Τα τελευταία χρόνια έχω επικεντρωθεί στη μελέτη κι έρευνα κάποιων πολύ συγκεκριμένων πεδίων. Συγκεκριμένα έχω εστιάσει στο Διαδίκτυο, τη Διαφήμιση, την Κατανάλωση κι εσχάτως στην Οδική Ασφάλεια.
Σε όλα αυτά τα αντικείμενα έχω αντιμετωπίσει μια σειρά από αντιδράσεις που έχουν ως κοινό παρανομαστή την καχυποψία, τη δυσπιστία και την αδιαφορία. Λογικό, καθώς ποτέ δεν ανήκα σε κάποια “παρέα”, ή κλίκα διανοούμενων. Ωστόσο, η κριτική, η έρευνα κα τα συμπεράσματά μου, θα μπορούσαν να αποτελέσουν έστω κάποια αφορμή για διαλόγους -κάτι που έγινε πάρα πολύ αποσπασματικά και περιθωριακά. Ο λόγος της ανάρτησης όμως δεν είναι να γκρινιάξω, άλλωστε πολλές φορές έχω φιλοξενηθεί σε κοινωνικούς χώρους και σε Μέσα για να μιλήσω. Το παράπονό μου δεν είναι προσωπικό.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι στη χώρα μας τα τοπικά, τα μερικά ζητήματα αντιμετωπίζονται με περιφρόνηση. Αν δεν μιλάς για την παγκόσμια επανάσταση ή τουλάχιστον για την Ελληνική επανάσταση, δε σου δίνει κανένας σημασία. Γενικά, αν δεν φωνάζεις, αν δεν προσβάλλεις, αν δεν λες χοντράδες είναι απίθανο να ακουστείς ως νέος διανοούμενος. Η εμπειρία μου είναι ξεκάθαρη. Ελάχιστοι, οι μάλλον μόνο οι περισσότερο ευαίσθητοι κι ανεξάρτητοι άνθρωποι θα δώσουν σημασία στη δουλειά σου, αν αυτή δεν περιέχει μεγαλοστομίες, αν δεν ασχολείται με το όλον (και μάλιστα με τη λογική του όλα ή τίποτα), αν δεν βάζει στο στόχαστρο κάτι πραγματικά μεγάλο.
Ουσιαστικά, έχει καλλιεργηθεί στο δημόσιο λόγο ένας μαξιμαλισμός που διαβρώνει κάθε δημόσια έκφραση κι είναι σχεδόν υποχρεωτικός. Είτε γράψεις βιβλίο, είτε γυρίσεις ταινία, είτε πεις κάτι δημόσια, αυτό το κάτι θα πρέπει να έχει έναν συνολικό χαρακτήρα, να περιγράφει την κατάσταση ολοκληρωτικά, να ζωγραφίζει τη μεγάλη, τη μεγαλύτερη δυνατή εικόνα και να ζητάει το αδύνατο, το ανέφικτο. (περισσότερα…)
Επί πολλά χρόνια μεμφόμουν κι απέρριπτα τις φράσεις “θετική ενέργεια” και “θετική σκέψη”. Μη με ρωτήσετε γιατί. Δεν ήμουν ο μόνος. Χωρίς να το συνειδητοποιώ βυθιζόμουν όμως κι εγώ στο βάλτο του αρνητισμού, της μνησικακίας και του μηδενισμού. Η “θετική ενέργεια” και η “θετική σκέψη” ήταν για ‘μένα – και για πολλούς άλλους απ’ όσο ξέρω – το καταφύγιο των αφελών. Ήρθε όμως η μέρα που πάρα πολλοί γύρω μου έγιναν κατηφείς, δύσθυμοι, κι αρνητικοί κι αναγκάστηκα να επανεκτιμήσω την αξία του “θετικού”. Μη νομίσετε ωστόσο ότι πέρασα απ’ το ένα άκρο στο άλλο. Μετά από σκέψη κατανόησα ότι ο δισταγμός και η κριτική μου ενάντια στη “θετική σκέψη”, δεν ήταν καθόλου αβάσιμοι. Το αντίθετο. Αυτή η “θετική σκέψη” που ήταν στάση ζωής κι “ευαγγέλιο” των πλειοψηφιών, είναι κι αυτή μια αιτία της κρίσης. Στο βιβλίο της 
Manolis Andriotakis 