Είναι μια πρακτική που υιοθετείται τόσο από «ελαφρείς» όσο κι από «σοβαρούς» ραδιοφωνικούς σταθμούς. Εκτός απ’ τον καταιγισμό διαδφημίσεων που διακόπτουν συνεχώς το πρόγραμμα, έχει εφευρεθεί ένας ακόμα πιο «ύπουλος» τρόπος προώθησης προϊόντων, ο οποίος μετατρέπει το δημοσιογράφο σε διαφημιστή. Αναφέρομαι στο όλo και πιο συχνό φαινόμενο να εκφωνούνται διαφημίσεις απ’ τα χείλη των δημοσιογράφων και γενικά των ραδιοφωνικών παραγωγών εντός του δικού τους προγράμματος. Εκεί που ακούς μια εκπομπή ενημερωτικού περιεχομένου, ξαφνικά και λίγο πριν το διάλειμμα ο δημοσιογράφος αρχίζει να εκθειάζει συγκεκριμένο προϊόν για τις αρετές του. Αυτό το κάνει αρκετές φορές μέσα στην εκπομπή, και καθημερινά για όσο διαρκεί το συμβόλαιο που έχει υπογραφεί μεταξύ του σταθμού και της διαφημιστικής εταιρείας. (περισσότερα…)

«Τα παραδοσιακά Μέσα και η βιομηχανία των δημόσιων σχέσεων έχουν αναπτύξει συμβιωτικές σχέσεις. Το PR (Public Relations) είναι τόσο η αιτία όσο και το αποτέλεσμα της εμπορευματοποίησης των παραδοσιακών Μέσων. Όσο τα Μέσα θα έχουν την ανάγκη να περικόπτουν έξοδα, τόσο θα εξαρτώνται απ’ το δωρεάν περιεχόμενο των εταιρειών δημοσίων σχέσεων, κι όσο περισσότερο χρησιμοποιούν περιεχόμενο που τους έχει δώσει το PR, τόσο το PR θα κερδίζει αξιοπιστία και χρήμα για να παράγει περισσότερο περιεχόμενο, επιτρέποντας στα Μέσα να γλιτώνουν περαιτέρω έξοδα. Το αποτέλεσμα είναι η παρακμή της ερευνητικής δημοσιογραφίας, η αποθέωση των τεχνητών ειδήσεων, και η προπαγάνδιση της ατζέντας των πολυεθνικών, αφού πλέον οι τελευταίες αναλαμβάνουν σχεδόν εξ’ ολοκλήρου τα κόστη της ενημέρωσης και της παραγωγής ειδήσεων. (περισσότερα…)

Διαβάζω τα όσα γράφονται σε διάφορα blog για το συνέδριο που έγινε χθες και προχθές στην Αθήνα (21.10.08, στο βιβλιοπωλείο Ιανός) και Θεσσαλονίκη (20.10.08, στο Τελλόγλειο) και πραγματικά απορώ. Καμία, μα καμία, απ’ τις δεκάδες ενστάσεις που εκφράζονται στα blog δεν εκφράστηκε δημοσίως στο συνέδριο. Κανένα θραύσμα όλης αυτής της οργής που ξεχειλίζει στο Διαδίκτυο σήμερα, δεν έγινε ούτε για λίγο από όλους ορατή στους χώρους του συνεδρίου. Τόσο μεγάλη είναι η απόσταση του απτού δημόσιου χώρου απ’ τον εικονικό; Τί φρενάρει τους blogger και δεν εκφράζουν τις αντιρρήσεις και τα συναισθήματά τους όταν βρίσκονται πρόσωπο με πρόσωπο στο δημόσιο χώρο; Στο συνέδριο όποιος επιθυμούσε μπορούσε να λάβει το λόγο. Σύμφωνοι, ο χρόνος ήταν περιορισμένος, αλλά υπήρξαν τρία πάνελ στη Θεσσαλονίκη κι ένα στην Αθήνα, με χώρο για ερωτήσεις των ακροατών. Οι μόνες αντιρρήσεις που ακούστηκαν στους χώρους που διεξήχθη το συνέδριο ήταν του Craig Wherlock στη Θεσσαλονίκη (που ρώτησε γιατί δε συμμετείχαν αμιγώς μπλόγκερ στο πρώτο πάνελ) και του Παναγιώτη Βρυώνη στην Αθήνα (που αμφισβήτησε την έρευνα του Καποδιστριακού). Κατά τ’ άλλα άκουσα γνωστούς μου blogger, να διαμαρτύρονται σε κατ’ ιδίαν κουβέντες για το ένα και το άλλο, αλλά τίποτα απ’ αυτά δεν τέθηκε απ’ τους ίδιους στη δημόσια συζήτηση. Αντίθετα, την επόμενη ημέρα έβαλαν φωτιά στα πληκτρολόγια βάλλοντας κατά δικαίων και αδίκων. (περισσότερα…)