Δυστυχώς δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω. Σκοτώθηκε το 2007 σε τροχαίο, ως συνεπιβάτης, από έναν 18χρονο οδηγό που παραβίασε το κόκκινο. Δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω και να τον ακούσω να παίζει ντραμς. Έχω δει βίντεο κι έχω ακούσει και διαβάσει ανθρώπους να μιλούν με τα καλύτερα λόγια για αυτόν. Ο Κώστας Κουβίδης στα 31 του έπεσε θύμα του εμφυλίου πολέμου που έχουμε κυρήξει σιωπηρά στους δρόμους μας. Οι γονείς του, η Ισμήνη κι ο Γιώργος Κουβίδης, κάνουν ό,τι μπορούν από εκείνη τη μέρα για να αποτρέψουν καινούργια θύματα. Έκαναν ένα φεστιβάλ τζαζ, ίδρυσαν μια μη κυβερνητική οργάνωση, πρωτοστάτησαν στην ίδρυση ενός συλλόγου συγγενών και φίλων θυμάτων. Άνθρωποι σαν τους γονείς του Κώστα σπανίζουν σήμερα. Οι πολλοί κλείνονται στους εαυτούς τους και θρηνούν αποκομμένοι, μόνοι. Οι γονείς του Κώστα, στη μνήμη του Κώστα και κάθε Κώστα, ενεργοποιήθηκαν και μέσα στον ασύλληπτο πόνο τους προσπαθούν να μάς αφυπνίσουν και να μας κινητοποιήσουν. Για να μην αισθανθεί άλλη μητέρα κι άλλος πατέρας αυτό το άγριο κι απάνθρωπο συναίσθημα της απώλειας από ένα εντελώς άδικο τροχαίο. Είναι αλήθεια ότι πρέπει να γίνουν πολλά. Και δυστυχώς οι άνθρωποι που ασχολούνται, πλάι στους γονείς του Κώστα, είναι ελάχιστοι, γονείς και συγγενείς κι αυτοί θυμάτων από τροχαία. Όμως δεν το βάζουν κάτω. Κι αυτό είναι παρήγορο. Χθες οι γονείς του Κώστα ανακοίνωσαν ότι η αποζημίωση των 200.000 Ευρώ που τους επιδικάστηκε θα μετατραπεί σε υποτροφία τζαζ καλλιτεχνών, και πιο συγκεκριμένα για ντράμερ, όπως ήταν ο Κώστας. Το ποσό αυτό θα βοηθήσει νέα παιδιά που αγαπούν τη τζαζ και τα ντραμς, να σπουδάσουν και να κάνουν πραγματικότητα αυτό που επιθυμούν. Εμείς οι υπόλοιποι, ακούμε; Περισσότερες πληροφορίες εδώ.