

Είδα χθες το βράδυ την εκπομπή NETWEEK με την κ. Έλλη Στάη στη ΝΕΤ -και δεν ήταν η πρώτη φορά. Αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση είναι ότι απ’ την πλευρά των δημοσιογράφων καλούνται τα ίδια πρόσωπα. Έχω μετρήσει τουλάχιστον 3 φορές την παρουσία των κ.κ. Κύρτσου και Φελέκη για παράδειγμα, κι αναρωτιέμαι ποιό είναι το κριτήριο της πρόσκλησης των ίδιων δημοσιογράφων ή ακόμα και των ίδιων σχολιαστών. Έχουν κάποια αποκλειστική σύμβαση εμφάνισης στην εκπομπή οι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι ή απλά προτιμούνται απ’ την παραγωγή γιατί είναι έγκριτοι; Το γεγονός ότι κάτω απ’ τους τίτλους τους αναφέρονται οι ιστοσελίδες και οι εφημερίδες τους, δε συνιστά άραγε διαφήμισή τους; Το ότι καλούνται οι ίδιοι δε μπορεί παρά να μας βάζει σε σκέψεις. Δεν υπάρχουν άραγε άλλοι δημοσιογράφοι στη χώρα ώστε να φιλοξενηθούν στο δημόσιο κανάλι; Πώς μπορούν κάποιοι να το χρησιμοποιούν προνομιακά; Η δημόσια τηλεόραση πρέπει να είναι ανοικτή σε όλους. Υπάρχουν δεκάδες κι ίσως εκατοντάδες δημοσιογράφοι που θα μπορούσαν να κάνουν ερωτήσεις στα πολιτικά κι άλλα πρόσωπα που καλεί η δημόσια τηλεόραση. Γιατί δεν καλούνται ποτέ; Γιατί καλούνται τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα; Η δημόσια τηλεόραση πληρώνεται απ’ όλους τους πολίτες, κι ανήκει σε όλους τους πολίτες, όχι σε μια χούφτα προνομιούχων.

Νομίζω ότι η διοίκηση της δημόσιας τηλεόρασης πρέπει να δώσει απαντήσεις σ’ όλα αυτά.

Στο φιλμ Contagion ένας τύπος εμφανίζεται απ’ το πουθενά δηλώνοντας ότι είναι συγγραφέας και πλησιάζει έναν γιατρό για να του αποσπάσει πληροφορίες σχετικά μ’ έναν θανατηφόρο ιό. Ο γιατρός προσπαθεί να τον αποφύγει και τον μειώνει λέγοντάς του ότι δεν είναι συγγραφέας. Όταν ο τύπος του λέει ότι είναι μπλόγκερ, ο γιατρός του απαντά ότι το μπλόγκινγκ δεν είναι γράψιμο, το μπλόγκινγκ είναι γκραφίτι με στίξη. Καθώς εξελίσσεται το φιλμ ο μπλόγκερ απαξιώνεται εντελώς σαν χαρακτήρας, και στο τέλος καταλαβαίνουμε ότι είναι απλά ένας απατεώνας. Στην ποπ κουλτούρα ο μπλόγκερ έχει γίνει συχνά συνώνυμος της φαιδρότητας. Όμως εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμα σοβαρότερα. Γιατί τόσο μένος ενάντια στους μπλόγκερ; Είναι άραγε το μπλόγκινγκ μια μορφή ρύπανσης του δημόσιου λόγου, όπως είναι συχνά το γκραφίτι για τους δημόσιους χώρους; (περισσότερα…)

Μπορούμε μαζί να κάνουμε τη διαφορά επιβραβεύοντας την άξια Διαδικτυακή δημοσιογραφία.

Δουλεύω στα Μέσα ήδη μια δεκαετία κι ομολογώ ότι δεν έχω χάσει την όρεξή μου να ψάχνω, να ρωτάω, να διαβάζω και να σκέφτομαι. Τα τελευταία χρόνια η δουλειά μου έχει μεταφερθεί σχεδόν αποκλειστικά στο Διαδίκτυο και δε θρηνώ καθόλου για αυτό. Φυσικά δεν είμαι μόνος. Δεκάδες άλλοι δημοσιογράφοι τριγύρω, σε διάφορες θέσεις κι αντικείμενα, κάνουν το ίδιο, δουλεύουν στο Διαδίκτυο με συνέπεια, με θάρρος, με επιμονή. Δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους σε όλα τα επίπεδα, ενάντια στη λογική της ήσσονος προσπάθειας, ενάντια στη μεμψιμοιρία, ενάντια στις εχθρικές συνθήκες. Όλα αυτά τα χρόνια δε σταματάω να εκπλήσσομαι απ’ τις καινούργιες προτάσεις, τα ολοζώντανα νέα παραδείγματα και τη φρεσκάδα που φέρνουν οι άνθρωποι στα Νέα Μέσα και στη δημοσιογραφία. (περισσότερα…)