Η πολιτική μοιάζει με την ιατρική. Στις εκλογές διαλέγουμε γιατρό και θεραπευτική μέθοδο. Κάποιος ισχυρίζεται ότι βρισκόμαστε σε κώμα κι υπόσχεται να μας ξυπνήσει με αμφίβολα μέσα. Άλλος θεωρεί ότι οι άλλοι γιατροί μάς έχουν εξαπατήσει κι ότι μόνο εκείνος μπορεί να φέρει υγεία στη ζωή μας. Ένας τρίτος επιδεικνύει τα κοφτερά του εργαλεία σημειώνοντας με κάθε αφορμή ότι είναι αδίαστακτος κι ότι δεν φοβάται να τιμωρήσει τους νοσογόνους παράγοντες. Η πολιτική είναι μια θεραπευτική διαδικασία που δεν έχει τέλος. Σήμερα μπορείς να ποντάρεις σε μια ήπια μέθοδο, κι αφού δεις ότι δε γίνεται τίποτα, να δοκιμάσεις κάτι πιο δραστικό. Μπορείς να πεις ότι δε θα κάνω ποτέ χειρουργείο. Ή μπορεί και να πεις ότι δε χρειάζεσαι καν γιατρό και να ακολουθήσεις έναν τρόπο ζωής που δε θα έχει ανάγκη χάπια και συνεδρίες. Μπορείς να γίνεις γιατρός του εαυτού σου. Ωστόσο, έρχεται πάντα η στιγμή του απολογισμού. Αυτό που επιλέγεις, ο γιατρός κι η θεραπευτική του προσέγγιση, θα αξιολογηθούν ως προς το αποτέλεσμά τους επάνω στο σώμα το δικό σου και στο σώμα της κοινωνίας. Στις εκλογές δε θα έπρεπε να λέμε «καλό βόλι», αλλά καλό ξόδι!

Τις τελευταίες ημέρες στην επικαιρότητα κυριάρχησε ο θάνατος ενός νέου παιδιού σ’ ένα λούνα παρκ. Πολύ σωστά τα Μέσα ασχολήθηκαν εκτενώς με το τραγικό συμβάν, εκθέτοντας, κάπως αργά είναι αλήθεια, τις ανεπάρκειες των ελεγκτικών μηχανισμών και τις παθογένειες των αδειοδοτικών διαδικασιών. Αυτό που δε συνειδητοποιούμε είναι ότι αντίστοιχες τραγωδίες, με πολύ συγκεκριμένες ευθύνες, συμβαίνουν καθημερινά, στους ελληνικούς δρόμους, χωρίς να απολαμβάνουν την παραμικρή δημοσιότητα. Η αντιστοιχία είναι σοκαριστική: αμέτρητα τροχαία συμβαίνουν γιατί ένας δήμαρχος δεν έκανε καλά τη δουλειά του, γιατί ένας κρατικός λειτουργός ολιγώρησε, γιατί η κοινωνία των πολιτών αδιαφόρησε, γιατί ένας συμπολίτης μας έκανε του κεφαλιού του, γιατί όλοι μας συναινέσαμε ή κάναμε τα στραβά μάτια για κάτι που αργά ή γρήγορα θα κόστιζε ζωές.

Στη χώρα μας, αν ένα τροχαίο δεν είναι πολύνεκρο, αν δεν εμπλέκεται κάποιος διάσημος, αν δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερα εντυπωσιακό στην ιστορία, δεν τυγχάνει ευρείας κάλυψης απ’ τα Μέσα. (περισσότερα…)

Ό,τι κι αν έχω δημιουργήσει είναι αποτέλεσμα συλλογικής εργασίας. Ακόμα και τα βιβλία, έργα που φαινομενικά γράφονται από ένα χέρι, είναι αποτέλεσμα εντατικής εργασίας πολλών ανθρώπων. Επομένως, ό,τι κι αν παραγάγω, ό,τι κι αν συνθέσω, θα εμπεριέχει πάντα μια θεμελιώδη αρχή: την αρχή της συνεργασίας. Η συνεργασία είναι μια υψηλή τέχνη, διότι απαιτεί συγκεκριμένες ποιότητες και καλλιέργεια του εαυτού. Στη χώρα μας, δε διδασκόμαστε να δρούμε συλλογικά. Εκπαιδευόμαστε όλοι από πολύ νωρίς στην καθαρά ατομική προσπάθεια και στον ανταγωνισμό. Η έννοια της συνεργασίας, στο ελληνικό σχολείο εξαντλείται σε κάποιες σποραδικές δραστηριότητες και σε μερικές θεωρητικού επιπέδου επικλήσεις ενός αόριστου ομαδικού πνεύματος. Όμως η ομαδικότητα, η συνεργατική όψη κάθε ανθρώπινης δράσης, δε μπορεί παρά να είναι στο κέντρο κάθε σοφής διδασκαλίας. (περισσότερα…)