Κατηγορία: Πολιτική

Καθώς η προεκλογική μάχη στις ΗΠΑ κορυφώνεται, η τεχνολογία αναλαμβάνει να παίξει κι αυτή τον κρίσιμο ρόλο της. Οι πολιτικές καμπάνιες των εκλογών του προσεχούς Νοεμβρίου θα είναι χρηματοδοτημένες αποκλειστικά από ιδιώτες κι επιχειρήσεις, γι’ αυτό γεννιέται η ανάγκη να γνωρίζουν οι πολίτες ποιός χρηματοδοτεί και πόσο τον κάθε υποψήφιο. Μια καινούργια εφαρμογή  έρχεται στο App Store να ρίξει φως στις πολιτικές διαφημίσεις μ’ έναν ριζοσπαστικό τρόπο. Η εφαρμογή Superpacapp λειτουργεί όπως το Shazam. Βλέπεις μια διαφήμιση πολιτικού στην τηλεόραση ή στο Διαδίκτυο, πλησιάζεις το έξυπνο τηλέφωνό σου στο ηχείο κι αυτόματα αναγνωρίζεται η προέλευση του σποτ. Αμέσως μετά σου δίνονται πληροφορίες σχετικά με τα οικονομικά στοιχεία της διαφήμισης (πόσα ξοδεύτηκαν για να γίνει, ποιός τη χρηματοδότησε) και την εγκυρότητα των στοιχείων της, ενώ σου δίνεται η δυνατότητα να την αξιολογήσεις και να τη βαθμολογήσεις. Μ’ αυτό τον απλό τρόπο εμπεδώνεται ένα νέο είδος διαφάνειας στην πολιτική διαφήμιση το οποίο βεβαίως εγείρει ένα ερώτημα σχετικό με την αξιοπιστία εκείνου που διαχειρίζεται την εφαρμογή. Σε κάθε περίπτωση οι κινητές συσκευές έρχονται να αλλάξουν πολλά σοτν τρόπο που ζούμε και συμμετέχουμε στη δημόσια σφαίρα. Εφαρμογές αυτού του τύπου θα φέρουν σύντομα πολλές ευκαιρίες, και μαζί νέες ευθύνες. Αν επιλέξουμε να τις αναλάβουμε, νομίζω ότι θα κερδίσουμε όλοι.

Danny Mcl http://www.flickr.com/photos/dmcl/

Με την ανάληψη του Υπουργείου Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών και Μεταφορών ο νέος υπουργός κ. Κωστής Χατζηδάκης μίλησε για τις 5 προτεραιότητές του: τα μεγάλα έργα του ΕΣΠΑ, την ολοκλήρωση των νέων οργανογραμμάτων των ΔΕΚΟ, την εξυγίανση του ΟΣΕ, τις επεκτάσεις του Μετρό της Αθήνας, τα προβλήματα του Μετρό της Θεσσαλονίκης. Σύμφωνοι, το υπουργείο έχει πολύ ευρύ αντικείμενο εργασιών και βρισκόμαστε στο έλεος μιας φοβερής κρίσης. Κατανοώ ότι οι συγκεκριμένες προτεραιότητες έχουν μεγάλη βαρύτητα στα αυτιά της κοινωνίας. Ωστόσο, υπάρχει ένα θέμα που θα μπορούσε έστω να είναι η έκτη προτεραιότητα του Υπουργού, το οποίο επηρεάζει όλες τις πτυχές της ζωής και στη χώρα μας είναι εν πολλοίς παραμελημένο. Αναφέρομαι στην οδική ασφάλεια. Σ’ ένα πρόβλημα που λύθηκε σε πολλές χώρες μόνο όταν έγινε πολιτική προτεραιότητα, όχι κάποιου υπουργού, αλλά του ίδιου του πρωθυπουργού. Η Ελλάδα είναι πρώτη σε θανατηφόρα τροχαία στην Ευρώπη μαζί με τη Ρουμανία. Κάθε χρόνο αφανίζεται ένα ολόκληρο χωριό εξαιτίας των τροχαίων συμβάντων, που δεν είναι ατυχήματα αλλά εγκλήματα με συγκεκριμένους υπεύθυνους. Κι όμως ο πλέον αρμόδιος Υπουργός δε συμπεριλαμβάνει αυτό το τεράστιο κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα στις προτεραιότητές του. Γιατί;

Ζούμε σε παραληρηματικούς καιρούς. Η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος, μαζί με την οικονομική κρίση και τα πολιτικά αδιέξοδα, ανέδειξαν ένα είδος λόγου που τα τελευταία χρόνια γινόταν όλο και πιο δημοφιλές στην χώρα. Τώρα μοιάζει να έχει συστηματοποιηθεί, να έχει γίνει μανιέρα. Οι ανεβασμένοι τόνοι, τα ουρλιαχτά, τα άδεια βλέμματα στις κάμερες, οι σκηνές αλλοφροσύνης, οι αφοριστικοί μονόλογοι, όλα δείχνουν ότι ο πολιτικός λόγος έχει περάσει σε μια παραληρηματική φάση. Γι’ αυτό και η φράση πολιτικός πολιτισμός ακούγεται πια μόνο ευφημιστικά. Φαίνεται ότι πρέπει να περάσουμε απ’ αυτή την “απολίτιστη” κι άκρως νοσηρή φάση, για να ξαναβρούμε την αξία του δομημένου διαλόγου, της αντιπαράθεσης επιχειρημάτων και της σύνθεσής τους σ’ ένα κοινό αφήγημα. Θα πάρει καιρό αυτό και θα είναι όπως φαίνεται πολύ επώδυνο.

Ο πολιτικός λόγος, ο δημόσιος λόγος, αλλά κι ο λόγος της καθημερινότητας αποκτά ολοένα και περισσότερο χαρακτηριστικά παραληρηματικού λόγου. Ο άνθρωπος που βρίσκεται σε παραλήρημα δεν ακούει τον άλλον, δεν επικοινωνεί, δεν περιμένει απάντηση. Ο παραληρών δε συμμετέχει σε διάλογο, είναι ένας άνθρωπος που έχει χάσει την υπομονή του, που δυσκολεύεται να δείξει ανοχή στον άλλον ή στο διαφορετικό. Το παραλήρημά του είναι ένας καταγγελτικός μονόλογος που “τα ξέρει όλα”. Τώρα που σας μιλώ, εγώ ο ίδιος παραληρώ. Το παραλήρημα είναι το κατεξοχήν σύμπτωμα ενός απελπισμένου ανθρώπου. Η διάχυτη απελπισία αντανακλάται στον παραληρηματικό λόγο των ανθρώπων που δε βρίσκουν άλλο τρόπο να παρέμβουν στη ροή των πραγμάτων. Όταν νιώθεις ότι δεν ακούγεσαι, ότι δε σε λαμβάνουν υπόψη τους, ότι δεν έχεις επιλογές, ότι είσαι χαμένος, παραληρείς. Είναι μια απέλπιδα προσπάθεια να πεις «είμαι κι εγώ εδώ». Παραληρείς με κάθε τρόπο προκειμένου να κάνεις αισθητή την παρουσία σου. Γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ακουστείς καταφεύγεις στο παραλήρημα για να επαναλάβεις όσα σε απασχολούν. Το παραλήρημα λειτουργεί σαν ένας συνδετικός κρίκος του εαυτού. Είναι μια νευρωτική ή και ψυχωσική μερικές φορές αντίδραση, αλλά είναι αδύνατο να αποφευχθεί, όταν υπάρχει απόλυτη αίσθηση ανημπόριας, τρόμου, πανικού. Επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια λόγια, κορυφώνοντας την ένταση, ακόμα και βγαίνοντας εκτός εαυτού, οι παραληρούντες νιώθουν ότι η ύπαρξή τους έχει κάποιο νόημα, ότι μπορούν να συνεχίσουν να ζουν όπως και πριν. (περισσότερα…)