Η ολοένα διογκούμενη αποχή απ’ τις εκλογές στη χώρα, καθώς και άλλες τάσεις στα εκλογικά αποτελέσματα, μας δείχνουν ότι οι μάζες επιφυλάσσουν στους πολιτικούς και τα κοινοβουλευτικά κόμματα μεγάλες εκπλήξεις. Τώρα που εκδηλώνεται με πολύ καθαρό τρόπο η απαξία προς τα κόμματα είναι ώρα να μιλήσουμε ειλικρινά. Τα κοινοβουλευτικά κόμματα, είτε λόγω πράξεων είτε λόγω παραλείψεων, έγιναν διαχρονικά μέρος του προβλήματος. Δεκαετίες διαφθοράς, υπαιξερέσεων, κακοδιαχείρισης, σκανδάλων, σκοπιμοτήτων, αδιαφάνειας, νεποτισμού, έλλειψης εσωκομματικής δημοκρατίας, αποκλεισμών κι ανισοτήτων έχουν βάλει τα θεμέλια μιας απρόβλεπτης μαζικής συμπεριφοράς, που με κάθε ευκαιρία εκδηλώνεται στο δημόσιο χώρο. Η απαξία των μαζών προς τα κόμματα είναι ένα φαινόμενο που θα παρακολουθούμε όλο και πιο συχνά. Σ’ ένα μικρο-κομματικό περιβάλλον που έχουν απαξιωθεί τα πάντα, που τα πάντα έχουν τιμολογηθεί με όρους πολιτικού και οικονομικού κόστους, οι μάζες δεν έχουν παρά να ακολουθήσουν. «Μου απαξιώσατε τη ζωή, την εργασία, το περιβάλλον και γι’ αυτό σας απαξιώνω» λένε οι μάζες. Όταν όλα αγοράζονται και πωλούνται, όταν όλες οι αξίες εκπίπτουν μπροστά στη λαίλαπα των εμπορευματικών και οικονομικών σχέσεων, όταν η ίδια η ζωή ιεραρχείται κάτω απ’ τα κέρδη, οι μάζες, ουσιαστικά απαξιωμένες, εξαχρειώνονται, εξαθλιώνονται και χάνουν το έρμα τους. Δρουν ως αυτόματα. Θυμώνουν, λυπούνται και σιωπούν. Ενίοτε φωνάζουν. Είναι ο νόμος της ζούγκλας. Οι μάζες αποτελούνται από καταθλιπτικούς καταναλωτές κι όχι από ενεργούς πολίτες. Η εμπιστοσύνη εξαφανίζεται απ’ το δημόσιο χώρο, και τα προβλήματα γίνονται καθαρά εργαλειακά. Όλα είναι προσφορά και ζήτηση… Όταν η συζήτηση γίνεται με όρους στρατηγικής, επικοινωνίας και πολιτικού κόστους, ο κόσμος δεν έχει καμία δουλειά με την πολιτική. Είναι μια μάζα τηλεοπτικού, καταναλωτικού κοινού.Όμως η αξιακή κρίση των κομμάτων έχει συγκεκριμένες αιτίες και συγκεκριμένες λύσεις. Το γεγονός ότι στους δύο μεγάλους Δήμους της χώρας, εκλέχθηκαν υποψήφιοι εκτός μηχανισμών, καταδεκνύει ότι το μήνυμα, έστω μερικώς, έχει ληφθεί. Αυτή τη στιγμή γινόμαστε μάρτυρες μιας λυσσαλέας αντίστασης των κομματικών κατεστημένων έναντι της κοινωνίας που πιέζει για ριζικές αλλαγές. Κι όλα αυτά με την απειλή ενός βίαιου ξεσπάσματος της οργής των μαζών. Γιατί μετά την απαξία, ίσως να ακολουθεί ο μηδενισμός, κάτι που ενώ ελάχιστοι θα προτιμούσαν σήμερα, για κάποιους ίσως και να αποτελεί τη μόνη επιλογή… Αν θέλουμε λοιπόν να βγάλουμε ένα κύριο συμπέρασμα απ’ τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις θα λέγαμε ότι επιβεβαιώνουν το αξιακό αδιέξοδο της κοινωνίας μας κι ότι.μια διαφορετική ιεράρχιση αξιών είναι απαραίτητη επειγόντως. Ποιός, πότε και που θα την εκφράσει με ευσύνοπτο και προγραμματικό τρόπο, δεν το γνωρίζουμε. Το βέβαιο είναι ότι η κοινωνία το επιζητά και διστακτικά το διατυπώνει με τις επιλογές της.