Τα λόγια σταδιακά λιγοστεύουν. Είμαστε στο σημείο που ψάχνουμε τον πάτο του βαρελιού. Υπάρχουν φόβοι για εκρηκτικές εκτονώσεις των συσσωρευμένων αδιεξόδων κι ελάχιστη έκφραση αισιοδοξίας. Όμως η λύση δε βρίσκεται ούτε στα όπλα, ούτε στις απλές διορθωτικές κινήσεις. Χρειάζονται γενναίες αποφάσεις και βούληση τεράστιας αλλαγής. Υπάρχει κανείς διατεθειμένος να τις υιοθετήσει; Αυτό είναι το ζητούμενο. Και μαζί: υπάρχουν έντιμοι άνθρωποι να στελεχώσουν τις αναγκαίες θέσεις ευθύνης;

Η γενιά μου, άνθρωποι που γεννήθηκαν τη δεκαετία του ’70, βρίσκεται σήμερα παροπλισμένη, χωρίς καμία προοπτική μπροστά της. Δεν υπάρχουν δουλειές, κι εκεί που πάνε να σχηματιστούν μοντέλα απ’ τον ενθουσιασμό και την αυταπάρνηση και την “τρέλα” ορισμένων από εμάς, αντιμετωπίζουν τεράστια εμπόδια. Εμείς οι ίδιοι έχουμε εξασκηθεί στην τέχνη της αυτοϋπονόμευσης, αποπροσανατολισμένοι εδώ και χρόνια απ’ την επίπλαστη ευμάρεια που καλλιεργήθηκε τριγύρω. Προσωπικά, νιώθω συχνά να πιάνω μόνος τα μαλλιά μου για να κρατιέμαι έξω απ’ το νερό. Δεν είναι ωραία κατάσταση αυτή για έναν νέο άνθρωπο. Και πιστεύω ότι δεν είμαι μόνος. Είμαστε πολλοί, αλλά είμαστε καθένας για την πάρτη του. Δυστυχώς δεν έχουμε μάθει να συνεργαζόμαστε κι αυτή είναι μια ακόμα αιτία της συλλογικής χρεoκοπίας. Άραγε η κοινωνία συνειδητοποιεί ότι έχει χρεoκοπήσει ένας ολόκληρος τρόπος του υπάρχειν και του συνυπάρχειν; (περισσότερα…)

Follow @andriotakis
Το έξοχο, μόλις 39 σελίδων βιβλίο, του Σταύρου Ζουμπουλάκη, Ανίερη συγκυβέρνηση, εκδ. Πόλις, είναι ουσιαστικά μια διάλεξη για την Ελληνική κρίση η οποία δόθηκε την ημέρα της ορκωμοσίας της κυβέρνησης Παπαδήμου. Καθώς τον τελευταίο καιρό διαβάζω Ελληνικά βιβλία για την κρίση, σκέφτηκα ότι μια τόσο μικρής έκτασης ανάλυση θα υστερούσε έναντι των μακροσκελών κειμένων που τείνουν να μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον του κοινού τελευταία. Όμως η συντομία αυτού του κειμένου του δίνει ένα μεγάλο πλεονέκτημα σαφήνειας και το κάνει άξιο να διαβαστεί.

Πρόκειται για τη διατύπωση μιας ξεκάθαρης ορθολογικής θέσης κι άποψης, που δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης λέει ότι η κρίση μας οφείλεται τόσο στο ευρύτερο πολιτικοοικονομικό πλαίσιο, σε εξωτερικούς δηλαδή παράγοντες που σχετίζονται με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις παγκόσμιες οικονομικές εξελίξεις, όσο και στο στενότερο ορίζοντα της Ελληνικής παθογένειας, των πελατειακών σχέσεων, της διαφθοράς, της ατιμωρισίας, της αυθαιρεσίας.

Ο συγγραφέας είναι άμεσος, λιτός και σαφής. Δε θέλει να εστιάσει στη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού γενικά κι αόριστα ούτε στην πολιτική ατζέντα του γαλλογερμανικού άξονα, αν κι είναι σαφέστατα ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του. Θέλει να εστιάσει στο Ελληνικό πρόβλημα προβάλλοντας 2 πτυχές του: στην καλπάζουσα ανεργία και κυρίως στο έλειμμα δημοκρατίας, στην τρέχουσα κρίση δηλαδή της δημοκρατίας που μας οδήγησε στο σχηματισμό μιας μη εκλεγμένης κυβέρνησης. (περισσότερα…)