1. Το The Social Network ήταν διασκεδαστικό αλλά και βίαιο και λυπηρό κατά κάποιο τρόπο. Να βλέπεις έναν ταλαντούχο νέο να συγκρούεται διαρκώς για μια πατέντα…
2. Στη διάρκεια της ταινίας ο νεαρός αυτός εκδικείται σχεδόν τους πάντες και γίνεται, όπως αναφέρεται στο τέλος, ο νεότερος δισεκατομμυριούχος στον κόσμο. Αν πρέπει κάποιος να συμπεριφέρεται σαν τον Μαρκ Ζούκερμπεργκ, τον ιδρυτή του Facebook, προκειμένου να εφεύρει το «επόμενο μεγάλο πράγμα» που θα τον κάνει ζάμπλουτο, τότε η εποχή μας παρουσιάζει σοβαρό πρόβλημα.
3. Ο δυσλειτουργικός ή ιδιόρυθμος νέος με τη γρήγορη ομιλία και το αμφιλεγόμενο χιούμορ, βρίζει στο μπλογκ του την κοπέλα του, κοροϊδεύει κάποιους συμφοιτητές του που του πρότειναν συνεργασία, και στο τέλος προδίδει τον καλύτερό του φίλο, καθώς και τον τελευταίο του συνεργάτη.
4. Ακούγεται σαν να έχουμε να κάνουμε μ’ έναν μακιαβελικό χαρακτήρα, αλλά ο Ζούκερμπεργκ παρουσιάζεται ως ένας ιδιόρυθμος νέος προγραμματιστής.
5. Παρότι μεγάλο μέρος της ταινίας εκτυλίσσεται σε γραφεία ανακριτών με δικηγόρους να κάνουν ερωτήσεις, η αίσθηση της δικαιοσύνης γίνεται πολύ ρευστή.
6. Ο Ζούκερμπεργκ μοιάζει διαρκώς να έχει δίκιο, ενώ όλοι οι άλλοι που ήρθαν σ’ επαφή μαζί του και τους εξαπάτησε, σαν αναπόφευκτα θύματα μιας μεγαλοφυίας. Αλλά τελικά κανείς δε μπορεί να πεισθεί ότι έχουμε να κάνουμε πράγματι μ’ ένα τόσο φωτεινό μυαλό.
7. Θα μπορούσε να δει κάποιος την ταινία σαν έναν ύμνο στον ατομικισμό και στον ανταγωνισμό.
8. Μια απ’ τις πιο άρτιες καλλιτεχνικά σκηνές, εκείνη της κωπηλατικού αγώνα, είναι μια ανελέητη μάχη για την επικράτηση. Όλα εδώ είναι στυγνός ανταγωνισμός.
9. Πού είναι η συνεργατική κουλτούρα που ευαγγελίζονται οι γκουρού των social media, πού είναι η σοφία του πλήθους, η δύναμη των πολλών;
10. Βεβαίως, όλοι στο τέλος θα πάρουν δια της νομικής οδού κάποιο μερίδιο απ’ τα τεράστια κέρδη του Facebook.
11. Αλλά το ερώτημα που θα βασανίζει στο τέλος τον καθένα είναι αν η πρώην κοπέλα του Μαρκ, τελικά αποδεχθεί το αίτημα φιλίας στο Facebook. Θα του συγχωρέσει τις βρισιές στο μπλογκ; Θα τυφλωθεί απ’ τη φήμη και τα χρήματα του Μαρκ; Ή όλα αυτά θα την αφήσουν απλά ασυγκίνητη γιατί η ζωή είναι αλλού και το Facebook τίποτα παραπάνω από μια ψηφιακή κλειδαρότρυπα;

Αν θέλετε να διαβάστε και κάτι διαφορετικό, πηγαίνετε εδώ να δείτε την ενδιαφέρουσα κριτική του e-lawyer για το ίδιο έργο.

Γνωρίζω όπως οι περισσότεροι τον κ. Ψωμιάδη ως έναν πολιτικό που εμφανίζεται πολύ συχνά στις τηλεοπτικές οθόνες. Δε συμφωνώ μαζί του σε πλήθος θεμάτων, αλλά δεν είναι εδώ αυτό το θέμα μου. Πρόσφατα άρχισαν να με ακολουθούν στο Twitter οι «Φίλοι του Παναγιώτη Ψωμιάδη». Από εκείνο το λογαριασμό οδηγήθηκα στην ομώνυμη ιστοσελίδα http://www.psomiadisfriends.gr και δοκίμασα μια έκπληξη. Απ’ τη φωτογραφία που έχουν επιλέξει οι διαχειριστές της σελίδας, ως τη δομή και το περιεχόμενο, είδα κάτι φρέσκο, με χιούμορ και νεανική αισθητική χωρίς την ξύλινη και παρωχημένη γλώσσα που ξέρουμε. Εδώ είναι ολοφάνερο ότι γίνεται μια προσπάθεια να προσεγγιστεί ο νεαρόκοσμος του διαδικτύου, μ’ έναν τρόπο θεμιτό και αναμενόμενο (το κεντρικό βίντεο είναι απ’ την εκπομπή «ράδιο αρβύλα»). Όμως ψάχνοντας να βρω ποιοί είναι αυτοί οι φίλοι του κ. Ψωμιάδη, δε βρήκα ούτε ένα όνομα, γεγονός που με έκανε καχύποπτο. Γιατί αυτοί οι φίλοι επιλέγουν την ανωνυμία; Μήπως πρόκειται περί ενός διαφημιστικού website που απευθύνεται στους νεότερους ψηφοφόρους; Αν είναι κάτι τέτοιο, τότε πρέπει αυτό να αναφέρεται ξεκάθαρα στη σελίδα, ειδάλλως πρόκειται περί αντιδεοντολογικής πρακτικής. Αν δεν είναι, αν δηλαδή οι διαχειριστές της σελίδας δεν είναι υπάλληλοι διαφημιστικής εταιρείας ή εταιρείας δημόσιων σχέσεων ή δεν εργάζονται για τον υποψήφιο περιφερειάρχη, τότε πρέπει επίσης να το δηλώσουν. Στο διαδίκτυο δεν καταθέτουμε την ταυτότητά μας, αλλά όταν διεκδικούμε δημόσιο ή άλλο αξίωμα, οφείλουμε στην κοινωνία να είμαστε διαφανείς και καθαροί. Το να δημιουργούμε εντυπώσεις στο Διαδίκτυο είναι κάτι εύκολο, αλλά τελικά έχει το αντίθετο αποτέλεσμα όταν επιχειρούμε να εξαπατήσουμε τους χρήστες. Γι’ αυτο προτείνω στους ανθρώπους αυτούς να αναγράψουν στην σελίδα τους ποιοί είναι και τί σχέση έχουν με τον υποψήφιο. Είναι θέμα δεοντολογίας και ηθικής τάξης πολύ σοβαρό. Επαναλαμβάνω ότι στο διαδίκτυο, εμείς καθορίζουμε τα πράγματα. Πριν παγιωθούν στρεβλές κι ανοίκειες πρακτικές, καλό είναι επιτέλους να εφαρμόσουμε τη δεοντολογία.

Το καινούργιο τραγούδι της Δέσποινας Βανδή ονομάζεται Κορίτσι πράμα. Οι στίχοι του ποπ τραγουδιού παραπέμπουν σ’ ένα λαϊκό μανιφέστο ενάντια στην πατριαρχία και τον φαλλοκρατισμό της ελληνικής κοινωνίας. Με φράσεις του στυλ κουμάντο κάνουν οι φαλλοί, ο διάσημος στιχουργός Φοίβος, επιχειρεί άμεσα να μιλήσει για τη γυναικεία καταπίεση στη χώρα. Η γλώσσα που μειώνει (παιδί ο άνδρας, κόρη η γυναίκα), η μηδενική επαγγελματική προοπτική (επιστήμη ο άνδρας, παντρειά η γυναίκα), η επαγγελματική προοπτική με τίμημα το σεξ (καριέρα στα 4), η αμφισβητήσιμη διανοητική ικανότητα (χαμηλό IQ η γυναίκα), η δήθεν φυσική μειονεξία (η Εύα που φτιάχενται απ’ τα πλευρά του Αδάμ), η καταδικαστική αναπαραγωγή στερεοτύπων (πυρ, γυνή και θάλασσα), είναι μερικά απ’ τα κύρια στοιχεία που συνθέτουν το τραγούδι. Κάθε στίχος προσπαθεί να μεταδώσει ένα είδος θυμωμένης θηλυκότητας ενάντια στην καταπίεση που υφίσταται απ’ την νεαρή της ηλικία. Το τέλος του τραγουδιού λέει στα νεαρά κορίτσια: Μην πεις το ναι να λες μπορεί. Να μένει η ελπίδα ζωντανή.

Και πραγματικά το τραγούδι θα μπορούσε να μας πείσει ότι μιλάει ακριβώς για αυτό, για την καταπιεστική πραγματικότητα που βιώνει η γυναίκα στην ελληνική κοινωνία, τα προβλήματα εκπροσώπησης, τις αδικίες, τις διακρίσεις και τα στερεότυπα που είναι αναγκασμένη να υπομένει εδώ, αν δε συνοδευόταν από ένα βίντεο κλιπ, το οποίο κινείται στην εντελώς διαφορετική κατεύθυνση, επιβεβαιώνοντας και σφραγίζοντας τη ματαιότητα οποιασδήποτε διεκδίκησης απ’ την πλευρά των γυναικών σήμερα. Στο βίντεο η Βανδή μαζί με του γυναικείο συγκρότημα ξεκινούν ντυμένες μαθήτριες, ενώ προς το τέλος μένουν με τα εσώρουχά τους. Αυτό πρέπει να το εκλάβουμε ως εκδίκηση; Ως διαμαρτυρία; Τί διαφορετικό κάνουν, απ’ το να υποβιβάζουν τους εαυτούς τους σε ημίγυμνα αντικείμενα; (περισσότερα…)