Υπάρχει μια κοινότοπη απάντηση στα καθημερινά μας προβλήματα η οποία όμως δεν τυγχάνει της προσοχής που της αξίζει. Είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης ανάμεσα στους πολίτες, είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης γενικότερα. Εδώ τείνει να επιβεβαιώνεται καθημερινά ο καταστροφολόγος που σου προτείνει να “κρατάς πισινή” κι εκείνος που προειδοποιεί ότι αργά ή γρήγορα “θα στη φέρουν”. Κι είναι λογικό γιατί η μόνη σταθερά στην κοινωνική μας οργάνωση είναι η παράβαση των ορίων. Στους δρόμους, στο οδικό μας δίκτυο οι παραβάσεις είναι τόσες πολλές που πραγματικά δεν τις παρατηρούμε. Εδώ κυριολεκτικά οι παραβάτες είναι τόσοι πολλοί, που φτιάχνουν ένα δικό τους αντι-κανόνα. Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε τη θλιβερή πρωτιά σε τροχαία συμβάντα στην Ευρώπη.

Είναι γνωστό ότι για να υπάρξει κοινωνία χρειάζεται μια συγκεκριμένη συγκολλητική ουσία που ονομάζεται εμπιστοσύνη. Πριν από μερικούς μήνες πήρα συνέντευξη για το GarageBOOKS (δείτε οπωσδήποτε το επεισόδιο) απ’ τον ειδικό σε ζητήματα ασφάλειας και συγγραφέα του βιβλίου Liars and Outliars, τον Bruce Schneier, ο οποίος μου είπε ακριβώς αυτά που μεταφέρω εδώ. Χωρίς εμπιστοσύνη είναι αδύνατο να υπάρξει κοινωνία γιατί κυριαρχούν οι αντι-κανόνες, το δίκαιο του ισχυρού, η ζούγκλα. Χωρίς εμπιστοσύνη η κοινωνία αυτοκαταστρέφεται και καταρρέει. Αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των πολιτών και των εκπροσώπων τους γιατί κανείς δε βρίσκει συμφέρον να ακολουθεί τους κανόνες. Σαν αποτέλεσμα κανείς δε νιώθει ασφαλής. Βλέποντας ότι είναι πολλοί οι παραβάτες που δεν υφίστανται τιμωρία, ή που ωφελούνται κιόλας, κανείς δε θέλει να συμμορφωθεί με τους κανόνες. Σήμερα όλοι τείνουν να είναι, ή είναι ήδη, εναντίον όλων και κυρίως εναντίον των κανόνων. Κάθε κοινωνία αντέχει έναν συγκεκριμένο αριθμό παραβατών. Όταν αυτός ο αριθμός ξεπερνιέται, τότε η κοινωνία αρχείζει να παρακμάζει επικίνδυνα. Οι πολίτες δεν εμπιστεύονται τους πολιτικούς, οι πολιτικοί δεν εμπιστεύονται τους πολίτες και κανείς δεν εμπιστεύεται τον άλλον. Κυριαρχεί η καχυποψία, η δυσπιστία κι ο φθόνος. Το παρατηρείς εύκολα σήμερα στα φοβισμένα, ανασφαλή, θυμωμένα και μνησίκακα βλέμματα. Ακόμα και το χαμόγελο αντιμετωπίζεται με δυσπιστία. Αφού όλοι κάτι έχουμε να κρύψουμε, αφού όλοι έχουμε κλέψει, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο, πώς να εμπιστευτούμε ο ένας τον άλλον; Φοβόμαστε ότι οι άλλοι θα μας τη φέρουν, όπως τη φέρνουμε εμείς στους άλλους. (περισσότερα…)

Μου αρέσουν πολύ τα γλυκά. Ποτέ δε λέω όχι σε φαγητό με ζάχαρη. Προσέχω βέβαια και δεν το παρακάνω.Όμως υπάρχουν και μερικά γλυκά που είναι τόσο γλυκά στα οποία αντιστέκομαι μέχρι κι εγώ. Αγνοώ ποιός ή ποιοί επινόησαν τη μόδα των σοκολατένιων μελομακάρονων. Πρέπει να έχει διαδοθεί τα τελευταία 2 ή 3 χρόνια. Όπου πας χρονιάρε μέρες που λένε, υπάρχει και μια πιατέλα με σοκολατένια μελομακάρονα. Τα οποία δεν τρώγονται. Είναι τόσο γλυκά που σε λιγώνουν. (περισσότερα…)