Κατηγορία: Συστατικά


Όχι, δεν είμαστε καταδικασμένοι

Δεν είμαστε καταδικασμένοι από σκοτεινές δυνάμεις. Έχουμε δύναμη εμείς οι ίδιοι, μέσα βαθιά. Δύναμη να δημιουργήσουμε και δύναμη να αποτρέψουμε τα χειρότερα. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να αναμασάμε τις ίδιες δικαιολογίες. Μπορούμε να κάνουμε αυτοκριτική. Και να δεχτούμε τις δικές μας ευθύνες. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να κάνουμε συνεχώς τα ίδια λάθη. Έχουμε τη δυνατότητα να διαλέγουμε και το σωστό. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να πληγώνουμε τους άλλους, ούτε να πληγωνόμαστε απ’ αυτούς. Μπορούμε να τους κατανοήσουμε και να μας κατανοήσουν. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε εχθροί. Έχουμε πάντα ευκαιρίες να συμπορευτούμε. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να έχουμε μόνο προβλήματα. Μπορούμε να συμβάλλουμε με λύσεις. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να φτωχαίνουμε. Έχουμε τους πόρους και την ευφυία να πλουτίζουμε. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να αναπαράγουμε το ποταπό. Μπορούμε να επενδύουμε στο υψηλό. Να εκπλήσσουμε και να εκπλησσόμαστε. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να υποφέρουμε. ‘Εχουμε αστείρευτες δυνάμεις και πολλά αναλγητικά. Κι επίσης, έχουμε ο ένας τον άλλον. Δεν είμαστε καταδικασμένοι να καταστρέφουμε. Μπορούμε να δημιουργούμε.

Δεν είμαστε καταδικασμένοι, ούτε έτσι αόριστα καταραμένοι.

Η μόνη βέβαιη -και κοινότοπη- καταδίκη μας είναι ο πεπερασμένος χρόνος μας πάνω στη γη.
Ας κάνουμε αυτό το σύντομο πέρασμα όμορφο, φιλικό, με αγάπη και φροντίδα για τους εαυτούς μας και τους διπλανούς μας.

Εύχομαι το 2012 να είναι μια χρονιά ευχάριστων εκπλήξεων, με περισσότερη διαύγεια, συνεργασία και φροντίδα!


Το 1986 είπαμε τα κάλαντα κάτω απ’ την Αχαρνών.

Είμασταν πέντε παιδιά, μαζί κι η Νεφέλη.

Θυμάμαι να περιφερόμαστε γεμάτοι βιασύνη ανάμεσα από αυτοκίνητα.

Θυμάμαι τα πρώτα χρήματα που μας έδιναν οι γονείς μας κι ήταν τελικά η μισή μας είσπραξη.

Θυμάμαι να μετράμε τις δραχμούλες.

Θυμάμαι να γελάμε και να πειράζουμε τον ντροπαλό της παρέας.

Θυμάμαι να σταματάμε ξαφνικά το τραγούδι για ν’ ακουστεί μόνο αυτός.

Θυμάμαι να χτυπάμε πόρτες, πολλές πόρτες.

Και να μην ανοίγουν. (περισσότερα…)

Ανέβαλλες το άνθισμά σου επ’ αόριστον και τώρα στα χέρια σου είναι αδύνατο να υπάρξουν καρποί.

Ζεις ευχαριστημένος σ’ αυτό τον αιώνιο χειμώνα που τραγουδάνε με καημό καταστρώνοντας σχέδια για πιο ζοφερούς χειμώνες.

Έχεις δικάσει ακόμα και τους μελισσοκόμους.

Τα κατάφερες.

Τίποτα δεν ανθίζει γύρω σου.

Μόνο μικροφιλοδοξίες βίαιες και σιχαμερές.

Ακόμα και τα μπουμπούκια γύρω σου γρήγορα πέφτουν τρομοκρατημένα στη γη.

Αύριο θα σε τιμήσουν οι σκώληκες.

Που δεν άλλαξες,

Που δεν άνθισες,

Που δε μαράθηκες,

Που βοήθησες στην ολοκληρωτική εξάλειψη της ανθοφορίας,

Που πολέμησες επιτυχημένα τον εαυτό σου,

Που διαφύλαξες βαθιά μέσα τα άνθη του και τα έκρυψες,

Χαρίζοντας στην ανθρωπότητα άλλον ένα άνθρωπο που αρνήθηκε ν’ ανθίσει,

Γιατί φοβήθηκε την ομορφιά.

*Η φωτογραφία είναι απ’ τις τριανταφυλλιές της μάνας μου, φέτος το καλοκαίρι.