Στο γυμνάσιο είχαμε έναν φυσικό, ούτε το όνομά του δε θέλω να θυμάμαι. Το στόμα του ήταν παραμορφωμένο απ’ την ξυνίλα. Ήταν ο φόβος κι ο τρόμος της τάξης. Κανονικά δε θα έπρεπε αυτός ο άνθρωπος να έρχεται σ’ επαφή με νέους ανθρώπους μέσα σε μια τάξη. Να το πω με απλά λόγια; Δεν αγαπούσε ούτε αυτό που έκανε, ούτε κι εμάς. Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο. Αμφιβάλω αν κάποιος απ’ τους συμμαθητές μου έγινε στη συνέχεια φυσικός. Αφιερώστε τα επόμενα 12 λεπτά σας για να δείτε το παρακάτω βίντεο και να καταλάβετε πόσο σημαντική είναι η αγάπη σε ό,τι κι κάνουμε. Ο κύριος Ράιτ δεν είναι μόνο ένας εμπνευσμένος δάσκαλος κι ένας καλός πατέρας, είναι ένας άνθρωπος με αγάπη στην καρδιά του. Με αυτό το βίντεο σας εύχομαι καλή χρονιά. Με αγάπη.
Η ζωή φίλες και φίλοι έχει απρόοπτες εξελίξεις. Εκεί που δεν το περιμένεις, μια κεραμίδα, όπως λέει ο λαός, έρχεται και πέφτει στο κεφάλι σου. Ένα νεότατο κορίτσι με κοινωνική και προσωπική ζωή, με δουλειά και σπουδές, προσβάλλεται ξαφνικά από μια ασθένεια κι όλοι παγώνουμε. Αυτή είναι η ιστορία της φίλης μου της Τζώρτζια, για την οποία έχω γράψει ξανά και ξανά. Η Τζώρτζια δίνει έναν εκπληκτικό αγώνα τα τελευταία χρόνια ενάντια σε μια ισχυρή ασθένεια, τη νόσο του Lyme. Δεν το βάζει κάτω. Έχει κότσια και χιούμορ. Έχει κι ανθρώπους που την αγαπούν και τη στηρίζουν. Αλλά αυτό δε φτάνει γιατί της έχει τύχει πολύ ισχυρός αντίπαλος. Η τελευταία ανάρτηση αυτού του χρόνου θέλω να αφιερωθεί σ’ εκείνη. (περισσότερα…)
Φέτος στις διακοπές μου επέλεξα να απέχω απ’ τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, να μη γράφω σ’ αυτά, να μην κάνω αναρτήσεις στο μπλογκ μου και να μην παρακολουθώ όσα γράφονται. Επιστρέφοντας συνειδητοποίησα ότι είχα χάσει ελάχιστες ειδήσεις. Οι πιο σημαντικές απ’ αυτές με βρήκαν μόνες τους, είτε απ’ τις κυριακάτικες εφημερίδες που διάβαζα, είτε απ’ τους φίλους που μου τις μετέφεραν προφορικά στις κουβέντες. Φέτος το καλοκαίρι αφιέρωσα ελάχιστο χρόνο στην ενημέρωσή μου καθώς ένιωθα ότι έχω ενημερωθεί αρκετά όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Αντ’ αυτού διάβασα βιβλία, ζωγράφισα αρκετά, ξεκίνησα ένα μυθιστόρημα, παρατήρησα επί πολλή ώρα τα αστέρια, τα κύματα της θάλασσας, τα δέντρα, τα φυτά, έπαιξα μπάσκετ κι άλλα παιχνίδια, έκανα συζητήσεις, έρωτα, εκδρομές, οδήγησα σκάφος (!), κολύμπησα πολύ. Φυσικά και θα μπορούσα να τα είχα κάνει όλα αυτά, μπαίνοντας ταυτόχρονα μερικές ώρες και στο Διαδίκτυο, αλλά φέτος επέλεξα να απέχω. Ένιωσα τον κορεσμό της online παρουσίας και αποφάσισα να συνδεθώ στο Διαδίκτυο συνολικά μόνο μία ώρα μέσα σ’ ένα ολόκληρο μήνα και 10 ημέρες. Βέβαια, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, τσέκαρα πού και πού τα email μου στο κινητό τηλέφωνο, γεγονός που με κάνει να σκεφτώ ότι η αποχή μου δεν ήταν ολοκληρωτική κι ότι την επόμενη φορά θα πρέπει να απέχω κι απ’ το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Ομολογώ ότι γύρισα πίσω πολύ πιο ήρεμος, πολύ πιο φρέσκος κι ορεξάτος. Και κυρίως: πολύ πιο διαυγής. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα. Σκέφτομαι μάλιστα να επεκτείνω αυτή την προσπάθεια αποχής και μέσα στην ημέρα και στο μήνα. Ο χρόνος μου είναι πολύτιμος για να τον σπαταλώ σε κατανάλωση θορύβου. Παρακάτω ακολουθούν μερικές σκέψεις με αφορμή την αποχή απ’ το Διαδίκτυο, σκέψεις που σκέφτομαι να προσθέσω στο καινούργιο μου βιβλίο για τα μπλογκ. Περιμένω τα σχόλιά σας.
Φέτος στις διακοπές μας νοικιάσαμε ένα δελφίνι και κάναμε μια ωραιότατη βόλτα!
Δίαιτα
Εκτιμώ απεριόριστα όσα κομίζει το Διαδίκτυο κι οι εφαρμογές του. Ταυτόχρονα όμως γνωρίζω ότι η χρήση του μοιραία υπόκειται σε περιορισμούς. Κάποιοι απ’ αυτούς είναι εξωτερικοί κι επιβάλλονται από θεσμούς, κοινότητες, κοινά αποδεκτούς κανόνες και μερικοί είναι εσωτερικοί, επαφίονται δηλαδή στον καθένα μας ξεχωριστά. Απ’ τα πρώτα χρόνια που κινούμαι στον ψηφιακό κόσμο έχω συνειδητοποιήσει ότι οι εσωτερικοί περιορισμοί γίνονται ολοένα και πιο περίπλοκοι. Καθώς η υπολογιστική ισχύς αυξάνεται, η πρόσβαση καθολικοποιείται κι εμφανίζονται ολοένα και περισσότερες συσκευές που διευκολύνουν τη χρήση, καθένας μας πια οφείλει να δημιουργήσει μια προσωπική ατζέντα χρήσης του Διαδικτύου και να θέσει με κάποιο τρόπο τα όριά του. Αυτό δεν είναι εύκολο διότι μάς λείπουν τα προηγούμενα, η συσσωρευμένη εμπειρία που θα λειτουργούσε παραδειγματικά. Στη διάθεσή μας έχουμε μόνο το παράδειγμα της τηλεόρασης, η οποία όμως δεν πρόλαβε να μπει στην τσέπη μας. Τώρα που το Διαδίκτυο είναι παντού χρειάζεται απ’ τον καθένα να στοχαστεί πάνω στη φύση του και να αποφασίσει τί επιθυμεί απ’ αυτό. Πολλοί χρήστες υποστηρίζουν άφοβα ότι θέλουν το Διαδίκτυο να τους συντροφεύει παντού, σε ό,τι κι αν κάνουν, όπου κι αν το κάνουν, κι ότι δε βρίσκουν το λόγο να απέχουν απ’ αυτό ούτε στιγμή. Οι πιο σκεπτικιστές υιοθετούν μια “δίαιτα” που περιορίζει τη χρήση του σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας, ενώ άλλοι προχωρούν και σε τακτά διαστήματα απόλυτης αποχής. (περισσότερα…)
Manolis Andriotakis 