1. Το The Social Network ήταν διασκεδαστικό αλλά και βίαιο και λυπηρό κατά κάποιο τρόπο. Να βλέπεις έναν ταλαντούχο νέο να συγκρούεται διαρκώς για μια πατέντα…
2. Στη διάρκεια της ταινίας ο νεαρός αυτός εκδικείται σχεδόν τους πάντες και γίνεται, όπως αναφέρεται στο τέλος, ο νεότερος δισεκατομμυριούχος στον κόσμο. Αν πρέπει κάποιος να συμπεριφέρεται σαν τον Μαρκ Ζούκερμπεργκ, τον ιδρυτή του Facebook, προκειμένου να εφεύρει το «επόμενο μεγάλο πράγμα» που θα τον κάνει ζάμπλουτο, τότε η εποχή μας παρουσιάζει σοβαρό πρόβλημα.
3. Ο δυσλειτουργικός ή ιδιόρυθμος νέος με τη γρήγορη ομιλία και το αμφιλεγόμενο χιούμορ, βρίζει στο μπλογκ του την κοπέλα του, κοροϊδεύει κάποιους συμφοιτητές του που του πρότειναν συνεργασία, και στο τέλος προδίδει τον καλύτερό του φίλο, καθώς και τον τελευταίο του συνεργάτη.
4. Ακούγεται σαν να έχουμε να κάνουμε μ’ έναν μακιαβελικό χαρακτήρα, αλλά ο Ζούκερμπεργκ παρουσιάζεται ως ένας ιδιόρυθμος νέος προγραμματιστής.
5. Παρότι μεγάλο μέρος της ταινίας εκτυλίσσεται σε γραφεία ανακριτών με δικηγόρους να κάνουν ερωτήσεις, η αίσθηση της δικαιοσύνης γίνεται πολύ ρευστή.
6. Ο Ζούκερμπεργκ μοιάζει διαρκώς να έχει δίκιο, ενώ όλοι οι άλλοι που ήρθαν σ’ επαφή μαζί του και τους εξαπάτησε, σαν αναπόφευκτα θύματα μιας μεγαλοφυίας. Αλλά τελικά κανείς δε μπορεί να πεισθεί ότι έχουμε να κάνουμε πράγματι μ’ ένα τόσο φωτεινό μυαλό.
7. Θα μπορούσε να δει κάποιος την ταινία σαν έναν ύμνο στον ατομικισμό και στον ανταγωνισμό.
8. Μια απ’ τις πιο άρτιες καλλιτεχνικά σκηνές, εκείνη της κωπηλατικού αγώνα, είναι μια ανελέητη μάχη για την επικράτηση. Όλα εδώ είναι στυγνός ανταγωνισμός.
9. Πού είναι η συνεργατική κουλτούρα που ευαγγελίζονται οι γκουρού των social media, πού είναι η σοφία του πλήθους, η δύναμη των πολλών;
10. Βεβαίως, όλοι στο τέλος θα πάρουν δια της νομικής οδού κάποιο μερίδιο απ’ τα τεράστια κέρδη του Facebook.
11. Αλλά το ερώτημα που θα βασανίζει στο τέλος τον καθένα είναι αν η πρώην κοπέλα του Μαρκ, τελικά αποδεχθεί το αίτημα φιλίας στο Facebook. Θα του συγχωρέσει τις βρισιές στο μπλογκ; Θα τυφλωθεί απ’ τη φήμη και τα χρήματα του Μαρκ; Ή όλα αυτά θα την αφήσουν απλά ασυγκίνητη γιατί η ζωή είναι αλλού και το Facebook τίποτα παραπάνω από μια ψηφιακή κλειδαρότρυπα;

Αν θέλετε να διαβάστε και κάτι διαφορετικό, πηγαίνετε εδώ να δείτε την ενδιαφέρουσα κριτική του e-lawyer για το ίδιο έργο.

Είδηση ή διαφήμιση;

Η τελευταία είδηση του σημερινού κεντρικού δελτίου της ΝΕΤ ήταν πολιτιστική. Καθώς οι πολιτιστικές ειδήσεις δεν είναι πολλές στην ελληνική τηλεόραση, η επιλογή τους αποκτά βαρύνουσα σημασία. Ποιά ήταν όμως η είδηση; Η μεταγλώττιση της νέας ταινίας της Pixar, του Toy Story 3, η οποία θα βγει σύντομα στους κινηματογράφους. Το βίντεο μάλιστα πλαισιωνόταν από δήθεν ρεπορτάζ, όπου ένας εκ των ηθοποιών μιλούσε για την εμπειρία της μεταγλώττισης και την ταινία. Συγνώμη, αλλά αυτό μπορεί να το καταλάβει κι ένας μαθητής γυμνασίου. Δεν πρόκειται για είδηση, αλλά για διαφήμιση της ταινίας. Και καλά να γινόταν από ένα ιδιωτικό κανάλι, αλλά απ’ την κρατική τηλεόραση και μάλιστα μέσα στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων;

Σκηνή απ' το «ρεπορτάζ»...

Αναρωτιέμαι: ασχολείται κάποιος στην ΕΡΤ στα σοβαρά με το περιεχόμενο ή έχουν εγκαταλειφθεί όλα στον αυτόματο πιλότο, που εξυπηρετεί διάφορα μικρά και μεγάλα συμφέροντα; Έχουν συνείδηση ότι λογοδοτούν στην ελληνική κοινωνία; Η είδηση της μεταγλώττισης του Toy Story 3 θα μπορούσε να παιχτεί στο δελτίο του Star κι όχι στην κρατική τηλεόραση, τη στιγμή που συμβαίνουν δεκάδες πράγματα στον ελληνικό πολιτισμό χωρίς να έχουν την παραμικρή κάλυψη. Είναι προκλητικό κι εξοργιστικό. Και μετά αναρωτιούνται γιατί υπάρχει τόσος θυμός στην κοινωνία… Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο. Έμμεσες διαφημίσεις στα κρατικά δελτία ειδήσεων γίνονται κατ’ εξακολούθηση. Οι Κώδικες ηθικής και δεοντολογίας είναι για το BBC, όχι για εμάς.

Κι ένα εύλογο ερώτημα: επειδή δε μπορεί κανένας να πιστέψει ότι αυτό που μεταδόθηκε ήταν είδηση, πρέπει να μάθουμε ποιό ήταν το αντάλλαγμα για να γίνει αυτή η έμμεση διαφήμιση στο δελτίο ειδήσεων.

Οι δύο πρώτες προβολές του ντοκιμαντέρ έγιναν. Είμαι πραγματικά πολύ ευχαριστημένος τόσο απ’ την μεγάλη προσέλευση του κόσμου, όσο κι απ’ την ενθουσιώδη υποδοχή. Ευχαριστώ όλους τους περευρισκόμενους για την υποστήριξη και τη ζεστασιά με την οποία περιέβαλλαν την ταινία και τους πρωταγωνιστές της. Μαζί παιζόταν και η ταινία Το Χρονικό μιας διαδρομής, που περιέγραφε την ψυχολογική και ηθική ανάκαμψη του σχολείου της Φαρκαδώνας που θρήνησε πριν από μερικά χρόνια την απώλεια μαθητών στο τροχαίο δυστύχημα με το εκδρομικό λεωφορείο στο Πέταλο του Μαλιακού. Οι αίθουσες κατακλύστηκαν, και τις 2 ημέρες, από νέους ανθρώπους και μαθητές, οι οποίοι παρακολούθησαν με ευλάβεια και ενδιαφέρον αμφότερα τα ντοκιμαντέρ. Η θερμή υποδοχή αποτυπώθηκε και στην υψηλή βαθμολογία της ταινίας απ’ το κοινό, για το σχετικό βραβείο. Αλλά αυτό είναι πραγματικά το λιγότερο. Τα σχόλια, τα συγχαρητήρια, τα δάκρυα, και η ενεργή συμμετοχή των θεατών ήταν αυτό που κυρίως μας έκανε όλους να νιώσουμε ότι δεν έχει απολεσθεί η ανθρωπιά, η διάθεση για δράση, η ελπίδα ότι μπορούμε ως ενεργοί πολίτες να αλλάξουμε τα πράγματα. Τα τροχαία δυστυχήματα δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας κακής μοίρας. Δεν είναι μοιραία, δεν είναι θέλημα θεού. Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε και να κινητοποιηθούμε γιατί η ανθρώπινη ζωή είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε. Οι παράνομες διαφημιστικές πινακίδες πρέπει να απομακρυνθούν άμεσα κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να το ζητήσουμε όλοι. Πριν να είναι αργά για εμάς ή για τους σννανθρώπους μας.