Κατηγορία: Διαδίκτυο

Το παρακάτω κείμενο είναι ένα μικρό απόσπασμα απ’ το καινούργιο βιβλίο μου για τους μπλόγκερ. Καθώς αναζητώ τρόπους για να το δημοσιεύσω, παρακαλώ, αν έχετε οποιαδήποτε ιδέα μη διστάσετε να τη μοιραστείτε μαζί μου 🙂

Είναι κάτι που σπάνια το σκεφτόμαστε όταν μπαίνουμε στα Μέσα Κοινωνικής δικτύωσης. Τί θέλουν οι άνθρωποι στα Social Media, στα μπλογκ στο Διαδίκτυο; Καταλαβαίνουμε πολύ καλά γιατί μια εταιρεία, ένα πολιτικό κόμμα, ένας επαγγελματίας, κάποιος που έχει έναν συγκεκριμένο στόχο θέλει να είναι στα Social Media. Τί θέλει όμως ένας άνθρωπος μέσα στα Κοινωνικά Δίκτυα όταν δεν έχει κάποιο δεδομένο σκοπό; Να περάσει την ώρα του, να επικοινωνήσει, να ψυχαγωγηθεί, να ενημερωθεί. Αυτές είναι οι αυτονόητες και εύλογες απαντήσεις. Όμως πέρα απ’ αυτές υπάρχει και μια άλλη, λιγότερο προφανής εξήγηση που αποκαλύπτει την πλήρη εικόνα της δημοφιλίας των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Αρχικά, όταν οι άνθρωποι δημιουργούν ένα λογαριασμό το κάνουν από περιέργεια. Έχουν ακούσει γι’ αυτό από κάποιον που πιθανώς εμπιστεύονται ή απλά γνωρίζουν, και μπαίνουν για να επιβεβαιώσουν ή να διαψεύσουν την εικόνα που τους δημιουργήθηκε. Η αλήθεια είναι ότι πάντοτε έχουν προσδοκίες. Δημιουργώντας το λογαριασμό απλά μιμούνται μια κίνηση που έκανε ένας συνάνθρωπός τους. Μετά έρχονται τα προβλήματα. (περισσότερα…)

Στο παρακάτω γράφημα βλέπουμε μια οικεία εικόνα. Πρόκειται για την ελεύθερη πτώση των διαφημιστικών εσόδων των εφημερίδων στις ΗΠΑ απ’ το 1950 ως το 2012.

To 2012 στις ΗΠΑ αναμένεται τα έσοδα απ’ τις διαφημίσεις να περάσουν το ιστορικό χαμηλό των 19 δις δολλαρίων. Όσα δηλαδή ήταν και το 1950. Παρόμοια είναι τα γραφήματα που δείχνουν την πτώση των εργζόμενων στον Τύπο, τις πωλήσεις, τους ανταποκριτές κ.λπ.

Οι εφημερίδες αργοσβήνουν, δεν είμαι ο πρώτος φυσικά που το αναγγέλει. Κάποιοι λένε ότι σε μόλις 5 χρόνια θα έχουν πεθάνει όλες.

Στην Ελλάδα τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Οι εφημερίδες ήταν πάντα ζημιογόνες και χρησίμευαν στην πολιτική πίεση. Σήμερα βλέπουμε εφημερίδες να επιδοτούν τον καταναλωτή παρέχοντάς του προϊόντα τριπλάσιας αξίας απ’ την τιμής τους. Και πάλι οι πωλήσεις τους μειώνονται. Η εφημερίδα, η πρωϊνή προσευχή του αστού, αργοπεθαίνει. Στη Γαλλία ο Σαρκοζί έκανε μια προσπάθεια τόνωσης του γραπτού τύπου, δωρίζοντας συνδρομές σε 18χρονους και επιχορηγώντας τις επιχειρήσεις του Τύπου, αλλά ούτε κι αυτά τα έκτακτα μέτρα φαίνονται ικανά να ανακόψουν την καθοδική πορεία. (περισσότερα…)

Φωτογραφίζει το πρόσωπό του κάθε μέρα επί 12,5 χρόνια και συνεχίζει. Το θέαμα είναι υπνωτιστικό κι εθιστικό. Το ανθρώπινο μάτι έλκεται απ’ την αλλαγή. Το πέρασμα του χρόνου αναπόφευκτα μας συγκινεί όλους. Για κάποιο λόγο με κάνει να σκέφτομαι αυτό που έχει γράψει ο Παπαγιώργης: αν πάρεις τη φωτογραφία ενός ανθρώπου και βάλεις το δάχτυλό σου εκεί που βρίσκεται το πρόσωπo, τί μένει;