Τώρα που επανήλθε το αφορολόγητο των 10.500 €, οι άνω των 30 ετών ελεύθεροι επαγγελματίες μπορούν να ξεκινήσουν τα πανηγύρια, γιατί χωρίς να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους, υποχρέωσαν την κυβέρνηση σε υποχώρηση. Η επαναφορά του αφορολόγητου είναι η πιο «αναίμακτη» νίκη μιας κοινωνικής ομάδας έναντι ενός άδικου κυβερνητικού μέτρου, τους τελευταίους τουλάχιστον μήνες. Ούτε κλείσιμο δρόμων, ούτε στοχευμένες απεργίες, ούτε οδοφράγματα, τίποτα. Βέβαια η απόσυρση του μέτρου μυρίζει περισσότερο δημοσκοπήσεις και εκλογές παρά ανάγκες ελεύθερων επαγγελματιών, κάτι που δείχνει ότι αυτή η κυβέρνηση αντιδρά είτε υπό την πίεση οδοφραγμάτων είτε απ’ την πίεση των δημοσκοπήσεων. Όπως και να ‘χει όμως, το μέτρο αποσύρθηκε, και χιλιάδες επαγγελματίες θα γλιτώσουν έναν επιπλέον φόρο 10% επί του χαμηλού εισοδήματός τους.

Πριν από πέντε μήνες, όταν επικυρώθηκε η κατάργηση του αφορολόγητου των 10.500€ για τους άνω των 30 ετών ελεύθερους επαγγελματίες, έγραφα ότι στην χώρα μας μετά τα 30 θεωρείσαι πλήρως κοινωνικοποιημένος κι άρα δεν έχεις καμμία δικαιολογία να μη γνωρίζεις τους όρους του εδώ παιχνιδιού. Η φοροδιαφυγή είναι μέρος αυτού του παιχνιδιού, και η λογική της κυβέρνησης το λαμβάνει αυτό ως δεδομένο γι’ αυτό προχωρά σε κυνικά μέτρα περαιτέρω φορολόγησης των νέων επαγγελματιών. Χθες ωστόσο έγινε γνωστό ότι το αφορολόγητο επανήλθε. Και αναρωτιέμαι πώς θέλει αυτή η κυβέρνηση να την παίρνουμε στα σοβαρά, όταν δεν έχει όραμα για το μέλλον των νέων ανθρώπων της χώρας. Αν η κυβέρνηση αυτή ήθελε να υπάρχει δημιουργικότητα, ιδέες, μοντέλα που ευνοούν την εξέλιξη και τις αλλαγές σ’ αυτή τη χώρα, θα ενθάρρυνε πραγματικά και θα έδινε διαρκώς κίνητρα σε αυτά τα στρώματα, που είναι απ’ τα πλέον υποσχόμενα, και απ’ τα πλέον καταπιεσμένα και παροπλισμένα, και δε θα κοίταζε πως να τα κάνει συνένοχα της παρηκμασμένης κατάστασης. (περισσότερα…)

Είμαι βέβαιος ότι στο άκουσμα της φράσης «αφοπλισμός της αστυνομίας» η πλειονότητα των ελλήνων πολιτών έχει αμφίθυμα ή και αρνητικά συναισθήματα. Δεν γνωρίζω αν το αίτημα που διατυπώθηκε πρόσφατα με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, είναι σκόπιμα τόσο αφελές και γενικόλογο, αλλά η αλήθεια είναι ότι δύσκολα θα συκεντρώσει γύρω του την πλατειά μάζα. Πιστεύω ότι ακόμα και οι πιο σκληροπυρηνικοί υποστηρικτές του αφοπλισμού θα δέχονται ότι η αστυνομία, ή εν πάση περιπτώσει κάποια άλλη ειρηνική υπηρεσία, ως έστω πρόσκαιρη κοινωνική αναγκαιότητα, οφείλει να προστατεύει το κοινό καλό, μέχρι αυτό να επικρατήσει απόλυτα. Γίνεται όμως αυτό; Ή καλύτερα, πόσο εφικτή είναι σε ορατό χρονικό ορίζοντα, η προοπτική καθολικού αφοπλισμού της αστυνομίας;

Σε μια ιδανική κι ίσως ουτοπική συνθήκη η αστυνομία θα μπορούσε να αυτοκαταργηθεί ως σύμπτωμα μιας εκτεταμένης κοινωνικής παθογένειας. Αλλά αυτό σημαίνει ότι θα είχαν χτυπηθεί όλες οι αιτίες που γεννούν την ανάγκη για ασφάλεια και προστασία. Όταν οι φυλακές παράγουν εγκληματίες, όταν οι ανισότητες παράγουν εγκληματίες, όταν τα σχολεία, η ίδια η οικογένεια, ο στρατός και πάει λέγοντας, παράγουν εγκληματίες, είναι άτοπο κατά τη γνώμη μου να ζητάς αφοπλισμό της αστυνομίας. Για τους αρνητές του υπάρχοντος status quo, η αστυνομία με τα όπλα της επιβάλλει την ειρήνη της αστικής δημοκρατίας. Η αστυνομία και οι ειδικές της δυνάμεις είναι μια δύναμη καταστολής των απείθαρχων και των αρνητών. Όμως ξεχνούν το ποινικό δίκαιο κι όλους όσοι το καταπατούν. Θέλω να πω ότι δεν υπάρχει μόνο το «έγκλημα κατά της περιουσίας» το οποίο μπορεί κάποιος να δεχτεί συμβολικά, αλλά υπάρχει και το έγκλημα κατά της ζωής, το οποίο μπορεί ένας τρομοκράτης ;ή ένας φασίστας π.χ. να θεωρεί συμβολική κίνηση απέναντι στον καπιταλιστικό Νόμο, αλλά δεν παύει να είναι δολοφονία, αφαίρεση ζωής, κάτι που εγείρει μεγάλη συζήτηση και φυσικά διαφωνία. Ευτυχώς, σήμερα οι πραγματικά δημοκρατικοί άνθρωποι δε θέλουν να βάψουν τα χέρια τους με αίμα συνανθρώπων τους. (περισσότερα…)