Κατηγορία: Οδική Ασφάλεια

Χθες το απόγευμα ο Δήμαρχος Αμαρουσίου Γιώργος Πατούλης ονόμασε -κατόπιν ομόφωνης απόφασης του δημοτικού συμβουλίου-  ένα δρόμο του Δήμου, με το όνομα Γιάννης Σταυρουλάκης. Όσοι έχουν παρακολουθήσει τον αγώνα του πατέρα του Γιάννη, Μανώλη Σταυρουλάκη, θα καταλαβαίνουν πόσο συγκινητική και σημαντική ήταν η χθεσινή ημέρα σε συμβολικό επίπεδο. Αν ωστόσο δε γνωρίζετε τίποτα για την υπόθεση, μπορείτε να δείτε εδώ το ντοκιμαντέρ μου.

IMG_20140406_180533

Λίγα μέτρα δίπλα απ’ την Οδό Γιάννη Σταυρουλάκη, υπήρχε μια παράνομη διαφημιστική πινακίδα που σκότωσε τον Γιάννη, το 2005. Έκτοτε η οικογένειά του, μαζί με άλλες οικογένειες, επιδόθηκε σ’ έναν εξαντλητικό μαραθώνιο προκειμένου να δικαιωθεί, ενάντια σε διεφθαρμένους λειτουργούς και τεράστια οικονομικά συμφέροντα. Και το πέτυχαν. Ο Μανώλης Σταυρουλάκης είναι ένα σύμβολο αυτής της τιτάνιας προσπάθειας. Μαζί με τον Θανάση Τσιώκο-Πλαπούτα και μερικούς άλλους, κατάφεραν αυτό που έμοιαζε ακατόρθωτο: αποξηλώθηκε η συντριπτική πλειονότητα των παράνομων και φονικών διαφημιστικών πινακίδων. Η ονομασία δρόμων με τα ονόματα των παιδιών τους είναι το ελάχιστο που μπορεί να κάνει η πολιτεία για να ανακουφίσει τον ανείπωτο πόνο τους.

 

Κατεβαίνοντας την κατηφόρα της λεωφόρου Κ.Τσαλδάρη στο Πολύγωνο, προς τα Δικαστήρια των Αθηνών, υπάρχει μια απότομη δεξιά στροφή, όπου χρειάζεται να μειώσεις πολύ την ταχύτητά σου για να μην πέσεις πάνω στη νησίδα με τα δέντρα. Αυτό ακριβώς που δεν έκανε ένας 17χρονος πριν από μια εβδομάδα, το Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2014.

IMG_1625Ένα 17χρονο παιδί, ο Γιώργος, έχασε τη ζωή του σ’ εκείνη τη στροφή. Χωρίς κράνος, χωρίς δίπλωμα. Ένα ακόμα νεαρό παιδί που προστίθεται στη θλιβερή στατιστική. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και παγκοσμίως, η πρώτη αιτία θανάτου στις ηλικίες 17-24 είναι τα τροχαία. Στην Ελλάδα βέβαια η θλιβερή στατιστική είναι ακόμα πιο απογοητευτική, καθώς είμαστε σταθερά στις πρώτες θέσεις σε θανάτους από τροχαία, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πριν σπεύσουμε να αποδώσουμε ευθύνες για το τροχαίο του νεαρού στους γονείς, στους δασκάλους, στην πολιτεία, ας σκεφτούμε πρώτα κάποιες παραμέτρους. Και κυρίως ας σκεφτούμε τί κάνουμε εμείς, μεμονωμένα, ο καθένας μας.

Μια κοινωνία που παίζει διαρκώς με τα όρια, που αμφισβητεί διαρκώς τους κανόνες, που δημιουργεί διαρκώς εξαιρέσεις, δε μπορεί να λύσει ένα τόσο σύνθετο θέμα όσο η οδική ασφάλεια. Καθημερινά, σκοτώνονται και τραυματίζονται σοβαρά δεκάδες συμπολίτες μας χωρίς αυτό από μόνο του να είναι αρκετό για την κινητοποίηση διορθωτικών δυνάμεων. Το πρώτο δεκαπενθήμερο μόνο του τρέχοντος Ιανουαρίου σκοτώθηκαν στους ελληνικούς δρόμους 35 άνθρωποι. Πώς μπορεί να εκμηδενιστεί αυτός ο αριθμός όταν θάβουμε το πρόβλημα κάτων απ’ το χαλί, όταν λέμε ότι ήταν “θέλημα Θεού”, όταν δεν κάνουμε κάτι ενεργητικά για να λυθούν συγκεκριμένα προβλήματα; (περισσότερα…)

Χθες πήγα στο Dialogue in the dark. Αν δεν γνωρίζεις τί είναι αυτό, πήγαινε σ’ αυτή τη σελίδα να μάθεις πολλά περισσότερα. Αυτό που έχω να πω είναι ότι πρόκειται για μια συγκλονιστική εμπειρία. Επί 80 λεπτά κινείσαι σ’ ένα προσομοιωμένο περιβάλλον ως τυφλός. Στο απόλυτο σκοτάδι. Με μόνο σύντροφο τις υπόλοιπες αισθήσεις σου κι έναν τυφλό οδηγό.

dialogue

Αν έχεις την εντύπωση ότι βλέπεις τα πράγματα, αν νομίζεις ότι έχεις αίσθηση των πραγμάτων γύρω σου είναι καιρός να αναθεωρήσεις. Η κίνηση κι η ζωή στο απόλυτο σκοτάδι σου δίνουν ένα ολοκαίνουργιο μέτρο. Οι αισθήσεις σου οξύνονται και το πνεύμα σου εστιάζει μ’ έναν πολύ διαφορετικό τρόπο στα ουσιώδη. Επιπλέον, καταλαβαίνεις πολύ καλά πώς ζουν οι άνθρωποι με λίγη ή καθόλου όραση. Συναισθάνεσαι τον κόσμο τους κι αντιλαμβάνεσαι πόση λίγη ή πολύ σημασία τους δίνεις στην καθημερινότητά σου. Βλέπεις πραγματικά πόσα δεδομένα μπορούν εύκολα να ανατραπούν.

Επειδή είμαι πάρα πολύ ευαισθητοποιημένος με το θέμα της οδικής ασφάλειας, νιώθω ότι θα έπρεπε οι πάντες να έχουν αυτή την εμπειρία, προκειμένου να τους δοθεί η ευκαιρία να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους, τόσο στο παρκάρισμα όσο και στην ταχύτητα με την οποία κινούνται. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι στο δρόμο κυκλοφορούν άνθρωποι μειωμένης όρασης θα θελήσουμε να προσαρμόσουμε την κίνησή μας σ’ αυτό το δεδομένο. Καθένας μπορεί να βρεθεί στη θέση τους, είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε. Να αλλάξουμε την κουλτούρα μας, να εκπαιδευτούμε σε μια πιο πλήρη συνθήκη, ενσυναίσθησης κι ευθύνης. (περισσότερα…)