Κατηγορία: Δημοσιογραφία

Παρακολουθώ τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων και διαρκώς απογοητεύομαι για το επίπεδο της πληροφόρησης που παρέχουν, τη μονομέρεια, και την έλλειψη δημιουργικότητας που τα χαρακτηρίζει. Ωστόσο, δύο απ’ τα κυριότερα προβλήματά τους σήμερα είναι η σκανδαλωδώς μεγάλη διάρκειά τους κι η έμμονη προσκόλλησή τους στο αρνητικό.

Η διάρκεια των δελτίων θα έπρεπε να μην υπερβαίνει τα 15-20 λεπτά. Μέσα σε 15, το πολύ 20 λεπτά υπάρχει αρκετός χρόνος να παρουσιαστούν όλα τα μείζονα θέματα της επικαιρότητας, τόσο της εγχώριας όσο και της διεθνούς. Σε άλλες εκπομπές μπορεί να γίνει εμβάθυνση για μεγάλα ζητήματα της επικαιρότητας που χρίζουν εκτενέστερης ανάλυσης. Και μαζί να αναδειχθεί η σημασία της ερευνητικής δημοσιογραφίας που τόσο έχει υποβαθμιστεί. (περισσότερα…)

Πριν από 10 χρόνια ακριβώς διάβασα το εξαιρετικό βιβλίο του καθηγητή δημοσιογραφίας και πρώην διευθυντή διεθνών θεμάτων στο BBC, Ian Hargreaves, με τον τίτλο Journalism: Truth or dare? Τότε εργαζόμουν στην Ελευθεροτυπία, και γι’ αυτό έγραψα ένα σχετικό άρθρο με τίτλο Η παρακμή της δημοσιογραφίας. Στο βιβλίο του Hargreaves πληροφορήθηκα για πρώτη φορά την ύπαρξη των μπλόγκερ, και για τη δημοκρατική δημοσιογραφική χρήση των Νέων Μέσων. Έκτοτε τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο άγρια. Η παρακμή της δημοσιογραφίας διογκώθηκε ακόμα περισσότερο. Κι όσο όλοι εμείς που εμπλεκόμαστε με κάθε τρόπο μ’ αυτήν, δεν παίρνουμε θέση απέναντι στα θεμελιώδη ζητήματα που την αφορούν, βυθιζόμαστε ακόμα βαθύτερα στην κρίση. (περισσότερα…)

Ως ψηφιακό όχλο αποκαλώ το σύνολο των βιαστικών χρηστών του Διαδικτύου που σερφάρει στα γρήγορα τις σελίδες Κοινωνικής Δικτύωσης, φυλλομετρώντας τις πληροφορίες για ελάχιστα δευτερόλεπτα και διαμοιράζοντάς τις αστραπιαία χωρίς να το πολυσκεφτεί. Δηλαδή σχεδόν όλοι εμείς. Και λέω «σχεδόν» γιατί μερικοί από εμάς, κάποιες φορές, αφιερώνουμε λίγο χρόνο για να στοχαστούμε, να διασταυρώσουμε, να δώσουμε χρόνο στην επεξαεργασία των πληροφοριών.

Το λεγόμενο virality ή spreadability των πληροφοριών απευθύνεται σε αυτό το πολυπληθές είδος των χρηστών που αφιερώνουν ελάχιστο χρόνο στην επεξεργασία των πληροφοριών, αλλά είναι έτοιμοι να τις διαμοιράσουν όταν αναγνωρίσουν σε αυτές “κάτι”.

Θα σας δώσω ένα συγκεκριμένο παράδειγμα για να γίνω πιο σαφής. Την προηγούμενη Τετάρτη ξεκίνησα να ανεβάζω ένα μυθιστόρημά μου σ’ αυτό το μπλογκ.

Γνωρίζω ότι οι δυνητικοί αναγνώστες μου είναι πολυάσχολοι. Ότι δεν έχουν χρόνο για διάβασμα. Κι ότι ίσως δε τους λέει τίποτα η λογοτεχνική μου πλευρά γιατί έχουν πολύ πιο σημαντικά πράγματα να τους απασχολούν. Όμως εγώ έχω γράψει αυτό το ογκώδες μυθιστόρημα και θέλω να το προσέξουν. Έχω τους λόγους μου, όπως έχουν κι εκείνοι τους λόγους τους π.χ. να αδιαφορούν. Αναρτώ το ογκώδες μυθιστόρημα σε συνέχειες στο μπλογκ μου και μόνο ελάχιστοι, φίλοι μου κυρίως, του δίνουν κάποια σημασία.

Θα είχα πολύ περισσότερες ευκαιρίες να διαβαστεί το μεγάλο κείμενό μου:

1. Αν χρησιμοποιούσα ακραία προκλητική γλώσσα. (περισσότερα…)