Παρατηρώντας στα Social Media διάφορα κύματα φθόνου εναντίον προσώπων σκέφτομαι πόσο αναγκαίο είναι ένα καινούργιο συμβόλαιο επικοινωνίας με τους άλλους. Υπάρχει πάρα πολύ θυμός τριγύρω, το έχω ξαναπεί, που είναι απόλυτα δικαιολογημένος σε πολλές περιπτώσεις, αλλά η βία και οι επιθέσεις δε θα κατορθώσουν να μας βγάλουν απ’ τα αδιέξοδα. Πρέπει να επανεφεύρουμε τρόπους του υπάρχειν και του συνυπάρχειν κι αυτό δεν θα το κάνουμε επιτιθέμενοι ή καταπιέζοντας τους άλλους. Ξέρω πως τα αντεπιχειρήματα είναι πολλά. Εδώ χρειάζεται θάρρος και ωριμότητα για να συνυπάρξουμε ειρηνικά και να μην αλληλοεξοντωθούμε στο όνομα κενών λόγων. Και για να το κάνουμε αυτό αναγκαστικά πρέπει να βρούμε τρόπους επικοινωνίας με τους άλλους. Να συνυπογράψουμε ένα νέο συμβόλαιο επικοινωνίας μεταξύ μας. Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης είναι μια μεγάλη ευκαιρία για να αποδείξουμε ότι μπορούμε να συνομιλούμε, να διαφωνούμε, να συνεργαζόμαστε, αλλά κυρίως να συνυπάρχουμε ειρηνικά, χωρίς να εκμηδενίζουμε τον άλλο. Η ανοιχτοσύνη και η δημοσιότητα, η διαφάνεια του Διαδικτύου μπορούν να γίνουν καταλύτες για μια καινούργια κουλτούρα διαλόγου και συνύπαρξης. (περισσότερα…)
Κατηγορία: Ελλάδα
Να αντισταθούμε στα κανιβαλικά μας ένστικτα
Πρόσφατα ο εκδότης και “άνθρωπος των media” Πέτρος Κωστόπουλος έγραψε ένα κείμενο στο οποίο μιλά ανοιχτά για την επιχειρηματική του πτώση. Έχω γράψει στο Twitter τη γνώμη μου για τα προϊόντα του Κωστόπουλου, που τα θεωρούσα κι εξακολουθώ να τα θεωρώ χυδαία, σεξιστικά, κοινωνικά ανεύθυνα. Στα περιοδικά του και στη δημόσια εικόνα του ο Κωστόπουλος εκμεταλλευόταν την αδύναμη, την ανώριμη πλευρά του ανθρώπου, κι εκμεταλλευόμενος τα λεγόμενα πρωτογενή ένστικτά του διαμόρφωνε μια εικόνα όλο και πιο ρηχή, όλο και πιο χυδαία, όλο και πιο ανεύθυνη. Μ’ αυτό τον τρόπο εξασφάλιζε δημοφιλία και διαφήμιση, μ’ αυτό τον τρόπο διαπαιδαγωγούσε μια ολόκληρη κοινωνία. Σεξισμός, ηδονισμός που βασίζεται στην κατανάλωση, ηδονοβλεψία, απληστία, τσαμπουκάς, ανδροπρέπεια για τον άνδρα, εκπόρνευση για τη γυναίκα.
Δε γνωρίζω πως παράγονταν τα προϊόντα του Κωστόπουλου, αν η εταιρεία του ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις της, εάν πλήρωνε τους υπαλλήλους της κ.λπ. Αυτό που έκρινα ήταν το τελικό αποτέλεσμα, που με υποτιμούσε ως ανθρώπινο ον και πρόσβαλλε τόσο την ηθική όσο και την αισθητική μου. Ήταν βέβαια πάρα πολύ δημοφιλές το προϊόν αυτό, όπως εξακολουθεί να είναι δημοφιλές και το απεχθές προϊόν του Θέμου Αναστασιάδη. Δεν είναι οι μόνοι άνθρωποι στον κόσμο που βιοπορίζονται και χτίζουν αυτοκρατορίες μ’ αυτό τον τρόπο και δεν έχω καθόλου στο νου μου ότι θα πρέπει να τους απαγορευόταν να κάνουν ό,τι κάνουν. Θεωρώ ότι η κοινωνία, οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι πιο καλά ενημερωμένοι, πιο καλά καταρτισμένοι και καλλιεργημένοι για να μην πέφτουν στην παγίδα της ρηχής διασκέδασης και της χυδαιότητας που τους προσφέρουν τα προϊόντα του Κωστόπουλου και του Αναστασιάδη. (περισσότερα…)
Κριτήρια αντί για μούτζες
Έγραψα χθες ένα tweet που διαβάστηκε από πολλούς και συζητήθηκε αρκετά.
https://twitter.com/andriotakis/status/172228333390663680Τα πολλά retweet, τα favorite αλλά και τα καλά λόγια ήταν τόσο πολλά που ήταν αδύνατο να απαντήσω στον καθένα χωριστά. Μαζί με τα θετικά σχόλια όμως, όπως ήταν αναμενόμενο, κάποιοι φίλοι και φίλες διαφώνησαν με αυτό που έγραψα. Παραθέτω παρακάτω τα κριτικά tweet. Θα προσπαθήσω να απαντήσω κατηγοριοποιώντας τα:
1. Η μούτζα δεν είναι πολιτικό εργαλείο. Η μούτζα είναι πρακτική κι αντίδραση γηπέδου. Δε μπορεί να επιφέρει καμία αλλαγή.
Στη δημοκρατία, οι αλλαγές έρχονται μέσα από οργανωμένες πιέσεις εκλεγμένων αντιπροσώπων και δομών, κι από τις εκλογές.
2. Τα παιδιά δεν ψηφίζουν απ’ τα 14 γιατί δε θεωρούνται ικανά να πάρουν τόσο σοβαρές αποφάσεις. Με το να τα φανατίζουμε και να τους δίνουμε την εντύπωση ότι οι μούτζες έχουν κάποιο αποτέλεσμα απλά τα παραπληροφορούμε και τα αποπροσανατολίζουμε.
3. Φυσικά κι είναι δικαίωμα του καθενός να κάνει ό,τι επιθυμεί. Όμως κάθε πράξη έχει τις συνέπειές της. Η μούτζα, εκτός απ’ το ότι δεν πετυχαίνει τίποτα, κατεβάζει συνολικά και το επίπεδο της συζήτησης, της αντιπαράθεσης. Στη μούτζα ή σε όποια λιγότερο ή περισσότερη βίαιη αντίδραση, ο άλλος θα απαντήσει αναλόγως.
4. Αν οι γονείς και οι δάσκαλοι δεν είναι ικανοί να κάνουν κάτι τέτοιο, τότε πρέπει η κοινωνία να το απαιτήσει.
5. Αυτό που με προβλημάτισε όμως περισσότερο στις απαντήσεις ορισμένων ήταν η αίσθηση ότι δε γίνεται αλλιώς, κι ότι το μέλλον είναι μακριά. Ότι πρέπει κάτι να γίνει αυτή τη στιγμή, ακόμα κι απ’ τα παιδιά. Είναι σοκαριστικό πόσο εύκολα μπορούμε να κάνουμε τα παιδιά όργανα των δικών μας διαθέσεων και αδιεξόδων. Αυτό που πρότεινα ήταν να διδάξουμε στα παιδιά τα κριτήρια για να ψηφίζουν αύριο. Για να μην τα τυφλώσουμε, για να μην τα φανατίσουμε. Να τους δώσουμε δηλαδή τα εργαλεία να σκέφτονται και να ψηφίζουν ως υπεύθυνοι πολίτες κι όχι σαν οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων. (περισσότερα…)
Manolis Andriotakis 