Κατηγορία: Φαινόμενα

Μια παράνομη διαφημιστική πινακίδα μπαίνει ξαφνικά στο δρόμο μου. Είναι μια στάση λεωφορείου. Το κάθετο προς το δρόμο τμήμα της φέρει διαφημιστικό πλαίσιο, παράνομο σύμφωνα με τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Αλλά ποιός νοιάζεται γι’ αυτό; Πριν μερικές ημέρες, στην ίδια πινακίδα διαφημιζόταν ο δημοτικός συνδυασμός του ΚΚΕ… Είμαι πεζός σ’ ένα ταλαιπωρημένο πεζοδρόμιο των βορείων προαστείων. Σταματάω μπροστά στην στάση, μπροστά στην πινακίδα γιατί κάτι ασυνήθιστο συμβαίνει. Κάποιος έχει επέμβει στην εικόνα της διαφήμισης, και δε μου είναι καθόλου οικείος. Δεν είναι ενοικιαστήριο, δεν είναι έκκληση για δουλειά, ούτε διαφήμιση φτωχού διαφημιζόμενου που κόλλησε το δικό του μήνυμα επάνω στη διαφήμιση του πλούσιου διαφημιζόμενου. Πλησιάζω στις Α4 σελίδες και καταλαβαίνω ότι πρόκειται περί μαγειρικής συνταγής! Αυτό μάλιστα! Ο κόσμος έχει ανάγκη να εκφραστεί και να μοιραστεί τις γνώσεις του με όλους. Δεν έχει που και πώς να το κάνει και επιλέγει μια παράνομη πινακίδα… Τα τηλεπαιχνίδια και οι εκπομπές μαγειρικής, μαζί με τα δεκάδες βιβλία, έχουν καλλιεργήσει ένα κλίμα ευφορικό. Έτσι είναι; (περισσότερα…)

Στένσιλ στα Εξάρχεια

Ένας έξυπνος «μαρκετίερ» θα έβαζε αυτή την ευρεσιτεχνία στην παραγωγή και θα έβγαζε πολλά χρήματα. Στην ίδια σειρά χαρτιών υγείας, θα έβαζε τη σημαία με το αλφάδι των αναρχικών, το σφυροδρέπανο, τα λογότυπα των κομμάτων, τα λογότυπα πολυεθνικών κι άλλα σύμβολα της εποχής μας. Αυτό δεν έκανε ο Μάλκολμ Μακλάρεν με το πανκ;

Αν δεν κυριαρχούσε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ο νεποτισμός στην ελληνική κοινωνία, θα βλέπαμε εκπλήξεις, αναπάντεχα γεγονότα και σίγουρα περισσότερα και καλύτερα αποτελέσματα σε όλους τους τομείς. Αλλά δυστυχώς, ο κανόνας είναι η οικογενειοκρατία. Στα Μέσα, στην πολιτική, στο πανεπιστήμιο, στις επιχειρήσεις, παντού, το μεγαλύτερο διαπιστευτήριο είναι η συγγένεια, η γνωριμία, η σωματική εγγύτητα. Ο νεποτισμός είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό της αναξιοκρατίας και της διαφθοράς, αλλά και της καθυστέρησης και της αναποτελεσματικότητας. Οι δομές στελεχώνονται και διοικούνται από τους αρεστούς, τους συγγενείς, τους φίλους, τους κουμπάρους, τα τέκνα, τα αδέλφια και πάει λέγοντας. Κάτι σαν τη μαφία: η εμπιστοσύνη επιδεικνύεται μόνο στους συγγενείς και τους φίλους, όλοι οι άλλοι δε μπορούν παρά να είναι εχθροί. Για το νεποτισμό στην Ελλάδα θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά. Απ’ το γεγονός ότι έχει αποενοχοποιηθεί στη συλλογική συνείδηση (σου λέει κάποιος αν δεν πάρω το παιδί μου να διοικήσει τη δική μου επιχείρηση ποιόν θα πάρω;) ως το ότι συνιστά ένα είδος απαράβατου κανόνα που στρεβλώνει όλες τις διαδικασείς (π.χ. οι συστάσεις γίνονται πιο σημαντικές απ’ τον ίδιο τον κρινόμενο). (περισσότερα…)