Κατηγορία: Ντοκιμαντέρ

Χθες, Κυριακή 21/3, ολοκληρώθηκε το 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Το παρακολούθησα σχεδόν απ’ την αρχή του και το βρήκα πάρα πολύ ενδιαφέρον, καλά οργανωμένο και πλούσιο. Στο φεστιβάλ συμμετείχε και η ταινία μου Προσοχή: Φονικές διαφημίσεις, η οποία βγήκε 3η στην ψηφοφορία για το βραβείο κοινού, γεγονός που με χαροποίησε πολύ. Πρώτη ήρθε η ταινία Γάζα ερχόμαστε του Γιώργου Αυγερόπουλου και δεύτερη η Ταξιδιάρα ψυχή της Αγγελικής Αριστομενοπούλου (η οποία έλαβε το βραβείο της ένωσης κριτικών). Το μόνο που θέλω να επισημάνω σχετικά με τα βραβεία είναι ότι θεωρώ άδικο να διαγωνίζονται για το ίδιο βραβείο ταινίες που έχουν παραχθεί από μεγάλες εταιρείες παραγωγής μαζί με ανεξάρτητες προσπάθειες χαμηλότατου προϋπολογισμού. Με αυτό το δεδομένο κρίνω ότι η τρίτη θέση ήταν πολύ μεγάλη επιτυχία, αφού αμφότερα τα πρώτα ντοκιμαντέρ είχαν πολλαπλάσια μέσα στα χέρια τους. Το ντοκιμαντέρ Προσοχή: Φονικές Διαφημίσεις αγγίζει ένα θέμα πολύ καυτό, που μας εκθέτει ως κοινωνία με πολλούς τρόπους. Το μήνυμα της ταινίας είναι η ενεργοποίηση των πολιτών ενάντια σε ό,τι τους σκοτώνει, σε ό,τι τους καταπιέζει, σε ό,τι τους εμπαίζει. Πρόκειται για μια επείγουσα έκκληση, έναν συναγερμό για ένα θέμα που μας αφορά όλους καθώς είναι κυριολεκτικά ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ και μας απειλεί καθημερινά.

Μερικές ταινίες του προγράμματος που μου έκαναν πολύ θετική εντύπωση:

Το σαλόνι του Έθνους, του Γιούκα Κάρκαïνεν
Στην άκρη του ονείρου, της Έιμυ Χάρντι
Κιμτζονγκίλια, της Ν.Σ. Χάικιν
Οι εθισμένοι του Αφγανιστάν, του Τζαουέντ Ταουμάν
Μπανάνες, του Φρέντρικ Γκέρτεν
Ο μεγαλοφυής και τα αγόρια, του Μπόσε Λίντκουιστ
Η συγχώρεση, του Βεντούρα Ντουράλ
Και βέβαια τα φιλμ του Γιόρις Ίβενς

Οι δύο πρώτες προβολές του ντοκιμαντέρ έγιναν. Είμαι πραγματικά πολύ ευχαριστημένος τόσο απ’ την μεγάλη προσέλευση του κόσμου, όσο κι απ’ την ενθουσιώδη υποδοχή. Ευχαριστώ όλους τους περευρισκόμενους για την υποστήριξη και τη ζεστασιά με την οποία περιέβαλλαν την ταινία και τους πρωταγωνιστές της. Μαζί παιζόταν και η ταινία Το Χρονικό μιας διαδρομής, που περιέγραφε την ψυχολογική και ηθική ανάκαμψη του σχολείου της Φαρκαδώνας που θρήνησε πριν από μερικά χρόνια την απώλεια μαθητών στο τροχαίο δυστύχημα με το εκδρομικό λεωφορείο στο Πέταλο του Μαλιακού. Οι αίθουσες κατακλύστηκαν, και τις 2 ημέρες, από νέους ανθρώπους και μαθητές, οι οποίοι παρακολούθησαν με ευλάβεια και ενδιαφέρον αμφότερα τα ντοκιμαντέρ. Η θερμή υποδοχή αποτυπώθηκε και στην υψηλή βαθμολογία της ταινίας απ’ το κοινό, για το σχετικό βραβείο. Αλλά αυτό είναι πραγματικά το λιγότερο. Τα σχόλια, τα συγχαρητήρια, τα δάκρυα, και η ενεργή συμμετοχή των θεατών ήταν αυτό που κυρίως μας έκανε όλους να νιώσουμε ότι δεν έχει απολεσθεί η ανθρωπιά, η διάθεση για δράση, η ελπίδα ότι μπορούμε ως ενεργοί πολίτες να αλλάξουμε τα πράγματα. Τα τροχαία δυστυχήματα δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας κακής μοίρας. Δεν είναι μοιραία, δεν είναι θέλημα θεού. Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε και να κινητοποιηθούμε γιατί η ανθρώπινη ζωή είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε. Οι παράνομες διαφημιστικές πινακίδες πρέπει να απομακρυνθούν άμεσα κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να το ζητήσουμε όλοι. Πριν να είναι αργά για εμάς ή για τους σννανθρώπους μας.