Κατηγορία: Ελλάδα


Όταν κάνεις παιδιά, μου λένε, το πρώτο πράγμα που συνειδητοποιείς ως κάτοικος μεγάλης Ελληνικής πόλης, και κυρίως της Αθήνας, είναι ότι δεν μπορείς να κινηθείς με ασφάλεια στα πεζοδρόμια με το καρότσι του παιδιού σου, γιατί κάθε λίγο αναγκάζεσαι να βγαίνεις στο δρόμο. Αν το συνδυάσει κάποιος αυτό με το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μαζί με τη Ρουμανία, πρώτη σε νεκρούς στην άσφαλτο, η ανασφάλεια μεγαλώνει. Πριν από λίγο καιρό έπεσε στην αντίληψή μου ένα πολύ ενδιαφέρον μπλογκ, η Μαμά στο δρόμο. Η μαμά που αναζητεί πεζοδρόμιο κάνει ένα διαρκές ρεπορτάζ, ανεβάζοντας φωτογραφίες αυτοκινήτων και μηχανών που παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια και μοιράζοντας την εμπειρία της ως πεζής μητέρας. Αυτή δεν είναι μια ακόμα μαμά που δέχεται αδιαμαρτύρητα το χάλι των δρόμων μας. Περνά στην πράξη κι εκθέτει το πρόβλημα όπως είναι. Σ’ έναν βαθμό το πρόβλημα απαιτεί ριζικές αλλαγές κι επαναδιευθετήσεις του χώρου, μακρόπονα προγράμματα, πολεοδομικές παρεμβάσεις. Σ’ έναν άλλο, ίσως μεγαλύτερο βαθμό όμως πρέπει να γίνει μια βαθιά πολιτισμική αλλαγή, μια αλλαγή στις νοοτροπίες και τις στάσεις μας, ώστε να μάθουμε να μην κάνουμε τα οχήματά μας εμπόδια στην κίνηση των πεζών και των τροχήλατων αμαξιδιών και των καροτσιών. Νομίζω ότι προς αυτή την κατεύθυνση το μπλογκ της Μαμάς στο δρόμο μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά χρήσιμο. Στηρίξτε το!

Τα τελευταία χρόνια έχω επικεντρωθεί στη μελέτη κι έρευνα κάποιων πολύ συγκεκριμένων πεδίων. Συγκεκριμένα έχω εστιάσει στο Διαδίκτυο, τη Διαφήμιση, την Κατανάλωση κι εσχάτως στην Οδική Ασφάλεια.

Σε όλα αυτά τα αντικείμενα έχω αντιμετωπίσει μια σειρά από αντιδράσεις που έχουν ως κοινό παρανομαστή την καχυποψία, τη δυσπιστία και την αδιαφορία. Λογικό, καθώς ποτέ δεν ανήκα σε κάποια “παρέα”, ή κλίκα διανοούμενων. Ωστόσο, η κριτική, η έρευνα κα τα συμπεράσματά μου, θα μπορούσαν να αποτελέσουν έστω κάποια αφορμή για διαλόγους -κάτι που έγινε πάρα πολύ αποσπασματικά και περιθωριακά. Ο λόγος της ανάρτησης όμως δεν είναι να γκρινιάξω, άλλωστε πολλές φορές έχω φιλοξενηθεί σε κοινωνικούς χώρους και σε Μέσα για να μιλήσω. Το παράπονό μου δεν είναι προσωπικό.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι στη χώρα μας τα τοπικά, τα μερικά ζητήματα αντιμετωπίζονται με περιφρόνηση. Αν δεν μιλάς για την παγκόσμια επανάσταση ή τουλάχιστον για την Ελληνική επανάσταση, δε σου δίνει κανένας σημασία. Γενικά, αν δεν φωνάζεις, αν δεν προσβάλλεις, αν δεν λες χοντράδες είναι απίθανο να ακουστείς ως νέος διανοούμενος. Η εμπειρία μου είναι ξεκάθαρη. Ελάχιστοι, οι μάλλον μόνο οι περισσότερο ευαίσθητοι κι ανεξάρτητοι άνθρωποι θα δώσουν σημασία στη δουλειά σου, αν αυτή δεν περιέχει μεγαλοστομίες, αν δεν ασχολείται με το όλον (και μάλιστα με τη λογική του όλα ή τίποτα), αν δεν βάζει στο στόχαστρο κάτι πραγματικά μεγάλο.

Ουσιαστικά, έχει καλλιεργηθεί στο δημόσιο λόγο ένας μαξιμαλισμός που διαβρώνει κάθε δημόσια έκφραση κι είναι σχεδόν υποχρεωτικός. Είτε γράψεις βιβλίο, είτε γυρίσεις ταινία, είτε πεις κάτι δημόσια, αυτό το κάτι θα πρέπει να έχει έναν συνολικό χαρακτήρα, να περιγράφει την κατάσταση ολοκληρωτικά, να ζωγραφίζει τη μεγάλη, τη μεγαλύτερη δυνατή εικόνα και να ζητάει το αδύνατο, το ανέφικτο. (περισσότερα…)


Επί πολλά χρόνια μεμφόμουν κι απέρριπτα τις φράσεις “θετική ενέργεια” και “θετική σκέψη”. Μη με ρωτήσετε γιατί. Δεν ήμουν ο μόνος. Χωρίς να το συνειδητοποιώ βυθιζόμουν όμως κι εγώ στο βάλτο του αρνητισμού, της μνησικακίας και του μηδενισμού. Η “θετική ενέργεια” και η “θετική σκέψη” ήταν για ‘μένα – και για πολλούς άλλους απ’ όσο ξέρω – το καταφύγιο των αφελών. Ήρθε όμως η μέρα που πάρα πολλοί γύρω μου έγιναν κατηφείς, δύσθυμοι, κι αρνητικοί κι αναγκάστηκα να επανεκτιμήσω την αξία του “θετικού”. Μη νομίσετε ωστόσο ότι πέρασα απ’ το ένα άκρο στο άλλο. Μετά από σκέψη κατανόησα ότι ο δισταγμός και η κριτική μου ενάντια στη “θετική σκέψη”, δεν ήταν καθόλου αβάσιμοι. Το αντίθετο. Αυτή η “θετική σκέψη” που ήταν στάση ζωής κι “ευαγγέλιο” των πλειοψηφιών, είναι κι αυτή μια αιτία της κρίσης. Στο βιβλίο της Bright Sided, How positive thinking undermined America, η δημοσιογράφος Μπάρμπαρα Έρενραιχ εξηγεί πώς η παράλογη προσκόλληση στην αισιοδοξία οδήγησε ένα ολόκληρο έθνος στην καταστροφή. Όταν κωφεύεις στα σημάδια, όταν αρνείσαι πεισματικά να δεις τα προβλήματα, κάνοντας διαρκώς δεήσεις στο Θεό των Καλών Πραγμάτων, “μοιραία” κάποια στιγμή τα “αρνητικά” θα σου χτυπήσουν την πόρτα. Γιατί έτσι είναι η ζωή. Φυσικά, κι η αντίθετη στάση δεν έχει καλύτερα αποτελέσματα. Το καθημερινό φλερτ με το “αρνητικό” μόνο δυστυχίες μπορεί να χαρίσει. Επομένως; (περισσότερα…)