Follow @andriotakis
Πόσο δύσκολο είναι να αλλάξει η οδική μας συμπεριφορά; Στο σχολείο, αλλά κι αργότερα όταν διδασκόμαστε πώς να οδηγούμε οχήματα, παίρνουμε μια σχεδόν στείρα τεχνική εκπαίδευση, λες κι όλο το θέμα της κυκλοφορίας μας στους δρόμους εξαντλείται στη γνώση της οδικής σήμανσης ή των βασικών κανόνων κι ορίων. Φυσικά η τεχνική γνώση είναι απαραίτητη, αλλά είναι μόνο μια βάση, ένα στοιχειώδες πλαίσιο. Ο δρόμος δεν είναι μόνο τα σήματα, η προτεραιότητα, τα όρια ταχύτητας, αλλά και κάτι ακόμα. Είναι ένας δημόσιος χώρος.

Η τήρηση των κανόνων κι ο σεβασμός των άλλων είναι μια πολιτισμική επιλογή. Σήμερα, ενώ έχουμε καταγεγραμμένους κανόνες για το καθετί, τείνουμε να υιοθετούμε ελάχιστα μόνο. Πολλοί από εμάς, όταν γνωρίζουμε ότι δεν θα υποστούμε κάποια κύρωση, παραβαίνουμε με μεγάλη ευκολία τα όρια και τους κανόνες. Αποφαινόμαστε πολύ εύκολα ότι οι κανόνες είναι παράλογοι ή καταπιεστικοί κι έτσι έχουμε άλλοθι για να μην τους τηρούμε, βάζοντας έτσι σε κίνδυνο τόσο τους άλλους όσο και τους εαυτούς μας. Η οδική συμπεριφορά είναι αντανάκλαση του πολιτισμού μας, κι ως μέρος της συνολικής μας συμπεριφοράς είναι ενδεικτική του επιπέδου αλλά και της ποιότητας του πολιτισμού μας. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να ενσωματώσουμε στην εκπαίδευσή μας τους λόγους για τους οποίους είναι απαραίτητοι οι κανόνες και τα όρια.

Αυτό τον καιρό, εν μέσω της μεγάλης οικονομικής κρίσης της χώρας, οι πάντες συζητάμε για την οικονομία, αδιαφορώντας για άλλα θέματα, πολύ σοβαρά, όπως η οδική ασφάλεια. Αν και πρόκειται για τη ζωή όλων μας, δυστυχώς το θέμα αυτό δεν είναι ψηλά στην ιεράρχηση των προτεραιοτήτων μας. Θεωρούμε ότι η οικονομία είναι πιο σημαντική απ’ τη ζωή μας. Όσοι έχουν χάσει φίλο ή συγγενή, ή ακόμα, όσοι έχουν αποκτήσει κάποια αναπηρία από τροχαίο μπορούν να σας πουν πολλά για το εν λόγο θέμα. Θεωρώ ότι εκτός απ’ το αυτονόητο, να ιεραρχηθεί δηλαδή η οδική ασφάλεια ως μείζον θέμα δημόσιας ασφάλειας, υγείας και πολιτικής, πρέπει καθένας μας να αναλάβει την ευθύνη και να ευαισθητοποιηθεί ώστε σιγά σιγά να αλλάξει η οδική μας συμπεριφορά.

Κι αν πρέπει να ξεκινήσουμε από κάπου είναι κατά τη γνώμη μου απ’ την επιθετική οδήγηση. Να βάλουμε τέλος στην επιθετική οδήγηση του αυτοκινήτου, της μοτοσικλέτας, του δημόσιας χρήσης οχήματος γιατί η επιθετική οδήγηση, η ταχύτητα, ο τσαμπουκάς, η βιασύνη, η ανυπομονησία κοστίζουν πάρα πολλές ζωές. Ο πόνος και οι απώλειες είναι ανυπολόγιστες, ακόμα και σε οικονομικά μεγέθη. Κανείς μας δεν είναι περιττός. Όλοι έχουμε δικαίωμα να ζήσουμε αλλά κανείς δεν έχει το δικαίωμα, επειδή έχει νεύρα, βιάζεται ή καταπιέζεται να αφαιρεί ζωές αθώων συμπολιτών του οδηγώντας επιθετικά, επιπόλαια ή γρήγορα. Είναι σίγουρα μια κατά βάση μάχη με τον εαυτό μας, μια μάχη όμως που αξίζει να δοθεί.

Αν ενδιαφέρεστε για το θέμα, μείνετε συντονισμένοι με το μπλογκ. Σύντομα θα σας ενημερώσω για την πορεία του νεοσυσταθέντος σωματείου www.soste.gr

 

Follow @andriotakis
104 συνάνθρωποί μας έχασαν τη ζωή τους τον περασμένο μήνα (Ιούνιο) στη χώρα μας. 104 συνάνθρωποί μας. 104 θύματα ενός ακύρηχτου εμφυλίου πολέμου. Αν ο αριθμός σας φαίνεται μικρός, συνυπολογίστε ότι δεν είναι μόνο τόσοι, καθώς η Τροχαία δεν υπολογίζει αυτούς που πεθαίνουν στις εντατικές μετά από πολυήμερη νοσηλεία. Επίσης, συνυπολογίστε και τους δεκάδες που σακατεύονται και μένουν ανάπηροι. Συνυπολογίστε και τον πόνο, την απόγνωση, την ολική καταστροφή της απώλειας, για τις οικογένειες όλων αυτών των ανθρώπων. Η χώρα μας διέρχεται από μια μεγάλη οικονομική κρίση. Πολλοί από εμάς αντιμετωπίζουμε μεγάλα οικονομικά προβλήματα, η κοινωνία έρχεται αντιμέτωπη με τα όριά της. Όμως έχουμε την αναπνοή μας, τις δυνάμεις μας. Να διαμαρτυρηθούμε και να οικοδομήσουμε, να κάνουμε προτάσεις και να προχωρήσουμε. Ο θάνατος είναι το μόνο σίγουρο εμπόδιο στη ζωή. Και τα τροχαία συνιστούν μια διαρκή απειλή για όλους. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα τροχαία θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Υπάρχουν συγκεκριμένες ευθύνες που δεν έχουν καταλογιστεί, συγκεκριμένα μέτρα που δεν έχουν παρθεί, συγκεκριμένες συμπεριφορές που δεν έχουν αποτραπεί, κι έχουν οδηγήσει σ’ αυτόν τον εμφύλιο. Έχουμε το υψηλότερο ποσοστό θανάτων από τροχαία στην Ευρώπη –όχι τυχαία. Αν θέλουμε ν’ αλλάξουμε τη χώρα μας και τους εαυτούς μας, αν θέλουμε να μη σκοτωνόμαστε άδικα στους δρόμους, πρέπει να ξεκινήσουμε απ’ την αναγνώριση, τη συνειδητοποίηση του προβλήματος, κι έπειτα την ψηλή ιεράρχησή του. Μπορούμε. Θέλουμε;

Δείτε κι αυτό.

Η μαγελύτερη σπατάλη στη χώρα μας, γίνεται σε ανθρώπινες ζωές, κι όχι σε χρήματα ή άλλους πόρους. Κάθε χρόνο χάνουμε 1.600 και πλέον ανθρώπους, ενώ πολλοί περισσότεροι μένουν ανάπηροι για το υπόλοιπο της ζωής τους. Ένα ολόκληρο χωριό αφανίζεται ετησίως κι άλλο ένα αχρηστεύεται. Συνήθως είναι άνθρωποι νέοι, πάνω στην πιο παραγωγική και δημιουργική τους ηλικία.

Τα τροχαία είναι πρώτη αιτία θανάτου στις ηλικίες 15-24.

Το πιο προνομιακό κοινό των διαφημίσεων στην τηλεόραση, οι νέοι άνθρωποι, οι πιο πολλά υποσχόμενοι καταναλωτές, δεν πεθαίνουν από ασθένειες, αλλά απ’ τα αυτοκίνητα και τις μηχανές που τους διαφημίζονται στα περιοδικά και τις τηλεοράσεις.

Τα γράφω όλα αυτά, γιατί έρχομαι καθημερινά σ’ επαφή με τη θεσμική αδιαφορία, αλλά και τη μαζική απάθεια της κοινωνίας απέναντι σ’ αυτή την εκατόμβη. Συζητάμε για την οικονομική κρίση, για το μεταναστευτικό, για τα πάντα εκτός απ’ την οδική ασφάλεια. Κι όμως, τα τροχαία εκτός της τραγικότητας που φέρνουν στα σπίτια, έχουν μεγάλο οικονομικό κόστος. Σκεφτείτε τις ώρες και τα χρήματα που ξοδεύονται σε νοσήλια, σε εγχειρήσεις, σε γιατρούς. Σκεφτείτε τις χαμένες παραγωγικές ώρες όλων αυτών των ανθρώπων που χάνονται ή που μένουν ανάπηροι.

Κι όμως, για πολλούς τα τροχαία εξακολουθούν να είναι «θέλημα Θεού» ή «κακιά ώρα».

Προτιμάμε να συζητάμε για τα χρήματα και την οικονομία, τη στιγμή που τις πρώτες 15 μόνο μέρες αυτού του μήνα, έχουν σκοτωθεί 31 άνθρωποι. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει μεγαλύτερη σπατάλη, μεγαλύτερη απώλεια για την κοινωνία απ’ την απώλεια ανθρώπινων ζωών. Βεβαίως πρέπει να φροντίζουμε το περιβάλλον, την υγεία, τους δημόσιους πόρους, αλλά τίποτα κατά τη γνώμη μου δε συγκρίνεται με τον πόνο της απώλειας ενός ζωντανού όντος.

Έχουμε γίνει θηρία. Κυνικά θηρία που νομίζουν ότι είναι ατρόμητα. Που αδιαφορούν για την ίδια τη ζωή τους. Κι όμως ισχυριζόμαστε ότι ζούμε πολιτισμένα. Πολιτισμένα, σημαίνει με μέριμνα για τη φροντίδα και για την ασφάλεια όλων. Εκτός κι αν έχουμε αποφασίσει ότι ο πολιτισμός μας είναι αιμοβόρος, ανθρωποκτόνος. Αν έχουμε αποδεχτεί τη βίαιη φύση μας κι έχουμε πει ότι μπορούμε κάθε χρόνο να θυσιάζουμε έναν αριθμό ανθρώπων στο θεό της ασφάλτου, τότε μάλλον δεν έχουμε κάνει και πολλά βήματα στον εκπολιτισμό μας. Πηγαίνετε στην ιστοσελίδα του SOS Τροχαία Εγκλήματα, και περιηγηθείτε στα κείμενα που έχουν γραφτεί για τους γιους, τους αδελφούς, τις κόρες και τα παιδιά που χάθηκαν. Συγκινηθείτε, αλλά όχι μόνο για μια στιγμή. Σκεφτείτε ότι σε λίγο μπορεί να μπείτε εσείς στη θέση αυτών των ανθρώπων. Και βοηθήστε για να μειωθούν τα τροχαία εγκλήματα.