Έγραφα χθες για την ιστοσελίδα «Φίλοι του Ψωμιάδη» κι έλεγα ουσιαστικά ότι ένα προεκλογικό site δε μπορεί να είναι ανώνυμο, εκτός κι αν πίσω του βρίσκεται μια επαγγελματική εταιρεία διαφήμισης ή δημοσίων σχέσεων, που κι αυτό πρέπει να είναι ευδιάκριτο. Σε αντίθετη περίπτωση, για λόγους δεοντολογίας θα πρέπει οι διαχειριστές των δικτυακών τόπων να αναφέρουν τα ονόματα και τη σχέση που έχουν με τον υποψήφιο. Στην αλλοδαπή, η πρακτική αυτή ονομάζεται disclosure. Απ’ όσο γνωρίζω, ένας τουλάχιστον άνθρωπος στην Ελλάδα, το κάνει πράξη, κι είναι ο Παναγιώτης Βρυώνης, σύμβουλος του Πρωθυπουργού σε θέματα Διαδικτύου, ο οποίος με κάθε αφορμή σπεύδει να αποσαφηνίζει την επαγγελματική ή άλλη σχέση που έχει με το αντικείμενό της κριτικής του. Αυτό λέγεται διαφάνεια κι υπευθυνότητα. Για ‘μένα ένας πολιτικός που υποστηρίζεται από ανώνυμους χρήστες, με ανυπόγραφα μπλογκ, κάλλιστα μπορεί να χρησιμοποιεί αυτή την πρακτική και για αρνητικούς σκοπούς. Ο ίδιος ο πολιτικός θα έπρεπε να ζητά απ’ τους υποστηρικτές του να είναι επώνυμοι.
Οι επονομαζόμενοι λοιπόν «φίλοι του Ψωμιάδη» στη δική μου ανάρτηση απάντησαν στο δικό τους μπλογκ (τη διεύθυνση του δικού μου δεν την έκαναν καν λινκ!), λέγοντας ότι δεν χρησιμοποιούν τα ονόματά τους γιατί δε βρίσκουν λόγο να το κάνουν! Άραγε όταν συζητούν στα καφενεία, όταν πάνε στις συγκεντρώσεις του υποψηφίου, δε λένε το όνομά τους σε όσους συνδιαλλέγονται, δεν εμφανίζουν το πρόσωπό τους; Στο Διαδίκτυο γιατί αποφεύγουν να το κάνουν;
Αν ενδώσουν οι ταγοί μας και οι νέοι υποστηρικτές τους στην αντίληψη του διαδικτύου ως ενός δημόσιου χώρου όπως το γήπεδο, η οχλοκρατία, ή η συγκέντρωση με τις σημαίες χιλιάδων ανωνύμων πιστών, τότε δεν πρέπει να αναμένουμε καμία αναβάθμιση της πολιτικής μας κουλτούρας ή της δημοκρατίας. Ελπίζω ότι αυτό θα το καταλάβουν οι ηγέτες και τα επιτελεία τους και θα αρχίσουν να προτιμούν τη διαφάνεια, την υπευθυνότητα και τη δεοντολογία απ’ τον οπαδισμό και το χαβαλέ του γηπέδου.

Γνωρίζω όπως οι περισσότεροι τον κ. Ψωμιάδη ως έναν πολιτικό που εμφανίζεται πολύ συχνά στις τηλεοπτικές οθόνες. Δε συμφωνώ μαζί του σε πλήθος θεμάτων, αλλά δεν είναι εδώ αυτό το θέμα μου. Πρόσφατα άρχισαν να με ακολουθούν στο Twitter οι «Φίλοι του Παναγιώτη Ψωμιάδη». Από εκείνο το λογαριασμό οδηγήθηκα στην ομώνυμη ιστοσελίδα http://www.psomiadisfriends.gr και δοκίμασα μια έκπληξη. Απ’ τη φωτογραφία που έχουν επιλέξει οι διαχειριστές της σελίδας, ως τη δομή και το περιεχόμενο, είδα κάτι φρέσκο, με χιούμορ και νεανική αισθητική χωρίς την ξύλινη και παρωχημένη γλώσσα που ξέρουμε. Εδώ είναι ολοφάνερο ότι γίνεται μια προσπάθεια να προσεγγιστεί ο νεαρόκοσμος του διαδικτύου, μ’ έναν τρόπο θεμιτό και αναμενόμενο (το κεντρικό βίντεο είναι απ’ την εκπομπή «ράδιο αρβύλα»). Όμως ψάχνοντας να βρω ποιοί είναι αυτοί οι φίλοι του κ. Ψωμιάδη, δε βρήκα ούτε ένα όνομα, γεγονός που με έκανε καχύποπτο. Γιατί αυτοί οι φίλοι επιλέγουν την ανωνυμία; Μήπως πρόκειται περί ενός διαφημιστικού website που απευθύνεται στους νεότερους ψηφοφόρους; Αν είναι κάτι τέτοιο, τότε πρέπει αυτό να αναφέρεται ξεκάθαρα στη σελίδα, ειδάλλως πρόκειται περί αντιδεοντολογικής πρακτικής. Αν δεν είναι, αν δηλαδή οι διαχειριστές της σελίδας δεν είναι υπάλληλοι διαφημιστικής εταιρείας ή εταιρείας δημόσιων σχέσεων ή δεν εργάζονται για τον υποψήφιο περιφερειάρχη, τότε πρέπει επίσης να το δηλώσουν. Στο διαδίκτυο δεν καταθέτουμε την ταυτότητά μας, αλλά όταν διεκδικούμε δημόσιο ή άλλο αξίωμα, οφείλουμε στην κοινωνία να είμαστε διαφανείς και καθαροί. Το να δημιουργούμε εντυπώσεις στο Διαδίκτυο είναι κάτι εύκολο, αλλά τελικά έχει το αντίθετο αποτέλεσμα όταν επιχειρούμε να εξαπατήσουμε τους χρήστες. Γι’ αυτο προτείνω στους ανθρώπους αυτούς να αναγράψουν στην σελίδα τους ποιοί είναι και τί σχέση έχουν με τον υποψήφιο. Είναι θέμα δεοντολογίας και ηθικής τάξης πολύ σοβαρό. Επαναλαμβάνω ότι στο διαδίκτυο, εμείς καθορίζουμε τα πράγματα. Πριν παγιωθούν στρεβλές κι ανοίκειες πρακτικές, καλό είναι επιτέλους να εφαρμόσουμε τη δεοντολογία.