Κατηγορία: Επικαιρότητα

Ανέκαθεν δημιουργούσαμε πρόσωπα, «περσόνες», ταυτότητες, εναλλακτικές εικόνες του εαυτού. Να ανοιγοκλείνουμε το στόμα μας ως άλλοι, να γυμνάζουμε τους μύες του χεριού παριστάνοντας κάτι, να εμφανιζόμαστε στην πλανητική σκηνή μασκαρεμένοι. Ως εδώ καλά. Είναι ανθρώπινο να διάγουμε παράλληλες ζωές, να επινοούμε, να κατασκευάζουμε πιθανές εκδοχές της ψυχής μας. Το να μη θες να εκτεθείς με το πραγματικό σου όνομα, το να αναζητάς καταφύγιο σε ψευδώνυμα κι ετερώνυμα, είναι βεβαίως κάτι θεμιτό. Αν σε ανακουφίζει απ’ το βάρος της ύπαρξής σου, γιατί όχι; Αν σου επιτρέπει να υπάρχεις πιο χαλαρός, πιο κοινωνικός, πιο ελεύθερος, γιατί όχι; Ακόμα κι αν η ανωνυμία σου επιτρέπει πότε πότε να μισείς πιο ευχάριστα το διπλανό σου, γιατί όχι; Ποιητές τη χρησιμοποίησαν, γνωστοί συγγραφείς (τί παράδοξο!), αγωνιστές και πολλοί άλλοι. Απ’ την ψευδώνυμο Ελύτη ως τον ετερώνυμο Πεσσόα και τον κουκουλοφόρο κομαντάντε Μάρκος, πολλές ήταν οι δόξες της ξένης και της κάλπικης υπογραφής. Ως εδώ καλά. Μια επιλογή είναι. Που μπορεί μάλιστα να απελευθερώνει και να προστατεύει. Κάποιες φορές ωστόσο μπορεί να είναι και παθολογική. Αλλά κι αυτό θεραπεύεται, καταστέλλεται. Αν όμως η ανωνυμία και η ψευδωνυμία γενικευόταν; Αν χρησιμοποιούνταν ως κανόνας της ανθρώπινης επικοινωνίας; Σε τί θα χρησίμευαν οι ταυτότητες και τα ονόματα; Αν όλοι χρησιμοποιούσαμε «πλαστά» διαβατήρια, τί νόημα θα είχε το «αυθεντικό»; (περισσότερα…)

Δυστυχώς στη χώρα μας είναι αποδεκτή η χρήση βίας ως μέσο επίλυσης των όποιων διαφορών μας, οικονομικών, πολιτικών ή προσωπικών. Κάποιοι θα πουν ότι αυτό γινόταν πάντα. Κι έτσι θα ανοίξει ένας νέος κύκλος δικαιολόγησης της βίας.

Παράνομη διαφημιστική πινακίδα σε στέγαστρο στάσης

Με μια ευρείας έκτασης καμπάνια επανήλθε η ένωση εταρειών υπαίθριας διαφήμισης ΕΡΜΗΣ. Αυτή τη φορά εγκατέλειψε το μαύρο, μακάβριο χρώμα, και τις απειλές για απώλεια 20.000 θέσεων εργασίας, ή κατά της αφισορύπανσης (!) και προσανατολίστηκε σε εκβιαστικά διλήμματα άλλου είδους. Οι αφίσες τώρα είναι πολύχρωμες και σύγχρονης αισθητικής. Μια απ’ αυτές αναφέρει: Η νόμιμη υπαίθρια διαφήμιση στηρίζει οικονομικά τη γειτονιά σας ενώ σε μια σειρά άλλων διαβάζουμε: Εδώ δε ξηλώνονται μόνο αφίσες! Αλλά και η παιδική χαρά῾ (στη θέση της τελευταίας φράσης, ανάλογα και με την εικόνα, εμφανίζονται οι λέξεις κοινωνικότητα (εικόνα με παγκάκι), φροντίδα ηλικιωμένων (πιεσόμετρο) κ.λπ.).

Άλλη μια παράνομη διαφημιστική πινακίδα

Είναι σαφές ότι οι επιχειρήσεις της υπαίθριας διαφήμισης βλέπουν την πίτα τους να μικραίνει απελπιστικά και αντιδρούν σπασμωδικά απευθυνόμενες στους πολίτες. Γνωρίζουν τη δύναμη που κρατούν στα χέρια τους και απλά τη χρησιμοποιούν ΥΠΕΡ τους για να νομιμοποιήσουν τις αυθεραισίες τους. Ωστόσο, σύμφωνα με τους νόμους, οι νόμιμες πινακίδες είναι ελάχιστες. Οι περισσότερες απ’ αυτές τις αφίσες υπεράσπισης εμφανίζονται σε στέγαστρα στάσεων λεωφορείων, όπου τα κάθετα προς το δρόμο πλαίσια, είναι επίσης παράνομα. Το αν και πως στηρίζει η υπαίθρια διαφήμιση τα δημοτικά έργα είναι κάτι που πρέπει να αποδειχθεί αφού γίνουν έλεγχοι του ΣΔΟΕ. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που δε μπορούμε να παραβλέψουμε είναι ότι τα έσοδα του Δήμου απ’ την υπαίθρια διαφήμιση είναι παράνομα. Και γιατί είναι παράνομα; Γιατί οι διαφημιστικές πινακίδες αποσπούν την προσοχή των οδηγών και συνιστούν παρόδια εμπόδια. Μέχρι σήμερα οι διαφημιστικές πινακίδες στοιχίζουν τη ζωή 10 συνανθρώπων μας το χρόνο, ενώ ευθύνονται για 300 ατυχήματα ετησίως. Καταλαβαίνω ότι κάποιοι άνθρωποι θα χάσουν τη δουλειά τους, κι ότι κάποιοι άλλοι θα σταματήσουν να βγάζουν υπερκέρδη απ’ την υπαίθρια διαφήμιση. Όμως η οδική ασφάλεια και η ανθρώπινη ζωή είναι πιο σημαντική απ’ αυτά τα κέρδη.

*Διαβάστε στο Πρόχειρο Τετράδιο του Παναγιώτη Παπαχατζή μια καίρια απάντηση στα επιχειρήματα της ένωσης ΕΡΜΗΣ.