Κατηγορία: Οδική Ασφάλεια


Κάθε χρόνο αφανίζεται ένα ολόκληρο χωριό 1.500 και πλέον ανθρώπων. Από τροχαία εγκλήματα. Κάθε μέρα που περνά χάνονται και μια χούφτα άνθρωποι, συνάνθρωποί μας στο δρόμο. Κείτονται νεκροί και μετά τους περισυλλέγουμε όπως τους νεκρούς απ’ τα πεδία των μαχών. Κάθε ώρα που περνά οι νεκροί κι οι τραυματίες αυξάνονται. Κάποιοι ονειρεύονται επαναστάσεις, άλλοι μεταρρυθμίσεις, άλλοι φωνάζουν για τα κεκτημένα. Για την οδική ασφάλεια, για τον εμφύλιο που έχουμε κηρύξει μεταξύ μας εδώ και δεκαετίες, μόνο σιωπή. Δεν ξέρω αν έχετε νεκρό ή τραυματία στις οικογένειές σας. Ο πόνος απ’ την ξαφνική απώλεια είναι ανείπωτος. Αν θέλετε να πεισθείτε για την ύπαρξη αυτού του πολέμου, επισκεφθείτε ένα νοσοκομείο όταν εφημερεύει, ή κι ένα νεκροταφείο, όταν κηδεύεται κάποιο νέο παιδί που έχασε τη ζωή του στην άσφαλτο. Ακούω πολλούς να μιλούν για ποιότητα ζωής, για οικονομικά μέτρα, για συρρίκνωση του επιπέδου ζωής. Κι είναι αλήθεια ότι τα οικονομικά μέτρα μας πλήττουν όλους. Όμως, όσο κοινότοπο κι αν ακούγεται αυτό, έχουμε τις ζωές μας. Ζώντας αρτιμελείς μπορούμε να αγωνιστούμε και να πετύχουμε ό,τι επιθυμούμε. Στην άσφαλτο σήμερα θυσιάζονται χιλιάδες άνθρωποι, μόνο και μόνο γιατί ΕΜΕΙΣ ως κοινωνία δεν σταθήκαμε με σοβαρότητα πάνω απ’ αυτό το θέμα. Επειδή ακούω διάφορες απόψεις περί εξύμνησης της βίας, νιώθω ότι η ειρηνική κοινωνία μας έχει επιτρέψει την πιο βαθιά βία που είναι η αναίτια ΟΔΙΚΗ βία ενάντια στον συνάνθρωπο. Το κόστος σε ανθρώπινες ζωές, αλλά και σε οικονομικά μεγέθη είναι δυσβάσταχτο.

Στις 20 Νοεμβρίου είναι η Ημέρα Μνήμης Θυμάτων από Τροχαία Εγκλήματα. Είναι ώρα να ενεργοποιηθούμε. Ο σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα σας καλεί να συμμετάσχετε. Σύντομα θα ανεβάσω περισσότερες πληροφορίες.


Όταν κάνεις παιδιά, μου λένε, το πρώτο πράγμα που συνειδητοποιείς ως κάτοικος μεγάλης Ελληνικής πόλης, και κυρίως της Αθήνας, είναι ότι δεν μπορείς να κινηθείς με ασφάλεια στα πεζοδρόμια με το καρότσι του παιδιού σου, γιατί κάθε λίγο αναγκάζεσαι να βγαίνεις στο δρόμο. Αν το συνδυάσει κάποιος αυτό με το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μαζί με τη Ρουμανία, πρώτη σε νεκρούς στην άσφαλτο, η ανασφάλεια μεγαλώνει. Πριν από λίγο καιρό έπεσε στην αντίληψή μου ένα πολύ ενδιαφέρον μπλογκ, η Μαμά στο δρόμο. Η μαμά που αναζητεί πεζοδρόμιο κάνει ένα διαρκές ρεπορτάζ, ανεβάζοντας φωτογραφίες αυτοκινήτων και μηχανών που παρκάρουν πάνω στα πεζοδρόμια και μοιράζοντας την εμπειρία της ως πεζής μητέρας. Αυτή δεν είναι μια ακόμα μαμά που δέχεται αδιαμαρτύρητα το χάλι των δρόμων μας. Περνά στην πράξη κι εκθέτει το πρόβλημα όπως είναι. Σ’ έναν βαθμό το πρόβλημα απαιτεί ριζικές αλλαγές κι επαναδιευθετήσεις του χώρου, μακρόπονα προγράμματα, πολεοδομικές παρεμβάσεις. Σ’ έναν άλλο, ίσως μεγαλύτερο βαθμό όμως πρέπει να γίνει μια βαθιά πολιτισμική αλλαγή, μια αλλαγή στις νοοτροπίες και τις στάσεις μας, ώστε να μάθουμε να μην κάνουμε τα οχήματά μας εμπόδια στην κίνηση των πεζών και των τροχήλατων αμαξιδιών και των καροτσιών. Νομίζω ότι προς αυτή την κατεύθυνση το μπλογκ της Μαμάς στο δρόμο μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά χρήσιμο. Στηρίξτε το!

Τα τελευταία χρόνια έχω επικεντρωθεί στη μελέτη κι έρευνα κάποιων πολύ συγκεκριμένων πεδίων. Συγκεκριμένα έχω εστιάσει στο Διαδίκτυο, τη Διαφήμιση, την Κατανάλωση κι εσχάτως στην Οδική Ασφάλεια.

Σε όλα αυτά τα αντικείμενα έχω αντιμετωπίσει μια σειρά από αντιδράσεις που έχουν ως κοινό παρανομαστή την καχυποψία, τη δυσπιστία και την αδιαφορία. Λογικό, καθώς ποτέ δεν ανήκα σε κάποια “παρέα”, ή κλίκα διανοούμενων. Ωστόσο, η κριτική, η έρευνα κα τα συμπεράσματά μου, θα μπορούσαν να αποτελέσουν έστω κάποια αφορμή για διαλόγους -κάτι που έγινε πάρα πολύ αποσπασματικά και περιθωριακά. Ο λόγος της ανάρτησης όμως δεν είναι να γκρινιάξω, άλλωστε πολλές φορές έχω φιλοξενηθεί σε κοινωνικούς χώρους και σε Μέσα για να μιλήσω. Το παράπονό μου δεν είναι προσωπικό.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι στη χώρα μας τα τοπικά, τα μερικά ζητήματα αντιμετωπίζονται με περιφρόνηση. Αν δεν μιλάς για την παγκόσμια επανάσταση ή τουλάχιστον για την Ελληνική επανάσταση, δε σου δίνει κανένας σημασία. Γενικά, αν δεν φωνάζεις, αν δεν προσβάλλεις, αν δεν λες χοντράδες είναι απίθανο να ακουστείς ως νέος διανοούμενος. Η εμπειρία μου είναι ξεκάθαρη. Ελάχιστοι, οι μάλλον μόνο οι περισσότερο ευαίσθητοι κι ανεξάρτητοι άνθρωποι θα δώσουν σημασία στη δουλειά σου, αν αυτή δεν περιέχει μεγαλοστομίες, αν δεν ασχολείται με το όλον (και μάλιστα με τη λογική του όλα ή τίποτα), αν δεν βάζει στο στόχαστρο κάτι πραγματικά μεγάλο.

Ουσιαστικά, έχει καλλιεργηθεί στο δημόσιο λόγο ένας μαξιμαλισμός που διαβρώνει κάθε δημόσια έκφραση κι είναι σχεδόν υποχρεωτικός. Είτε γράψεις βιβλίο, είτε γυρίσεις ταινία, είτε πεις κάτι δημόσια, αυτό το κάτι θα πρέπει να έχει έναν συνολικό χαρακτήρα, να περιγράφει την κατάσταση ολοκληρωτικά, να ζωγραφίζει τη μεγάλη, τη μεγαλύτερη δυνατή εικόνα και να ζητάει το αδύνατο, το ανέφικτο. (περισσότερα…)