Δυστυχώς δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω. Σκοτώθηκε το 2007 σε τροχαίο, ως συνεπιβάτης, από έναν 18χρονο οδηγό που παραβίασε το κόκκινο. Δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω και να τον ακούσω να παίζει ντραμς. Έχω δει βίντεο κι έχω ακούσει και διαβάσει ανθρώπους να μιλούν με τα καλύτερα λόγια για αυτόν. Ο Κώστας Κουβίδης στα 31 του έπεσε θύμα του εμφυλίου πολέμου που έχουμε κυρήξει σιωπηρά στους δρόμους μας. Οι γονείς του, η Ισμήνη κι ο Γιώργος Κουβίδης, κάνουν ό,τι μπορούν από εκείνη τη μέρα για να αποτρέψουν καινούργια θύματα. Έκαναν ένα φεστιβάλ τζαζ, ίδρυσαν μια μη κυβερνητική οργάνωση, πρωτοστάτησαν στην ίδρυση ενός συλλόγου συγγενών και φίλων θυμάτων. Άνθρωποι σαν τους γονείς του Κώστα σπανίζουν σήμερα. Οι πολλοί κλείνονται στους εαυτούς τους και θρηνούν αποκομμένοι, μόνοι. Οι γονείς του Κώστα, στη μνήμη του Κώστα και κάθε Κώστα, ενεργοποιήθηκαν και μέσα στον ασύλληπτο πόνο τους προσπαθούν να μάς αφυπνίσουν και να μας κινητοποιήσουν. Για να μην αισθανθεί άλλη μητέρα κι άλλος πατέρας αυτό το άγριο κι απάνθρωπο συναίσθημα της απώλειας από ένα εντελώς άδικο τροχαίο. Είναι αλήθεια ότι πρέπει να γίνουν πολλά. Και δυστυχώς οι άνθρωποι που ασχολούνται, πλάι στους γονείς του Κώστα, είναι ελάχιστοι, γονείς και συγγενείς κι αυτοί θυμάτων από τροχαία. Όμως δεν το βάζουν κάτω. Κι αυτό είναι παρήγορο. Χθες οι γονείς του Κώστα ανακοίνωσαν ότι η αποζημίωση των 200.000 Ευρώ που τους επιδικάστηκε θα μετατραπεί σε υποτροφία τζαζ καλλιτεχνών, και πιο συγκεκριμένα για ντράμερ, όπως ήταν ο Κώστας. Το ποσό αυτό θα βοηθήσει νέα παιδιά που αγαπούν τη τζαζ και τα ντραμς, να σπουδάσουν και να κάνουν πραγματικότητα αυτό που επιθυμούν. Εμείς οι υπόλοιποι, ακούμε; Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Σήμερα το πρωί σκοτώθηκε σε τροχαίο ένα 10χρονο παιδί. Ένα ακόμα θύμα προστίθεται στις λίστες με τους χιλιάδες ανθρώπους που πέθαναν σε τροχαίο. Άλλος ένας αριθμός στην ημερίσια μακάβρια στατιστική. Μόλις περάσει το πρώτο σοκ οι γονείς του θα αντικρύσουν το στυγνό πρόσωπο της πραγματικότητας, που είναι ουσιαστικά το παγωμένο κι ανάλγητο πρόσωπο όλων μας. Όσοι χάνουν άνθρωπό τους σε τροχαίο το ξέρουν καλά, γι’ αυτό κι ουσιαστικά μένουν μόνοι τους να θρηνούν. Καμία κοινότητα, καμία κοινωνία δε σπεύδει να τους εξηγήσει τί συμβαίνει και να τους ανακουφίσει γι’ αυτό που τους συνέβη, να τους δώσει ηρεμιστικές απαντήσεις και λύσεις. Απεναντίας, εγκαταλείπονται στα χέρια διαφόρων επαγγελματιών που τους βλέπουν σαν ευκαιρία να αυξήσουν το εισόδημά τους και τους στεγνώνουν, υλικά και συναισθηματικά. Όσοι χάνουν ανθρώπους από τροχαία έρχονται αντιμέτωποι με το χειρότερο πρόσωπο της Ελληνικής κοινωνίας. Μόνοι, αβοήθητοι, γίνονται θύματα εκμετάλλευσης από δικηγόρους, πραγματογνώμονες, ειδήμονες και ιατροδικαστές. Διάφορα αρπακτικά πετούν πάνω απ’ τα σμπαραλιασμένα σώματα των ανθρώπων που δεν έχουν προλάβει καν να συνειδητοποιήσουν τις απώλειές τους και τους απομυζούν. Την ίδια ώρα που τόσο η οργανωμένη πολιτεία, όσο κι εμείς, οι πολίτες αυτής της χώρας, σφυρίζουμε αδιάφορα. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι συγγενείς και οι φίλοι των θυμάτων κλείνονται ακόμα περισσότερο στους εαυτούς τους, και θρηνούν σιωπηλά στα σπίτια τους, ρίχνοντας τις ευθύνες στους εαυτούς τους και στην κακιά ώρα. (περισσότερα…)

Με την ανάληψη του Υπουργείου Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών και Μεταφορών ο νέος υπουργός κ. Κωστής Χατζηδάκης μίλησε για τις 5 προτεραιότητές του: τα μεγάλα έργα του ΕΣΠΑ, την ολοκλήρωση των νέων οργανογραμμάτων των ΔΕΚΟ, την εξυγίανση του ΟΣΕ, τις επεκτάσεις του Μετρό της Αθήνας, τα προβλήματα του Μετρό της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνοι, το υπουργείο έχει πολύ ευρύ αντικείμενο εργασιών και βρισκόμαστε στο έλεος μιας φοβερής κρίσης. Κατανοώ ότι οι συγκεκριμένες προτεραιότητες έχουν μεγάλη βαρύτητα στα αυτιά της κοινωνίας. Ωστόσο, υπάρχει ένα θέμα που θα μπορούσε έστω να είναι η έκτη προτεραιότητα του Υπουργού, το οποίο επηρεάζει όλες τις πτυχές της ζωής και στη χώρα μας είναι εν πολλοίς παραμελημένο. Αναφέρομαι στην οδική ασφάλεια. Σ’ ένα πρόβλημα που λύθηκε σε πολλές χώρες μόνο όταν έγινε πολιτική προτεραιότητα, όχι κάποιου υπουργού, αλλά του ίδιου του πρωθυπουργού. Η Ελλάδα είναι πρώτη σε θανατηφόρα τροχαία στην Ευρώπη μαζί με τη Ρουμανία. Κάθε χρόνο αφανίζεται ένα ολόκληρο χωριό εξαιτίας των τροχαίων συμβάντων, που δεν είναι ατυχήματα αλλά εγκλήματα με συγκεκριμένους υπεύθυνους. Κι όμως ο πλέον αρμόδιος Υπουργός δε συμπεριλαμβάνει αυτό το τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα στις προτεραιότητές του. Γιατί;