Κατηγορία: Προσωπικά

Πριν από ένα χρόνο αποφάσισα να ξεκινήσω μια εκπομπή βιβλίου στο Διαδίκτυο. Χωρίς χρήματα και χωρίς μπίζνες πλαν. Με μόνες αποσκευές τη μεγάλη μου αγάπη για τα βιβλία, τις δεξιότητές μου σε πολλά πεδία, τα προσιτά τεχνολογικά εργαλεία και πάνω απ’ όλα την υποστήριξη των δικών μου ανθρώπων (για την οποία είμαι ευγνώμων). Έτσι γεννήθηκε το GarageBOOKS, η διαδικτυακή εκπομπή μου που γυρίζεται σ’ ένα γκαράζ κι εκπέμπει απ’ τη διεύθυνση www.garagebooks.gr . Είπα να “λερώσω” λίγο τα βιβλία, και να τα βγάλω απ’ τις βιβλιοθήκες και τα σαλόνια. Είπα να μεταφέρω τα βιβλία σ’ έναν απρόσμενο χώρο που θα μπορούσε να επισκεφθεί καθένας χωρίς να νιώθει “λίγος”. Επιπλέον, διάλεξα το γκαράζ κι ως ένα συμβολικό χώρο. Μέσα σε γκαράζ γεννήθηκαν τεχνολογικές καινοτομίες που θαυμάζουμε όλοι σήμερα. (περισσότερα…)

Τα τελευταία 3 χρόνια είμαι πολύ τακτικός χρήστης του Twitter. Τελευταία έκανα μερικές παρατηρήσεις που ξεκίνησαν απ’ την παρατήρηση του ίδιου μου του εαυτού, δηλαδή της δικής μου χρήσης. Καθώς γράφω αρκετά στο Twitter συνειδητοποίησα ότι το πιο προσφιλές σε εμένα στυλ για να περιγράψω ένα οποιοδήποτε νοσηρό φαινόμενο -που ξέρω ότι δυσκολεύει τη ζωή στην Ελλάδα- είναι η ΕΙΡΩΝΕΙΑ. Απ’ τη στιγμή που το παρατήρησα, είπα να σταματήσω να γράφω ειρωνικά ποστ, και μαντέψτε τι έγινε. Ο όγκος των αναρτήσεών μου μειώθηκε δραστικά. Ταυτόχρονα, άρχισα να διαβάζω πιο προσεκτικά τις αναρτήσεις ανθρώπων που ακολουθώ και παρατήρησα κάτι εξίσου εκπληκτικό. Είμαστε ένα έθνος ειρώνων. Πρόσωπα που εκτιμώ πολύ, αλλά και πρόσωπα που δεν έχουν κατά τη γνώμη μου μεγάλη αξιοπιστία, επιδίδονται, όπως κι εγώ άλλωστε, σε μια καθημερινή άσκηση στην ειρωνεία. Το άλλο εντυπωσιακό που παρατήρησα είναι ότι στο μπλογκ μου δεν ήμουν σχεδόν καθόλου είρωνας. Άραγε η πλατφόρμα του Twitter διευκολύνει αυτό το στυλ, ή απλούστερα εκεί επηρεάζεσαι πολύ απ’ τους άλλους χρήστες και κατά συνέπεια προσαρμόζεσαι στα δημοφιλή στυλ; (περισσότερα…)

Για τη Τζώρτζια δεν έχω να πω πολλά. Την γνωρίζω από πολύ μικρός, κι όπως έγραψα το καλοκαίρι ο πατέρας της, όταν αντιμετωπίσαμε μια πολύ μεγάλη δυσκολία, στάθηκε στην οικογένειά μου όσο πολύ λίγοι γι’ αυτό κι ευγνωμονούμε την οικογένειά της απεριόριστα. Τώρα που η Τζώρτζια αγωνίζεται σ’ ένα σκληρό και δύσκολο αγώνα νιώθω την ανάγκη να σας πω ότι αυτό το κορίτσι, όπως κι όλα τα κορίτσια του κόσμου, πρέπει να το βοηθήσουμε. Καθένας όσο μπορεί. Γιατί είμαστε ακόμα άνθρωποι. Πηγαίνετε στο μπλογκ της και καταθέστε ένα ποσό για τη θεραπεία της. Είναι το δεύτερο ταξίδι της στην Ινδία. Το πρώτο έγινε γιατί κινητοποιηθήκαμε πολλοί άνθρωποι. Ας το κάνουμε ξανά. Η κατάστασή της αργά και σταθερά βελτιώνεται. Ας γίνουμε συμπαραστάτες και αρωγοί σ’ αυτό τον ανθρώπινο και δίκαιο αγώνα της φίλης μου. Για όλους εμάς είναι μόνο μερικά κλικ, για εκείνη είναι ένας μαραθώνιος. Τα κλικ μας όμως αθροισμένα, μπορούν να κάνουν το μαραθώνιό της πιο υποφερτό και πιο ευχάριστο, πιο εύκολο. Είναι στο χέρι μας λοιπόν! Ας βοηθήσουμε μια πραγματική αγωνίστρια!