Κατηγορία: Σκέψεις

Η γενιά των παραχαϊδεμένων. Των παιδιών της Μεταπολίτευσης. Των φαστ φουντ. Των διακοπών στα νησιά. Του χαβαλέ. Των σπουδών στο εξωτερικό. Του φωτεινού παντογνώστη. Της άρνησης ενηλικίωσης.Του Νίτρο. Της κριτικής. Του ύστερου καπιταλισμού. Των μεταπτυχιακών. Των τάπερ. Του μαύρου. Των πάρτυ. Των προνομίων. Του χαβαλέ. Της απουσίας απ’ τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Των δεκαπενταμελών. Των πάρτυ. Των brainstorming. Των διδακτορικών. Των καταλήψεων. Των μεταπτυχιακών. Των κουλ απόψεων. Των διδακτορικών. Των αμερικανικών σειρών. Του χαβαλέ. Των one night stand. Των γκάτζετ. Των ευνοημένων. Των εξωσωματικών. Των τζετ σκι. Των σερφ. Των φρι πρες. Των μεταμοντέρνων αρνητών του καπιταλισμού. Των κονφορμιστών. Των επαναστατών. Του no logo. Του just do it. Της πλάσμα τηλεόρασης. Των ταξιδιών στο Λονδίνο και στο Βερολίνο. Του Κόπλαντ. Του Μποντριγιάρ. Της ειρωνίας. Του ΦονΤρίερ. Των εξεζητημένων κουρεμάτων. Του Μάικλ Μουρ. Της εξυπνάδας. Της ονείρωξης με τη Μεγάλη Νύχτα. Του χαβαλέ. Του Facebook. Του Twitter. Της αποχής. Της ελλειπούς ενηλικίωσης.

Πού είναι αυτή η γενιά; Τη βλέπει κανείς να ηγείται των εξελίξεων, να αναλαμβάνει δημόσια ευθύνες; Να παίρνει θέση για όσα γίνονται; Να δημιουργεί πολιτικό πρόταγμα; Να επινοεί καινούργια παραδείγματα; Όσοι σήμερα κυριαρχούν είναι πάνω από 50 κι 60 ετών. Πού είναι οι 40ρηδες; Πού είναι η γενιά των πτυχίων; Πού είναι αυτά τα παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς εμπειρία πολέμου και δικτατορίας; Ποιό είναι το αίτημα αυτής της γενιάς; Γιατί ό,τι κάνουν το κάνουν σχεδόν στα “μουλωχτά”; Που είναι τα παιδιά που, όπως λέγεται, τα βρήκαν όλα έτοιμα; Πού είναι τα σπουδασμένα κορίτσια κι αγόρια; Κρύβονται; Απαξιούν; Αδιαφορούν; Ιδιωτεύουν; Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις η μεγάλη πλειοψηφία των 40ρηδων σήμερα απέχει απ’ τη δημόσια ζωή. Είτε υποαμοίβονται σε σχέση με τα προσόντα τους, είτε δεν έχουν καν δουλειά. Γενικά δείχνουν και να υποεκπροσωπούνται στο πολιτικό σύστημα. Ενώ στην αγορά εργασίας κάποιοι έχουν βολευτεί σε θέσεις που απέκτησαν με “δόντι”, αρκετοί τρύπωσαν στο δημόσιο, άλλοι έχουν μεταναστεύσει ή σκέφτονται να φύγουν και μερικοί μάλλον από κάποια άλλη εύνοια ή τύχη, κάνουν μια αξιοπρεπή και καλοπληρωμένη δουλειά. (περισσότερα…)

Προχθές γύρισα από ένα σύντομο ταξίδι στη Ρώμη. Δε θα σας κουράσω με λεπτομέρειες του ταξιδιού, το οποίο παρεμπιπτόντως ήταν πάρα πολύ ευχάριστο. Θα σταθώ μόνο σε μερικές συγκριτικές παρατηρήσεις που αναπόφευκτα έκανα σε σχέση με την χώρα μας. Έχω πάει σε πολλές Ευρωπαϊκές πόλεις κι έχω δει πολύ συχνά δικές μας συνήθειες να είναι ακόμα πιο έντονες αλλού, κι επίσης γνωρίζω ότι πολλές φορές οι συγκρίσεις είναι από μόνες τους άδικες. Όμως στη Ρώμη, είδα ότι αυτό που αποκαλούμε μεσογειακό ταπεραμέντο, μπορεί όχι μόνο να τιθασευτεί, αλλά και να δημιουργήσει μια κοινή κουλτούρα που συνδέει τους ανθρώπους και δεν τους διχάζει (όπως συμβαίνει αλλού, δηλαδή εδώ). Θα μου μιλήσετε για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, για το Οθωμανικό μας παρελθόν, αλλά δε θα με πείσετε. Αρχικά κάποιος παρατηρεί ότι στη Ρώμη, σε αντίθεση με την Αθήνα για παράδειγμα, οι κανόνες είναι σε μεγάλο βαθμό σεβαστοί. Θα μου μιλήσετε τώρα για το βιομηχανικό παρόν της Ιταλίας, για το βορρά που εκμεταλεύεται το νότο και για το Οθωμανικό μας παρελθόν, αλλά και πάλι δε θα με πείσετε. Δε θα με πείσετε γιατί και οι Ιταλοί, όπως μου επιβεβαίωσαν εκεί κάποιοι φίλοι, έχουν μεγάλο πρόβλημα διαφθοράς. Εμείς εδώ είμαστε βέβαια χειρότεροι. Στην Ιταλία για παράδειγμα δε μπορείς να πάρεις δίπλωμα οδήγησης πληρώνοντας τους εξεταστές. Μπορείς όμως να ταλαιπωρηθείς για μήνες εξαιτίας της γραφειοκρατίας. Στους δείκτες διαφθοράς είμαστε η μόνη Ευρωπαϊκή χώρα που είναι πιο διεφθαρμένη απ’ την Ιταλία.

Στη συζήτηση που είχαμε με τους Ιταλούς φίλους μάθαμε ότι στην κοινωνία υπάρχει μια αίσθηση ότι ο Μάριο Μόντι θα βάλει μια τάξη, κι ότι θέλουν να του δώσουν χρόνο να το κάνει, κάτι που ποτέ δε συνέβη στην Ελλάδα. Υπάρχει έντονη ανησυχία και θυμός απέναντι στους πολιτικούς, αλλά υπάρχει επίσης και η συνείδηση της ατομικής ευθύνης, που είναι πολύ έντονη. Περπατώντας στους δρόμους του κέντρου της Ρώμης, εκτός απ’ το βαρύ παρελθόν είχα διαρκώς την αίσθηση ότι αυτοί οι άνθρωποι εδώ είναι υπερήφανοι γι’ αυτό που έχουν και γι’ αυτό προσπαθούν να το προστατέψουν, κάτι που δε βλέπω στην χώρα μας. Το βλέπεις στους δημόσιους χώρους τους που είναι καθαροί, στο πάρκο τους, στα μνημεία τους. Το βλέπεις ίσως στα πάντα εκτός απ’ τη γλώσσα, όπου όντως δε μιλούν Αγγλικά, κι ίσως κάποιες φορές στη διάθεσή τους, που δεν είναι κι η καλύτερη -πολύ συχνά μας φέρθηκαν με αγένεια. Το πιο ακλόνητο όμως παράδειγμα της καλώς εννοούμενης υπερηφάνειας τους κι ίσως αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν ότι στη Ρώμη δεν υπάρχει ούτε ένα μαγαζί Starbucks. Υπάρχουν εκατοντάδες καφέ κι εστιατόρια, ελάχιστες αλυσίδες fast food και κανένα Starbucks. Δε θέλω να πω ότι οι Ιταλοί είναι εχθροί των πολυεθνικών ή των Αμερικανών, ή όποιων άλλων. Κι ομολογώ ότι δεν γνωρίζω αν η ανυπαρξία της συγκεκριμένης αλυσίδας οφείλεται στην αντίσταση των Ιταλών καταστηματαρχών ή στην απροθυμία της αλυσίδας να δουλέψει στην Ιταλία. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι ο άνθρωπος που έφτιαξε την αλυσίδα αυτή, εμπνεύστηκε την επιχείρησή του από ένα ταξίδι του στη Ρώμη, παρατηρώντας τους Ιταλούς να πίνουν στα όρθια τον εσπρέσο τους, ή να συζητούν πίνοντας καπουτσίνο. Θα μου μιλήσετε τώρα για την κουλτούρα του καφέ που φέρουν στην Ιταλία. Ναι. Είναι μια βαθειά πολιτισμική τους προτίμηση, είναι μια συνήθεια που έχει εδραιωθεί πολύ. Δεν ήταν πάντα έτσι όμως, αυτό έγινε με τα χρόνια. (περισσότερα…)

Δημόσια πρόταση

Οι στρατιωτικές κι οι μαθητικές παρελάσεις έχουν ξεπεραστεί. Πολλοί λένε ότι θα πρέπει να καταργηθούν κι έχουν νομίζω δίκιο. Αν θέλουμε να τις αντικαταστήσουμε με κάτι έξυπνο, που θα επικοινωνεί στον «έξω» κόσμο μια καινούργια και φρέσκια εικόνα της Ελλάδας, θα μπορούσαμε να οργανώσουμε μια μεγάλη Δημιουργική Παρέλαση, μια Creative Parade, αν το θέλετε και στα Αγγλικά. Δε μιλάω για καρναβάλι. Μιλάω για μια πολύχρωμη παρέλαση στην οποία θα συμμετέχουν οι πάντες, κρατώντας στα χέρια τους τις δημιουργίες τους, τις επαγγελματικές τους κάρτες, κομμάτια απ’ τις συλλογές τους, ποιήματα, ζωγραφιές, μουσικά όργανα, εφευρέσεις, ποτά, εργόχειρα, κοσμήματα, ρούχα, χειροποίητα και βιομηχανοποιημένα αντικείμενα, οτιδήποτε. Η παρέλαση θα είναι μια ευκαιρία γνωριμίας των δημιουργών, αλλά και επίδειξης των δημιουργημάτων. Μια μέρα χαράς που θα εκδηλώνει τη δημιουργική μας φύση. Κι όχι την πολεμοχαρή.  Μια μέρα που θα υμνεί τη ζωή κι όχι το θάνατο. Μια μέρα για τα παιδιά, τους εφευρέτες, τους καλλιτέχνες, τους επιχειρηματίες, τους δημιουργούς που θα δείξουν τα πρόσωπά τους και τα έργα τους με υπερηφάνια και χαρά στον κόσμο. Μια μέρα διαδήλωσης της ομορφιάς και της επινοητικότητας, του μυαλού, της έμπνευσης και της δουλειάς, της αφοσίωσης και της χαράς της δημιουργίας.