Αν ζούσαμε σε μια ευνομούμενη, ήτοι οργανωμένη, ήτοι λειτουργική κοινωνία, τα μέλη της οποίας έχουν τη διάθεση, ήτοι τις αξίες, ήτοι την εντιμότητα, να μαθαίνουν απ’ τα λάθη τους, ήτοι να κάνουν αυτοκριτική, ήτοι να είναι ειλικρινείς, ήτοι να λογοδοτούν απέναντι στους άλλους, καθώς και στον εαυτό τους, αν ζούσαμε σε μια τέτοια χώρα με αυτό που λέμε λαϊκά «τσίπα», τότε όλες οι δημοτικές αρχές της χώρας θα απολογούνταν δημοσίως για κάθε ένα θύμα της παράνομης υπαίθριας διαφήμισης, θα παραδέχονταν το λάθος τους, και θα υπόσχονταν ότι θα άρχιζαν να συμμετέχουν στη λύση του προβλήματος. Κάτι τέτοιο βέβαια θα προϋποθετε κι άλλα πράγματα, όπως π.χ. την ύπαρξη κάποιας τιμωρίας. Ως τώρα δυστυχώς οι δημοτικές αρχές επιβεβαιώνουν ότι ζούμε σε μια άλλη χώρα: επικαλούνται τα έσοδα απ’ την υπαίθρια διαφήμιση και σιωπούν ένοχα. Προφανώς για τους δημάρχους μας τα έσοδα απ’ τις διαφημίσεις είναι πιο σημαντικά απ’ την οδική ασφάλεια και τη ζωή των πολιτών.

Είναι το δεύτερο πόρισμα, η δεύτερη έκθεση του σώματος των ελεγκτών κι επιθεωρητών δημόσιας διοίκησης που εκδίδεται τα τελευταία χρόνια για το συγκεκριμένο δήμο και για το συγκεκριμένο θέμα. Απ’ το προηγούμενο όμως πόρισμα του 2007 έως σήμερα, φαίνεται να μην έχει γίνει μεγάλη πρόοδος στον εν λόγω δήμο. Το πόρισμα αφορά το δήμο Αμαρουσίου, την τρέχουσα διοίκησή του, σε σχέση με τις διαφημιστικές πινακίδες. Όποιος γνωρίζει ανάγνωση θα καταλάβει ότι πρόκειται για μια έκθεση καταπέλτη. Καθώς το κείμενο μιλά από μόνο του, δε θα προσθέσω πολλά σχόλια. Δεν το ανεβάζω ολόκληρο για λόγους οικονομίας. Απ’ το κυρίως σώμα της έκθεσης (εκτός απ’ το εξώφυλο και τις προτάσεις στο τέλος) δημοσιεύω δύο σελίδες που αφορούν στις εισπράξεις του Δήμου και στα πρόστιμα, και όλα τα συμπεράσματα.
(περισσότερα…)