Τα τελευταία 3 χρόνια είμαι πολύ τακτικός χρήστης του Twitter. Τελευταία έκανα μερικές παρατηρήσεις που ξεκίνησαν απ’ την παρατήρηση του ίδιου μου του εαυτού, δηλαδή της δικής μου χρήσης. Καθώς γράφω αρκετά στο Twitter συνειδητοποίησα ότι το πιο προσφιλές σε εμένα στυλ για να περιγράψω ένα οποιοδήποτε νοσηρό φαινόμενο -που ξέρω ότι δυσκολεύει τη ζωή στην Ελλάδα- είναι η ΕΙΡΩΝΕΙΑ. Απ’ τη στιγμή που το παρατήρησα, είπα να σταματήσω να γράφω ειρωνικά ποστ, και μαντέψτε τι έγινε. Ο όγκος των αναρτήσεών μου μειώθηκε δραστικά. Ταυτόχρονα, άρχισα να διαβάζω πιο προσεκτικά τις αναρτήσεις ανθρώπων που ακολουθώ και παρατήρησα κάτι εξίσου εκπληκτικό. Είμαστε ένα έθνος ειρώνων. Πρόσωπα που εκτιμώ πολύ, αλλά και πρόσωπα που δεν έχουν κατά τη γνώμη μου μεγάλη αξιοπιστία, επιδίδονται, όπως κι εγώ άλλωστε, σε μια καθημερινή άσκηση στην ειρωνεία. Το άλλο εντυπωσιακό που παρατήρησα είναι ότι στο μπλογκ μου δεν ήμουν σχεδόν καθόλου είρωνας. Άραγε η πλατφόρμα του Twitter διευκολύνει αυτό το στυλ, ή απλούστερα εκεί επηρεάζεσαι πολύ απ’ τους άλλους χρήστες και κατά συνέπεια προσαρμόζεσαι στα δημοφιλή στυλ; (περισσότερα…)