Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 2010. Ο αναπτυγμένος κόσμος αλλάζει, ανακαλύπτει νέους τρόπους μοιράσματος της γνώσης, πειραματίζεται, δοκιμάζει. Κι όλα αυτά τα κάνει μέσω του Διαδικτύου. Σε όλο τον αναπτυγμένο και αναπτυσσόμενο κόσμο, το Διαδίκτυο θεωρείται χρησιμότατο εργαλείο που δεν πρέπει να λείπει από κανένα σχολείο, κανένα δημόσιο οργανισμό, κανένα κοινωνικό χώρο. Στο Διαδίκτυο επενδύονται σήμερα οι ελπίδες του κόσμου για μια καινούργια ενδεχομένως κοινωνία, για ένα καινούργιο δημόσιο χώρο, για μια καινούργια συλλογική και ατομική ζωή. Πέρα απ’ τις υπερβολές, το Διαδίκτυο, συνιστά παγκοσμίως ένα Μέσο με πολύ μεγάλες δυνατότητες, ένα μέρος μόνο των οποίων έχει μέχρι τώρα εξερευνηθεί. Στην Ελλάδα η διείσδυση του Διαδικτύου παραμένει απ’ της χαμηλότερες στην Ευρώπη, αλλά γίνονται πραγματικά μεγάλα βήματα προς την κατεύθυνση αυτή. Την ίδια στιγμή όμως συμβαίνει και κάτι ενδεικτικό της κρατικής αδιαφορίας κι έλλειψης στόχων. Ο εθνικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας, η ΕΡΤ, στο γνωστό ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής, δεν είναι εξοπλισμένος με ασύρματο δίκτυο. Πηγαίνει δηλαδή κάποιος καλεσμένος εκεί και δε μπορεί να μπει στο διαδίκτυο. Τί φοβούνται; Ότι θα αναμεταδώσει κάποιος ευαίσθητες πληροφορίες της ΕΡΤ; Ομοίως οι δημοσιογράφοι μπαίνουν στο Διαδίκτυο μόνο μέσω του ενσύρματου δικτύου (πριν δύο χρόνια ως καλεσμένος σε πρωϊνή ενημερωτική εκπομπή διαπίστωσα ότι η ταχύτητά του ήταν χειρότερη από dial-up σύνδεσης…με αποτέλεσμα κάποιες σελίδες να μην κατεβαίνουν με τίποτα, και γνωρίζω ότι αυτό δεν έχει αλλάξει). Τί μας λες τώρα; Με αυτά θα ασχολούμαστε; θα πείτε, και θα συμφωνήσω. Τί να το κάνουν το ασύρματο δίκτυο στην ΕΡΤ; Αυτά είναι για σοβαρούς δημοσιογραφικούς οργανισμούς με όραμα και βλέμμα στο μέλλον… Στην ΕΡΤ όλα είναι καλά αρκεί να γίνονται τα εξής δύο: να τηρούνται οι κομματικές ισορροπίες, και να διορίζουμε τα δικά μας τα παιδιά. Με το ασύρματο Διαδίκτυο θα ασχολούμαστε;

Τί συμβαίνει κατά τη γνώμη μου με το κρίσιμο το ζήτημα των πνευματικών δικαιωμάτων στο Διαδίκτυο (με αφορμή αυτή την ανάρτηση):

Α. Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις της ψυχαγωγίας, της διαφήμισης, της ενημέρωσης και της διαμεσολάβησης βλέπουν τα έσοδά τους να συρρικνώνονται και αναζητούν λυσσαλέα νέους τρόπους συγκέντρωσης δύναμης μέσω της διαφήμισης.

Β. Τα κράτη βλέπουν να χάνουν τον έλεγχο κι είναι δεδομένο ότι επηρεάζονται απ’  τα λόμπι των βιομηχανιών της ψυχαγωγίας και της διαφήμισης που είναι συγκοινωνούντα δοχεία.

Γ. Οι διαδικτυακές κοινότητες που υπερασπίζονται την πειρατεία λειτουργούν συχνά ως εγωϊστικές ομάδες καταναλωτών. Αξιώνουν δωρεάν υπηρεσίες και προϊόντα από βιομηχανίες που συντηρούν εκτός από σταρ, χιλιάδες δημιουργούς καλλιτεχνικών έργων, αδιαφορώντας εντελώς για αυτούς ή ακόμα και για το αντιφατικό γεγονός ότι πληρώνουν τα πάντα εκτός απ’ την ψυχαγωγία και την ενημέρωση… Ακόμα αδιαφορούν για την ποιότητα των έργων, αφού μπουκωμένες απ’ τον πακτωλό έργων, αδυνατούν να κρίνουν. (για να μην αναφερθώ στην αλλαγή παραδείγματος που επιφέρει η οριζόντια αξιολόγηση, που είναι άλλο μεγάλο θέμα).

Δ. Οι δημιουργοί βλέπουν να πλησιάζει απειλητικά ένα μέλλον όπου κανείς δε θα αγοράζει το προϊόν τους.

Η «μακριά ουρά» και τα wikinomics ευνοούν τις μεγάλες δομές, τη google, το amazon, και τους διαφημιστές. Οι δημιουργοί βγαίνουν χαμένοι, καθώς είναι ο αδύναμος κρίκος ανάμεσα στις συμπληγάδες των βιομηχανιών διαμεσολάβησης και των καταναλωτών. Ισχύει λοιπόν κι εδώ το δίκαιο το ισχυρού… (περισσότερα…)